ΟΥΚ ΑΡΝΗΣΟΜΕΘΑ ΣΕ, ΦΙΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΖΗΛΩΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%af%ce%b1-%ce%ae-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης, με απόφαση που εξέδωσε τα μεσάνυκτα του Σαββάτου 28 Ιανουαρίου, καταδίκασε σε βαρύτατες ποινές κάθειρξης τον ηγούμενο, αρχιμανδρίτη Γέροντα Μεθόδιο και άλλους επτά μοναχούς της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου για τα επεισόδια που εκτυλίχθησαν τον Ιούνιο του 2013 στο κονάκι της Μονής, στις Καρυές.

Αναλυτικά, η ετυμηγορία του δικαστηρίου έχει ως εξής:

Κάθειρξη 20 ετών χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση για τον Γέροντα Μεθόδιο και τον μοναχός Αντύπα, και κάθειρξη 10 ετών και 4 μηνών για τον μοναχό Αβραάμ, τον ιερομόναχο Σάββα, τον μοναχό Λυσίμαχο, τον μοναχός Γάιο και τον μοναχό Ορέστη.

Δεδομένου ότι οι ποινές 20ετούς καθείρξεως που επεβλήθησαν στον Γέροντα Μεθόδιο και τον μοναχό Αντύπα δεν έχουν ανασταλτικό αποτέλεσμα ως προς την εκτέλεση της ποινής τους, αναμένεται οσονούπω να εκδοθούν τα σχετικά εντάλματα προκειμένου να συλληφθούν και να οδηγηθούν στην φυλακή. Χαρακτηριστικό του εξαντλητικού χαρακτήρα της αυστηρότητας που επέδειξε το δικαστήριο αποτελεί το γεγονός ότι η 20ετής κάθειρξη στον ηγουμένου επεβλήθη για δήθεν ηθική αυτουργία σε ρίψη βόμβας μολότωφ. Αλήθεια, πότε τις τελευταίες δεκαετίες επεβλήθησαν τέτοιες ποινές σε αγωνιζομένους; Οι ποινές αυτές καταδεικνύουν το μέγεθος της επικινδυνότητας των ζηλωτών Εσφιγμενιτών για το Κατεστημένο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ 7ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ

enz7coverΚυκλοφόρησε το 7ο τεύχος του περιοδικού μας.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις
Τριμηνιαία Έκδοση, Τεύχος 7, Φθινόπωρο 2016
Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

-Καλωσόρισμα
-Όπλα μαζικής μεταναστεύσεως. Ο αναγκαστικός εκτοπισμός ως μέσον εξαναγκασμού, της Κέλυ Μ. Γκρήνχιλ
-Η σιωνιστική πλάνη, του Γ. Τ. Στέις
-Η συμμετοχή της Γερμανίας στη γενοκτονία των Αρμενίων, της Ομάδας Διεθνών Σοσιαλιστών
-Η νέα βρετανική εξωτερική πολιτική, του Τιερύ Μεϊσάν
-Το λυκόφως του ΝΑΤΟ, του Τιερύ Μεϊσάν

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ (Η πρόποση του Λονδίνου) 25.2.1851 του Αυγούστου Μπλανκί

121218121752979298ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ  PDF

Προειδοποίηση προς τον λαό

(Η πρόποση του Λονδίνου)[1] 25.2.1851

 

του Αυγούστου Μπλανκί

Ποιος σκόπελος απειλεί την επανάσταση του αύριο;

Ο ίδιος που κατάφερε να συντρίψει και την επανάσταση του χθες: η αξιοθρήνητη δημοφιλία των αστών που φέρουν το προσωπείο του λαϊκού ρήτορα.

Λεντρύ-Ρολέν, Λουί Μπλαν, Κρεμιέ, Λαμαρτίν, Γκαρνιέ-Παγέ, Ντιπόν ντε λ’ Ερ, Φλοκόν, Αλμπέρ, Αραγκό, Μαράς![2]

Μαύρη λίστα! Απαίσια ονόματα που είναι γραμμένα με αίμα πάνω στους δρόμους ολόκληρης της δημοκρατικής Ευρώπης.

Η προσωρινή κυβέρνηση είναι εκείνη που σκότωσε την Επανάσταση. Αυτή είναι υπεύθυνη για όλες τις συμφορές και βαρύνεται για το αίμα τόσων χιλιάδων θυμάτων.

Η αντίδραση έκανε απλά τη δουλειά της σφαγιάζοντας τη δημοκρατία. Το έγκλημα έγινε από τους προδότες που ο λαός εμπιστεύτηκε για καθοδηγητές του και εκείνοι τον παρέδωσαν στα χέρια της αντίδρασης.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ [Communism against Democracy]

KΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο από τη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα (ICG) και δημοσιεύτηκε στο 4ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

Επειδή το παρακάτω άρθρο είναι ιδιαίτερα εκτενές, για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, θεωρήσαμε προτιμότερο να το δημοσιεύσουμε χωρίς τις υποσημειώσεις του. Ωστόσο, το πλήρες κείμενο μπορεί να το βρει κανείς στην μορφή PDF που παραθέτουμε.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ

Τις περισσότερες φορές εντός του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος προκατασκευασμένες ιδέες που κληρονομήθηκαν από την κυρίαρχη ιδεολογία εμποδίζουν την πλήρη κατανόηση του επαναστατικού προγράμματος. Σε πολλά ουσιώδη ζητήματα αυτή που προβάλλεται δεν είναι η κομμουνιστική αντίληψη, που έχει επιβεβαιωθεί από αναρίθμητες εργατικές εξεγέρσεις, αλλά απεναντίας η σοσιαλδημοκρατική και λασσαλική «παράδοση» (σε ριζοσπαστική ή μη ριζοσπαστική μορφή διαμέσου της λενινιστικής ορολογίας), δηλαδή, αυτό που η ίδια η αστική τάξη αντιλαμβάνεται για το επαναστατικό κίνημα. Οπότε, ως προς το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας όλοι οι δήθεν μαρξιστές υποστηρίζουν πλήρως τους μεγάλους μύθους της Γαλλικής Επανάστασης -αυτό το αρχέτυπο όλων των αστικών επαναστάσεων, με το τρίπτυχο Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα- θεωρώντας ότι η αστική τάξη πρόδωσε τα ίδια της τα ιδεώδη και έτσι αναθέτουν το καθήκον της πραγμάτωσής τους στο προλεταριάτο!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΝΤΗ ΓΙΟΡΤΗ! ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

KATEΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Κυριακή κοντή γιορτή!
Εκτιμήσεις και σκέψεις για σκέψη με αφορμή τις εκλογές.

 

Θα ‘ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή –άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή, άνθρωποι που ‘διελύθησαν ησύχως’.
Βύρων Λεοντάρης, «Ομίχλη του μεσημεριού» (1959)

 

Για όσους ήδη μας γνωρίζουν καλά δεν αποτελεί ασφαλώς έκπληξη ότι η θέση μας και γι’ αυτές τις εκλογές είναι, για άλλη μια φορά, ρητά αποχική, σαφώς αντιεκλογική και σθεναρά αντικοινοβουλευτική, ακριβώς επειδή η πολιτική μας είναι επαναστατική και η ιδεολογία μας κομμουνιστική. Ακριβώς, γιατί για ‘μας επαναστατική στάση σημαίνει πρωτίστως συνέπεια λόγων και έργων, κι οι εκλογές άλλωστε είναι το λιγότερο γι’ αυτό. Για όσους φίλους δεν γνωρίζουν τις θέσεις μας μπορούν να διαβάσουν την αναλυτική ανακοίνωση που είχαμε βγάλει για τις προηγούμενες εκλογές («Αποχή από την εκλογική και κοινοβουλευτική απάτη-Συμμετοχή στην ταξική αντεπίθεση για την ανατροπή του συστήματος», Απρίλιος 2012) καθώς και σειρά σχετικών κειμένων που δημοσιεύονται στον ιστότοπό μας (engymo.wordpress.com).

Σήμερα Κυριακή ψηφίζει ο «κυρίαρχος λαός», αλλά η τύχη του θα αποφασιστεί από Δευτέρα. Απόψε θα «μιλήσουν οι κάλπες» αλλά «ες αύριον τα σπουδαία». Στην κοινοβουλευτική μασκαράτα της «λαϊκής κυριαρχίας» και της εκλογικής εμποροπανήγυρης τις πραγματικές αποφάσεις, πριν και μετά τις εκλογές, τις παίρνουν πάντα αυτοί που έχουν τον πλούτο και την ισχύ και όχι την ψήφο. Όπως είπε ο Πωλ Λαφάργκ: «Ο κοινοβουλευτισμός είναι ένα κυβερνητικό σύστημα που δίνει στον λαό την αυταπάτη ότι διαχειρίζεται ο ίδιος τις υποθέσεις της χώρας, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, η αληθινή εξουσία είναι συγκεντρωμένη στα χέρια της αστικής τάξης». Ο κοινοβουλευτισμός είναι η δημοκρατική μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου και η σύγχρονη κρατική εξουσία είναι μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις των ισχυρότερων μερίδων της αστικής τάξης, δηλαδή εν προκειμένω της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

ΛΟΡΕΝ ΓΚΟΛΝΤΝΕΡ

ΠΑΡΕΛΘΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Πώς η εργατική τάξη αναλαμβάνει -ή δεν αναλαμβάνει-
την διοίκηση της κοινωνίας, χθες και σήμερα

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζουμε μια εκτενή ανάλυση της εμπειρίας της Ισπανικής Επανάστασης του 1936, της μεγάλης αναρχικής επανάστασης της σύγχρονης εποχής, από τον Λόρεν Γκόλντερ. Ο συγγραφέας καταπιάνεται εδώ με την απόπειρα των εργατών και των χωρικών της Ισπανίας να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία κατά την διάρκεια της επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου, καταδεικνύει τις μεγάλες δυνατότητες αλλά και τα προβλήματα που συνάντησαν στον δρόμο τους, επισημαίνει τις αντιφάσεις και τους περιορισμούς των ίδιων των αναρχοσυνδικαλιστών, και, αφορμώμενος από την πολύτιμη ισπανική εμπειρία, θέτει επί τάπητος το ζήτημα της διαμόρφωσης ενός σύγχρονου απελευθερωτικού προτάγματος.

1921: Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ;

 

ISVESTIAΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

«Σήμερα είμαστε μάρτυρες της τραγωδίας μιας κοινωνικής επανάστασης που περιορίστηκε εντός εθνικών συνόρων εξαιτίας της παθητικότητας των λαών της Ευρώπης, που είχαν απέναντί τους ευφυείς και καλά εξοπλισμένες αντιδραστικές δυνάμεις. Έτσι, αυτή περιήλθε σε κατάσταση ασφυξίας και ήταν αναγκασμένη να προσπαθεί να κερδίσει χρόνο απέναντι στον εχθρό, τόσο τον εσωτερικό όσο και τον εξωτερικό. Έχουμε δει πολλά λάθη να διαπράττονται, πολλά σφάλματα να αποκαλύπτονται και, από μια ελευθεριακή σκοπιά, πολλές πολύτιμες αλήθειες να επιβεβαιώνονται». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΙΑ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ»

κατάλογοςΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Η κατανόηση της ιστορίας

 

Χρειαζόμαστε μια μαρξιστική κριτική του μαρξισμού, μια υλιστική κριτική του ιστορικού υλισμού όπως αυτός αναπτύχθηκε από τους θεωρητικούς της Δεύτερης Διεθνούς καθώς και από μια κριτική της δογματικής κωδικοποίησής του που πραγματοποίησε η Τρίτη Διεθνής και διαφύλαξε ευλαβικά ο Στάλιν.[1] Πρέπει να κατανοήσουμε τον μαρξισμό ως ένα τέκνο της εποχής του. Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λόγος, τουλάχιστον όχι από μαρξιστική σκοπιά, για τον οποίον αυτός δεν θα μπορούσε να διαφύγει από την επίδραση του τρόπου σκέψης και από την κοινωνική πρακτική της περιόδου κατά την οποία εμφανίστηκε. Δέχθηκε επιδράσεις από τον Διαφωτισμό, την ιδεολογία της προόδου, τον χριστιανικό μεσσιανισμό καθώς επίσης και από την σχεδόν θρησκευτική πίστη στην ικανότητα της επιστήμης να γνωρίζει, να εξηγεί και να επιλύει τα πάντα. Δέχθηκε επίσης επιδράσεις από τις αλλαγές που συντελούνταν στον τρόπο παραγωγής κατά τη μετάβασή του στην εκμηχανισμένη παραγωγή. Η ανάπτυξη της μηχανικής τεχνολογίας συνοδεύτηκε από μια μηχανιστική κοσμοθεώρηση, η οποία θεωρούσε την πραγματικότητα ως έναν σύνθετο μηχανισμό που διέπεται από τους νόμους της μηχανικής και εξίσωνε την πρόοδο με την τεχνολογία. Επίσης, εκείνη την περίοδο η οικονομία αναδείχθηκε πραγματικά σε κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης. Η αύξηση της παραγωγής κατέστη ο κυρίαρχος κοινωνικός στόχος, διαμορφώνοντας την ιδεολογία και την κοινωνική πρακτική. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την πεποίθηση ότι τα πράγματα ήταν πάντοτε έτσι. Όμως, η συνεχής έμφαση στην παραγωγικότητα ήταν, στην πραγματικότητα, μια έμφαση στη συσσώρευση αξίας[2], και, ως εκ τούτου, αφορούσε ειδικά τον τρόπο παραγωγής που βασίζεται στην αξία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΣΑΒΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΜΑΔΟΥΡΟ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η Βενεζουέλα, μία από τις αναδυόμενες καπιταλιστικές χώρες, βρίσκεται οικονομικώς και πολιτικώς στο χείλος της καταστροφής. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε κρίση, όλοι οι υπουργοί έχουν παραιτηθεί και η αντιπολίτευση επανέρχεται πιο ενισχυμένη σε ολόκληρη την χώρα. Για τους αστούς αναλυτές όλα είναι αποτέλεσμα της «τρέλας» του σοσιαλιστή Μαδούρο να συνεχίσει την πολιτική του προηγούμενου προέδρου Τσάβες, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Μάρτιο.[1] Με άλλα λόγια, πιστεύουν ότι η σοβαρή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα ανάγεται σε μια παράλογη οικονομική πολιτική, η οποία δίδει προτεραιότητα στο κράτος προνοίας και η οποία έχει σχεδόν σπαταλήσει πλήρως τα έσοδα που προέρχονται από το πετρέλαιο, «γονατίζοντας» την χώρα, πλήττοντας ακόμη και τους ίδιους τους αποδέκτες της κρατικής γενναιοδωρίας και εκμηδενίζοντας μικροαστούς επιχειρηματίες και εμπόρους. Το επιχείρημά τους είναι ότι ο ουτοπικός «μπολιβαριανός σοσιαλισμός» προκάλεσε ανυπολόγιστη ζημιά στην εθνική οικονομία κυνηγώντας το όνειρο της ισότητας, ένα όνειρο που δεν είναι βιώσιμο για καμία οικονομική πραγματικότητα, πολύ περισσότερο για την Βενεζουέλα. Τούτο προσδίδει αξιοπιστία στο διττό ψέμα κατά το οποίο αυτή η χώρα της Νοτίου Αμερικής αποτελεί πράγματι πεδίο εφαρμογής ενός σοσιαλιστικού πειράματος και ότι κάθε οικονομικό σύστημα που δεν είναι καπιταλιστικό δεν μπορεί να είναι εφικτό, επειδή αρνείται τα γεγονότα καθώς και ολόκληρη την οικονομική λογική.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Πρώτα απ’ όλα η Βενεζουέλα είναι μια καπιταλιστική χώρα με την μόνη διαφορά ότι το πετρέλαιο, ο πιο σημαντικός τομέας από οικονομικής απόψεως, βρίσκεται στα χέρια του κράτους, το οποίο δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της κρίσης, η οποία εξακολουθεί να προκαλεί καταστροφές διεθνώς σε κάθε μήκος και πλάτος του καπιταλιστικού πλέγματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

TEN THESES ON THE COMMUNIST PROJECT TODAY

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1. Only the proletariat’s conscious struggle for its own emancipation can lead to the overthrow of capitalism and to the creation of a communist society. Communism is a radical project that emerges as a necessity from the real social relations and it draws its force from a rational and ethical liberating dictate: the constitution of the human species in a community, the creation of a universal society governed by the principle of justice, conceived as a universal relationship of equality and collectivity among people.

 

2. Proletarian revolution is not a spontaneous process that is caused automatically by the living conditions experienced by the working class under capitalism, which unfolds just as spontaneously towards aclassless society through its own objective logic of things, regardless of the intention of the actions of the social subjects who are animated by the selfish desire to promote their own social position. Social development is not a mechanical process; revolution is not the work of the ‘invisible hand’ and social liberation is not a selfish affair. The proletariat is not, of course, a purely moral subject and it cannot exceed the empirical determination of its will. However, this will, in order to be a liberating will, must be universal; it must stem from the need for a radical overcoming of bourgeois society and to raise the issue of creating a society of human species. Communist liberation cannot be accomplished if its protagonists, the hundred of millions of proletarians, don’t have a high degree of awareness of the purpose of their activity. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΒΟΣΝΙΑ: ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

"Θάνατος στον εθνικισμό!” στον τοίχο του δημαρχείου της Τούζλα.

«Θάνατος στον εθνικισμό!” στον τοίχο του δημαρχείου της Τούζλα.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ανεξαρτήτως της ενδεχόμενης διάρκειας των αγώνων που ξεκίνησαν στη Βοσνία την περασμένη εβδομάδα υπάρχει κάτι θετικό σε αυτούς. Το αρχικό ζήτημα αφορούσε την ιδιωτικοποίηση πέντε εργοστασίων στο καντόνι της Τούζλα.[1] Οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν, έχουν οδηγήσει στο κλείσιμό τους. Ο παράγοντας που πυροδότησε την όλη κατάσταση  -κάτι το οποίο δεν αποτελεί κάτι ασυνήθιστο για την πρώην Γιουγκοσλαβία- ήταν η δολοφονική απάντηση εκ μέρους της αστυνομίας.

Η αστυνομική καταστολή ήταν πολύ έντονη και αποτέλεσε ένα από τα εναύσματα αυτών των ταραχών. Υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνουν την αστυνομία να χτυπά τον κόσμο, να τους πετάει πέτρες ή να τους ρίχνει στο ποτάμι.[2]

Για πολλούς αυτή ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΕΝΤΕ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

https://engymo.files.wordpress.com/2013

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησαν τα ακόλουθα πέντε βιβλία:

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

Άντον Πάνεκουκ

–          Παγκόσμια Επανάσταση και Κομμουνιστική Τακτική

pagosmiaCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF pagosmiaK cov

–          Η Θεωρία της κατάρρευσης του καπιταλισμού

katarefsiCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF katarefsiK cov

–          Σοσιαλδημοκρατία και κομμουνισμός

sociademocracyCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF sosialdemocracy cov

Αμαντέο Μπορντίγκα

–          Κόμμα και Τάξη – Κόμμα και ταξική δράση

bordigaCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF bordigak cov

Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση (ICT)

–          Τα συνδικάτα, η ταξική πάλη και οι κομμουνιστές

syndikataCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF syndikata covK

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ!

περιοδικόΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

Το ένζυμο

Θέσεις για μια κοινωνία χωρίς τάξεις

Περιοδική Έκδοση, Τεύχος 1,

Οκτώβριος 2013

Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

 

Περιεχόμενα

 

–         Ποιοι είμαστε (εισαγωγικό σημείωμα)

–         Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, η κρίση και οι συνέπειές της

–         Η Γερμανία και η κρίση στην ευρωζώνη: Τα όρια ενός επεκτατικού σχεδίου

–         Μια μαρξιστική κριτική του «μαρξισμού|

–         1921: Η απαρχή της αντεπανάστασης;

–         Γκραντίσο Μούνις (1912 – 1989): Οι θέσεις και η διαδρομή ενός επαναστάτη

–         Δέκα θέσεις για το κομμουνιστικό πρόταγμα σήμερα

–         Ορισμένες βασικές προγραμματικές θέσεις

–         Μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων της Διεθνούς Κομμουνιστικής Τάσης (ICT)

–         Θεμελιώδεις παρατηρήσεις επί του Ν. 4229 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος»

–         Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «κοινοβουλευτισμός ή φασισμός» αλλά «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»

–         Παρουσίαση του βιβλίου «Les années terribles (1926 -1945)»

–         Επί του πιεστηρίου: Από την κοινοβουλευτική στην κυβερνητική δημοκρατία

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

μπροσούραΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα:

Για τον κομμουνισμό!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ (ICT)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος

Κεφάλαιο 1: Οι βασικές αντιφάσεις του συστήματος

–   Ιμπεριαλισμός

–   Κρατικός καπιταλισμός

–   Η Κρίση

–   Η κομμουνιστική προοπτική

Κεφάλαιο 2: Η ταξική πάλη του προλεταριάτου

–   Η οικονομική πάλη της εργατικής τάξης

–   Ταξική συνείδηση

–   Η Οργάνωση των Επαναστατών

Κεφάλαιο 3: Ο αγώνας για την ταξική αυτονομία

–   Ο εθνικισμός και ο μύθος της «εθνικής απελευθέρωσης»

–   Η καταπίεση των γυναικών

–   Ρατσισμός

–   Φασισμός

–   Το αδιέξοδο του αντιφασισμού – Ενάντια σε όλα τα Ενιαία και Λαϊκά Μέτωπα

Κεφάλαιο 4: Ψεύτικοι Φίλοι

–   Τα συνδικάτα

–   Σοσιαλδημοκρατία

–   Σταλινισμός

–   Οι κληρονόμοι της αντεπανάστασης – Η Αριστερά
     του κεφαλαίου

Κεφάλαιο 5: Τα καθήκοντα των επαναστατών

–   Η αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης

–   Απέναντι στην ανάθεση προτάσσουμε
     την άμεση συμμετοχή

–   Εργατική Δημοκρατία και όχι κομματική δικτατορία

–   Η Διεθνής διάσταση

–   Πέρα από το Κράτος, το Έθνος και το Κεφάλαιο…

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΤΑ «ΑΠΑΝΤΑ» ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΤΙΣΟ ΜΟΥΝΙΣ

munist2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

tomo-i-munis-stalinismo-y-rusia

tomo-ii-munis-teorc3ada-y-prc3a1ctica-de-la-lucha-de-clases

tomo-iii-munis-internacionalismo-sindicalismo-y-organizacic3b3n-de-clase

g-munis-jalones-de-derrota

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα τα «Άπαντα» του επαναστάτη κομμουνιστή Γκραντίσο Μούνις (Grandizo Munis) σε τέσσερις τόμους στην ισπανική γλώσσα. Δημοσιεύουμε εδώ τα «Άπαντα» σε μορφή PDF έχοντας ως πηγή το blog La Bataille Socialiste:

http://bataillesocialiste.wordpress.com/2013/08/20/obras-completas-de-g-munis/

> Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟ 1953

Germany1953ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πριν από 60 χρόνια οι εργάτες της Ανατολικής Γερμανίας ξεσηκώθηκαν ενάντια στους σταλινικούς εκμεταλλευτές τους. Για να τιμήσουμε αυτή την επέτειο παρουσιάζουμε τη μετάφραση ενός κειμένου των συντρόφων μας από την Ομάδα Διεθνών Σοσιαλιστών (GIS) στη Γερμανία, το οποίο καταδεικνύει όχι μόνο τη δυνατότητα αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης αλλά και τα όρια του εργατικού αυθορμητισμού ο οποίος στερούνταν τόσο από μια σαφή αντίληψη του καπιταλιστικού χαρακτήρα του λεγόμενου «κομμουνισμού» όσο και της σημασίας που παίζουν η επαναστατική οργάνωση και η στρατηγική. Όπως καταδεικνύει το άρθρο της GIS πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός από το οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ…

egyptΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ

PDF

Ο καθένας, οτιδήποτε κι αν λέει, οτιδήποτε κι αν κάνει, παίρνει μέρος στην πάλη των τάξεων… Με ενεργητικό ή παθητικό τρόπο… Αναπτύσσοντας κι εμβαθαίνοντάς την ή ακόμα αρνούμενος ότι αυτή υπάρχει.. Ως υποκείμενο της ίδιας της ύπαρξής του είτε ως αντικείμενο της επιβίωσής του κάτω απ’ τη δικτατορία της αξίας… Με το μέρος του προλεταριάτου ή με της μπουρζουαζίας… Ως ανθρώπινο ον είτε ως χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου… “Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων” (Καρλ Μαρξ)

Σ’ αυτό το σύντομο κείμενο πάνω στους τρέχοντες αγώνες στην Αίγυπτο, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στη σημαντική κατάφαση της ιστορικής πάλης της τάξης μας ενάντια στην τυραννία της αξίας, ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο στόχος μας προφανώς δεν είναι μια ανάλυση των γεγονότων αυτών προκειμένου απλώς να τα κατανοήσουμε, αλλά ο μετασχηματισμός τους, η διακοπή της ιστορικής καθημερινής φύσης της προλεταριακής ζωής στην αθλιότητα που μας περιβάλλει, προκειμένου να ξεριζώσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική σχέση του κεφαλαίου από προσώπου γης. Δεν επιθυμούμε να ξοδέψουμε τον χρόνο μας περιγράφοντας γεμίζοντας σελίδες με τη φρίκη αυτής της κοινωνίας θανάτου και πόνου. Δεν έχουμε καμμία διάθεση να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από μια παθητική κι ακαδημαϊκή οπτική. Δεν μας ενδιαφέρει μια βιολογική περιγραφή του κεφαλαίου, και δεν έχουμε καμμία πρόθεση να το περιγράψουμε με έναν υποτιθέμενο αντικειμενικό τρόπο. Αντιθέτως ο στόχος μας είναι να λάβουμε άμεσα μέρος στην ολοκληρωτική καταστροφή του και να δράσουμε μέσα στην κίνηση της νεκρολογίας του… Κι αυτό σημαίνει να βρισκόμαστε σταθερά στην καρδιά των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, να έχουμε μια αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά ως ενεργός κι αποφασιστική δύναμη…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΖΑΚ ΚΑΜΑΤ: ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ;

clip_image002 ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Έχει συχνά θεωρηθεί και γραφτεί ότι ο κομμουνισμός θα ανθίσει μετά την καταστροφή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος θα υποσκαφτεί από τέτοιες αντιφάσεις ώστε το τέλος του θα είναι αναπόφευκτο. Όμως, πολυάριθμα γεγονότα αυτού του αιώνα έχουν, δυστυχώς, φέρει άλλες πιθανότητες στο προσκήνιο: την επιστροφή στη «βαρβαρότητα», όπως την ανέλυσαν η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ολόκληρη η αριστερή πτέρυγα του γερμανικού εργατικού κινήματος, ο Αντόρνο και η Σχολή της Φρανκφούρτης× την καταστροφή του ανθρώπινου είδους, όπως είναι εμφανής σήμερα στον καθένα και σε όλους μας× εν τέλει, μια κατάσταση αποτελμάτωσης μέσα στην οποία ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής επιβιώνει προσαρμόζοντας τον εαυτό του σε μια εκφυλισμένη ανθρωπότητα που δεν έχει τη δύναμη να τον καταστρέψει. Προκειμένου να κατανοήσουμε την αποτυχία ενός μέλλοντος που θεωρείτο αναπόφευκτο, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας την εξημέρωση[1] [domestication] των ανθρωπίνων όντων, την οποία εφαρμόζουν όλες οι ταξικές κοινωνίες, και κυρίως το κεφάλαιο, και πρέπει να αναλύσουμε την αυτονόμηση[2] [autonomization] του κεφαλαίου.<! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Barricade18March1871ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

1. Μονάχα η συνειδητή χειραφετητική δραστηριότητα του προλεταριάτου μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού και στη δημιουργία της κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο κομμουνισμός είναι το ριζοσπαστικό πρόταγμα που αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις και αντλεί την ισχύ του από μια ορθολογική και ηθική χειραφετητική επιταγή: τη συγκρότηση του ανθρώπινου είδους σε κοινότητα, τη δημιουργία μιας πανανθρώπινης κοινωνίας που διέπεται από την αρχή της δικαιοσύνης, νοούμενης ως μια καθολική σχέση ισοτιμίας και συλλογικότητας μεταξύ των ανθρώπων.

2. Η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι μια αυθόρμητη διαδικασία που προκαλείται αυτόματα από τις συνθήκες ζωής που βιώνει η εργατική τάξη μέσα στον καπιταλισμό και η οποία εκτυλίσσεται εξίσου αυθόρμητα προς την αταξική κοινωνία μέσω της ίδιας της αντικειμενικής λογικής των πραγμάτων, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δρώντων κοινωνικών υποκειμένων τα οποία εμφορούνται από την εγωιστική επιθυμία να προαγάγουν τη δική τους κοινωνική θέση. Η κοινωνική εξέλιξη δεν είναι μια μηχανική διαδικασία, η επανάσταση δεν είναι έργο της «αόρατης χειρός» και η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι μια εγωιστική υπόθεση. Το προλεταριάτου δεν είναι, ασφαλώς, ένα καθαρά ηθικό υποκείμενο και δεν μπορεί να υπερβεί τον εμπειρικό καθορισμό της βούλησής του. Ωστόσο, αυτή η βούληση για να είναι βούληση απελευθερωτική πρέπει να είναι βούληση καθολική, πρέπει να πηγάζει από την ανάγκη ριζικής υπέρβασης της αστικής κοινωνίας και να θέτει το ζήτημα της δημιουργίας μιας κοινωνίας του ανθρώπινου είδους. Η κομμουνιστική απελευθέρωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν οι πρωταγωνιστές της, οι εκατοντάδες εκατομμύρια προλετάριοι, δεν έχουν υψηλή συνείδηση του σκοπού της δράσης τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ Ή ΘΑ ΗΤΤΗΘΟΥΜΕ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ!

internationalism5

Διεθνιστική προκήρυξη που κυκλοφορεί στα ελληνικά και στα γερμανικά και διανέμενεται στην Γερμανία και στην Ελλάδα

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ο ταξικός αγώνας δεν γνωρίζει σύνορα

Ο εθνικισμός ειναί συνταγή ήττας

Ή θα νικήσουμε διεθνιστικά Ή θα ηττηθούμε πατριωτικά!

Εργασιακή ανασφάλεια, απολύσεις, περικοπές των κοινωνικών παροχών, κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας των νέων, φορολογικές αυξήσεις για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, περικοπές στις συντάξεις και στο κράτος πρόνοιας για όλους. Δεν έχει σημασία πού ζει κανείς στις λεγόμενες «προηγμένες» καπιταλιστικές χώρες. Η λύση για την κρίση είναι παντού η ίδια. Πολλοί θεωρούν ότι τα χειρότερα έρχονται και ακόμα και τμήματα της άρχουσας τάξης το λένε απερίφραστα. Η βάρβαρη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο και τις συνθήκες εργασίας μας θα συνεχιστεί με αυτόν τον τρόπο, εάν το αφήσουμε έτσι.

Δεν πρόκειται απλώς για μια κρίση που αφορά «επισφαλή δάνεια» ή «αναξιόπιστες τράπεζες». Πρόκειται για μια δομική κρίση που υποβόσκει εδώ και δεκαετίες, στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 . Ταυτόχρονα, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες η διεθνής εργατική τάξη βρίσκεται σε συνεχή υποχώρηση. Τα λίγα μικρά σημάδια αντίστασης εκδηλώνονται μόνο σε χώρες που υφίστανται τις χειρότερες συνέπειες της κρίσης, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία. Οι καπιταλιστές προκειμένου να καταπνίξουν κάθε αντίσταση εν τη γενέσει της επιτίθενται σε αυτές τις χώρες με τον σκληρότερο τρόπο. Ξέρουν πολύ καλά πώς να τα βάλουν μαζί μας. Η τακτική τους συνοψίζεται σε μια φράση: «διαίρει και βασίλευε». Σήμερα οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι αυτοί που πρέπει να ματώσουν. Αύριο θα έλθει και των άλλων η σειρά. Για να το καταφέρουν αυτό δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε ψέμα. Οι εργάτες στη Γερμανία και αλλού πρέπει να πεισθούν με κάθε τρόπο ότι για την κρίση ευθύνεται το βιοτικό επίπεδο του λαού της Ελλάδας. Αντιστρόφως, στην Ελλάδα πρέπει να φάνε το παραμύθι ότι ο γερμανικός λαός επωφελείται από τη δικιά τους δυστυχία.

Είναι φανερό: οι αστικές τάξεις των χωρών μας προσπαθούν να μας διχάσουν. Προσπαθούν να μας στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου. Όσο βρισκόμαστε στα μαχαίρια μεταξύ μας, δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ενάντια στην καταπίεσή τους. Η ιδέα του «έθνους» είναι το σημαντικότερο όπλο τους γιατί κρύβει τον ταξικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και υποβάλει την ιδέα ότι η υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων είναι μια έκφραση των κοινών συμφερόντων του «λαού». Αλλά εμείς δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας! Ο μοναδικός τρόπος να αντισταθούμε στην παγκόσμια επίθεση κατά του βιοτικού επιπέδου μας είναι να πραγματοποιήσουμε ενωμένοι την αντεπίθεσή μας. Αυτό θα το πετύχουμε αν καταλάβουμε ότι κάθε αγώνας εναντίον των μέτρων λιτότητας είναι και δικός μας αγώνας. Πρέπει να απορρίψουμε κατηγορηματικά κάθε εθνικιστική ιδεολογία και να βρούμε τρόπους να ενώσουμε τις δυνάμεις μας ανεξαρτήτως ηλικίας, επαγγέλματος, θέσης εργασίας ή κλάδου, είτε έχουμε (ακόμα) δουλειά είτε είμαστε άνεργοι. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

greekcrisis1[ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF]

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΙΑΣ

 

Τον Νοέμβριο του 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει την κυβέρνηση, ανακαλύπτει με έκπληξη τα καταστροφικά οικονομικά που άφησε η κυβέρνηση της Δεξιάς: το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν είναι πια στο 6% περίπου του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ), όπως άφηνε να πιστεύεται η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά της τάξης του 12,7%! Με ένα χρέος 129% του ΑΕΠ, το ΠΑΣΟΚ και μαζί του οι χρηματοπιστωτικές αγορές, δηλαδή, οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα «αντισταθμιστικά αμοιβαία κεφάλαια (υψηλού κινδύνου)» [hedge funds][1] κτλ, συνειδητοποιούν ότι το ελληνικό κράτος βρίσκεται σε κατάσταση δυνητικής χρεωκοπίας. Επιπλέον, αυτές οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι απρόθυμες να δανείσουν χρήματα, ακόμη και σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, παρόλο που η Ελλάδα αποτελεί μέρος ενός τεράστιου οικονομικού συνόλου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα επιτόκια αρχίζουν να ανεβαίνουν στα ύψη, μέχρι και πάνω από 7%!

Ο Παπανδρέου, λοιπόν, καλεί για βοήθεια τους «Ευρωπαίους αδερφούς» του, και ειδικά τους εκπροσώπους της γαλλικής και γερμανικής αστικής τάξης. Η Μέρκελ κωφεύει και απαντά με ένα Nein [«Όχι»]. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των ετών 2000-2007 οι γαλλικές, οι γερμανικές και οι αμερικανικές τράπεζες έσπευδαν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και να δανείσουν στον ελληνικό ιδιωτικό τομέα. Αυτά ήταν τα χρόνια της ευφορίας που ακολούθησαν τη διεθνή κρίση του 2001-2002, η οποία είδε, μεταξύ άλλων, τη χρεωκοπία του κράτους της Αργεντινής και την επιβολή στους δανειστές του μιας αναδιάρθρωσης χρέους με ένα σημαντικό ποσοστό διαγραφής (66%). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ

elections1ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Καμία αναμονή – καμία αυταπάτη

Στην «μάχη» που θα δοθεί στις κάλπες

ένας θα είναι ο νικητής: το κεφάλαιο

 

Αποχή από τη μάχη της κάλπης

Οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης

για την ανατροπή του συστήματος

 

Το πραγματικό και προαποφασισμένο αποτέλεσμα των αυριανών εκλογών, είναι ένα: η νέα κυβέρνηση που θα βγει από τις κάλπες να μπορέσει, με τη βούλα της «λαϊκής εντολής», να διαχειριστεί, με τον ευχερέστερο δυνατό τρόπο, τις ανάγκες ενός κεφαλαίου που βρίσκεται σε οξύτατη κρίση, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τη σημερινή κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των εργαζομένων.

Αυτό που έχουν να προτείνουν όλα τα κόμματα είναι μια διαφορετική διαχείριση του συστήματος. Αυτό ισχύει και για τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς, τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου.

Ακόμη κι αν σχηματιστεί μια κυβέρνηση της «Αριστεράς», θα κληθεί να διαχειριστεί την κρίση του συστήματος. Και η διαχείριση αυτής της κρίσης μόνο προς όφελος του συστήματος μπορεί να γίνει. Άλλωστε, όλα τα παραδείγματα τέτοιου είδους «αριστερών κυβερνήσεων» στην ιστορία επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Το δημαγωγικό και παραπλανητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που καλεί τον λαό να τον στηρίξει ψηφίζοντας μια πολιτική ενάντια στον φόβο, καλλιεργεί αυταπάτες. Με την καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων προσπαθεί να καταστείλει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Όμως η αστική τάξη είναι αποφασισμένη να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη, διότι δεν έχει άλλη επιλογή για να μπορέσει να επιβιώσει ως κυρίαρχη τάξη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Παγκόσμια επανάσταση και κομμουνιστική τακτική

people

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Πηγή: http://coghnorti.wordpress.com/

Πρώτη δημοσίευση: De Neuwe Tijd[1], 15 Μαρτίου 1920. Μια επηυξημένη γερμανι-κή έκδοση δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Kommunismus, το θεωρητικό όργανο της 3ης Διεθνούς για την Ανατολική Ευρώπη (1η Αυγούστου 1920). Στη συνέχεια εκδό-θηκε ως αυτοτελής μπροσούρα με τον τίτλο Weltrevolution und kommunistische Taktik μαζί με το Παράρτημα, από τον εκδοτικό οίκο του Κομμουνιστικού Κόμματος Αυστρίας.

* * *

Και η θεωρία γίνεται υλική δύναμη, εφόσον κατακτήσει τις μάζες.

Η θεωρία είναι ικανή να κατακτήσει τις μάζες… εφόσον είναι ριζοσπαστική.

–Μαρξ

Ι

Δύο δυνάμεις, μια υλική και μια νοητική, με τη δεύτερη να πηγάζει από την πρώτη, επιφέρουν το μετασχηματισμό του καπιταλισμού σε κομμουνισμό. Η υλική ανάπτυξη της οικονομίας παράγει συνείδηση, και αυτή τη θέληση για επανάσταση. Από τις γε-νικές τάσεις ανάπτυξης του καπιταλισμού προέκυψε η μαρξιστική επιστήμη, η οποία αποτέλεσε τη θεωρία πρώτα των σοσιαλιστικών, και εν συνεχεία των κομμουνιστι-κών κομμάτων, παρέχοντας στο επαναστατικό κίνημα μια ισχυρή και ενιαία διανοη-τική ισχύ. Αυτή η θεωρία εισχωρεί σε τμήματα του προλεταριάτου με αργούς ρυθ-μούς, όμως οι μάζες αρχίζουν και αποκτούν από την ίδια τους την εμπειρία την πρα-κτική συνείδηση ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που έχει πια πάψει να είναι βιώσιμο. Ο παγκόσμιος πόλεμος και η ραγδαία οικονομική κατάρρευση κάνουν την επανάσταση αντικειμενική αναγκαιότητα προτού να συλλάβουν οι μάζες διανοητικά τον κομμουνισμό –αυτή η αντίφαση ορίζει τις [επιμέρους] αντιφάσεις, τα εμπόδια και τις οπισθοχωρήσεις που μετατρέπουν την επανάσταση σε μια μακρά και αγωνιώδη διαδικασία. Όμως τώρα και η θεωρία αποκτά νέα ορμή, και κατακτά γοργά τις μάζες• παραταύτα, σε σχέση με τα προβλήματα που έχουν γιγαντωθεί, και οι δυο διαδικασίες έχουν μείνει πίσω. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Γιατί απέτυχαν τα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα

frenchrevolutionΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ PDF

Πηγή:http://sites.google.com/site/syrizaorizontia/in-the-news/ademosieutastaellenikaarthratouantonpanekouk

(Δημοσιεύτηκε το φθινόπωρο του 1940, στο περιοδικό Living Marxism, Τόμος 5, Νο 2)

Πριν από τριάντα χρόνια, όλοι οι σοσιαλιστές ήταν πεπεισμένοι ότι ο επερχόμενος πόλεμος μεταξύ των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων θα σήμαινε την τελική καταστροφή του καπιταλισμού και ότι θα ακολουθούνταν από την προλεταριακή επανάσταση. Αυτές οι ελπίδες παρέμειναν ισχυρές, ακόμη και μετά το ξέσπασμα του πολέμου και την κατάρρευση του σοσιαλιστικού και εργατικού κινήματος ως επαναστατικού παράγοντα. Ακόμη και τότε, ήταν πεπεισμένοι ότι η παγκόσμια επανάσταση θα επακολουθούσε,  σαν συνέπεια του παγκόσμιου πόλεμου. Και, πράγματι, ήρθε. Σαν φωτεινό μετέωρο, η Ρωσική επανάσταση φούντωσε και έλαμψε σ’ όλη τη γη, και οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες του κόσμου αναθάρρησαν κι άρχισαν να κινητοποιούνται.

Λίγα χρόνια μετά, όμως, έγινε σαφές ότι η επανάσταση έπαιρνε την κατιούσα, ότι οι κοινωνικές αναταραχές μειώνονταν και ότι το καπιταλιστικό καθεστώς, σιγά – σιγά, παλινορθωνότανε στην εξουσία. Σήμερα, το επαναστατικό εργατικό κίνημα βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο του και ο καπιταλισμός είναι πιο ισχυρός από οποτεδήποτε στο παρελθόν. Για άλλη μια φορά, γίνεται ένας μεγάλος πόλεμος και ξανά οι εργαζόμενοι και οι κομμουνιστές αναρωτιούνται: άραγε αυτός ο πόλεμος θα αποδυναμώσει το καπιταλιστικό σύστημα σε τέτοιο βαθμό ούτως ώστε να προκύψει μια εργατική επανάσταση; Άραγε θα επαληθευτεί αυτή τη φορά η προσδοκία μιας νικηφόρας πάλης για την ελευθερία της εργατικής τάξης;

Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε να βρούμε μια απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα, αν δεν καταλάβουμε γιατί απέτυχαν τα επαναστατικά κινήματα μετά το 1918. Μόνον αν εξετάσουμε συστηματικά όλες τις δυνάμεις που δρούσαν τότε, μπορούμε να αντιληφθούμε σε όλο το βάθος τους τις αιτίες εκείνης της αποτυχίας. Οφείλουμε, λοιπόν, να μελετήσουμε με προσοχή αυτά που συνέβησαν πριν από είκοσι χρόνια στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

rassegna_smallΚομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

 

Σε ένα προηγούμενο άρθρο στο οποίο αναπτύξαμε ορισμένες θεμελιώδεις θεωρητικές έννοιες, δείξαμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει καμία αντίφαση στο γεγονός του ότι το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, το απαραίτητο όργανο των αγώνων για την απελευθέρωση αυτής της τάξης, περιλαμβάνει στις γραμμές του μονάχα ένα μέρος, μια μειοψηφία, της τάξης, αλλά δείξαμε, επίσης, ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για μια τάξη ως ιστορικό κίνημα χωρίς την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει μια σαφή συνείδηση αυτού του κινήματος και των σκοπών του και το οποίο τίθεται στην πρωτοπορία αυτού του κινήματος μέσα στην πάλη.
Μια πιο λεπτομερής εξέταση των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης μέσα στην επαναστατική της πορεία, τόσο πριν όσο και μετά την ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών, δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώσει την επιτακτική αναγκαιότητα ενός πολιτικού κόμματος που πρέπει να κατευθύνει όλο τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Για να δώσουμε μια σαφή και χειροπιαστή ιδέα της τεχνικής αναγκαιότητας του κόμματος θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε -ακόμη κι αν αυτό φαίνεται παράλογο- τα καθήκοντα που το προλεταριάτο πρέπει να εκπληρώσει αφότου έρθει στην εξουσία και αφότου αποσπάσει βίαια τον έλεγχο της κοινωνικής μηχανής από την αστική τάξη.
Αφού αποκτήσει τον έλεγχο του κράτους, το προλεταριάτο πρέπει να αναλάβει σύνθετες λειτουργίες. Εκτός από το να αντικαταστήσει την αστική τάξη στη διεύθυνση και τη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων αυτό πρέπει να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο και διαφορετικό διοικητικό και κυβερνητικό μηχανισμό με πάρα πολύ πιο σύνθετους στόχους από αυτούς που περιλαμβάνει σήμερα η «τέχνη της διακυβέρνησης». Αυτές οι λειτουργίες απαιτούν την αυστηρή πειθαρχία των ατόμων που είναι ικανά να εκτελούν διάφορες λειτουργίες, να μελετούν ποικίλα προβλήματα και να εφαρμόζουν ορισμένα κριτήρια στους διαφόρους τομείς της συλλογικής ζωής: αυτά κριτήρια απορρέουν από τις γενικές επαναστατικές αρχές και αντιστοιχούν στην αναγκαιότητα που εξαναγκάζει την προλεταριακή τάξη να διαρρήξει τους δεσμούς της με το παλαιό καθεστώς για να δημιουργήσει νέες κοινωνικές σχέσεις. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου