ΕΥΡΩΠΗ: Η ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

1ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Παρουσιάζουμε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Le Monde. Οι  συγγραφείς τάσσονται υπέρ της υιοθέτησης της ελληνικής ως επίσημης γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκθέτουν την επιχειρηματοογία τους.

Από πλευράς μας, εν είδει εισαγωγής, παραθἐσουμε τρία αποσπάσματα από το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη.

«Μου δόθηκε να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και με ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα, τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. […] Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος τόσων αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μη γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση». Οδυσσέας Ελύτης: Λόγος στην Ακαδημία της Στοκχόλμης
«Στην πραγματικότητα αυτό που μας ενδιέφερε περισσότερο ήταν να δείξουμε πόσο η ελληνική γλώσσα είναι κατάλληλη για να περιγράψει κι άλλους κόσμους εκτός απ’ αυτόν μέσα στον οποίο αναπτύχθηκε. Η κατανόηση της δικής μας γλώσσας, η εκ νέου ανακάλυψη της ουσίας της ∙ να ποια είναι η χρησιμότητα του να γνωρίζει κανείς τις ελληνικές ρίζες. Οι ελληνικές ρίζες δίνουν στη γαλλική το πιο βαθύ στήριγμα της και συγχρόνως της παρέχουν την πιο υψηλή δυνατότητα για αφαίρεση. Μακρινή πηγή του πολιτισμού μας, η Ελλάδα βρίσκεται ζωντανή μέσα στις λέξεις που λέμε. Σχηματίζει κάθε μέρα τη γλώσσα μας». Jean Bouffartigue-Anne-Marie Delrieu: Tresors des racines grecques
«Η ελληνική γλώσσα, o άνθρωπος, η θάλασσα… Για κοιτάξετε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πώς, από την εποχή που μίλησε o Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε, και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ, είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα που μιλά στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους του Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα, είτε το Κρητικό Θέατρο και τον Ερωτόκριτο, είτε το δημοτικό τραγούδι. Και όλοι αυτοί, oι μεγάλοι και οι μικροί, πού σκέφτηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίσετε πως είναι σαν ένας δρόμος, μια σειρά Ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των  περασμένων και βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφτείτε πως όλα αυτά βρίσκουνται μέσα σας, τώρα, βρίσκουνται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας, και πως θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά τον εαυτό σας». Γ. Σεφέρης: Δοκιμές Α’

 

Ευρώπη: Η υιοθέτηση των ελληνικών  ως επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το Brexit εξηγείται από δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι η Αγγλία δεν αισθάνθηκε ποτέ ότι ανήκει εκ φύσεως στην Ευρώπη. Ο δεύτερος λόγος εδράζεται στο δημοκρατικό έλλειμμα της λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, κάτι το οποίο έχει γίνει αντιληπτό και έχει αποτελέσει αντικείμενο εντονότατης κριτικής από τους πολίτες εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου