ΟΥΚ ΑΡΝΗΣΟΜΕΘΑ ΣΕ, ΦΙΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΖΗΛΩΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%af%ce%b1-%ce%ae-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης, με απόφαση που εξέδωσε τα μεσάνυκτα του Σαββάτου 28 Ιανουαρίου, καταδίκασε σε βαρύτατες ποινές κάθειρξης τον ηγούμενο, αρχιμανδρίτη Γέροντα Μεθόδιο και άλλους επτά μοναχούς της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου για τα επεισόδια που εκτυλίχθησαν τον Ιούνιο του 2013 στο κονάκι της Μονής, στις Καρυές.

Αναλυτικά, η ετυμηγορία του δικαστηρίου έχει ως εξής:

Κάθειρξη 20 ετών χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση για τον Γέροντα Μεθόδιο και τον μοναχός Αντύπα, και κάθειρξη 10 ετών και 4 μηνών για τον μοναχό Αβραάμ, τον ιερομόναχο Σάββα, τον μοναχό Λυσίμαχο, τον μοναχός Γάιο και τον μοναχό Ορέστη.

Δεδομένου ότι οι ποινές 20ετούς καθείρξεως που επεβλήθησαν στον Γέροντα Μεθόδιο και τον μοναχό Αντύπα δεν έχουν ανασταλτικό αποτέλεσμα ως προς την εκτέλεση της ποινής τους, αναμένεται οσονούπω να εκδοθούν τα σχετικά εντάλματα προκειμένου να συλληφθούν και να οδηγηθούν στην φυλακή. Χαρακτηριστικό του εξαντλητικού χαρακτήρα της αυστηρότητας που επέδειξε το δικαστήριο αποτελεί το γεγονός ότι η 20ετής κάθειρξη στον ηγουμένου επεβλήθη για δήθεν ηθική αυτουργία σε ρίψη βόμβας μολότωφ. Αλήθεια, πότε τις τελευταίες δεκαετίες επεβλήθησαν τέτοιες ποινές σε αγωνιζομένους; Οι ποινές αυτές καταδεικνύουν το μέγεθος της επικινδυνότητας των ζηλωτών Εσφιγμενιτών για το Κατεστημένο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Η ΕΛΛΑΣ ΕΝ ΒΟΥΡΚΩ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»: «Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…» (*τόπ΄ = μπάλα κανονιού).

Εννοείται ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός.

Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού, η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου