ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΣ ΒΙΒΛΙΟ: Λόρεν Γκόλντνερ: «Σύντομη ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος από τον Λασσάλ έως τον νεοφιλελευθερισμό»

shhistcovΚυκλοφόρησε ένα νέο βιβλίο από τις εκδόσεις μας.

Λόρεν Γκόλντνερ: «Σύντομη ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος από τον Λασσάλ έως τον νεοφιλελευθερισμό-Η παραμορφωτική ηγεμονία της αντιπαραγωγικής μεσαίας τάξης»

Ο συγγραφέας εξετάζει την εξέλιξη του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος παρακολουθώντας τις γεωπολιτικές του μετατοπίσεις και τις πολιτικές και ιδεολογικές του μεταπλάσεις, από την αρχική διατύπωση του σοσιαλισμού ως αυθεντικό προλεταριακό πρόταγμα για μια κοινωνία των συνεταιρισμένων παραγωγών, την μετατροπή του σε αίτημα κατάληψης του κράτους και ανάληψης της εξουσίας από τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα έως την υιοθέτησή του από τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα για την συγκρότηση εθνικιστικών και βοναπαρτιστικών δικτατοριών. Ο Γκόλντνερ δίδει έμφαση στην ταύτιση του σοσιαλισμού με τον κρατισμό ως ερμηνεία που τελικώς επικράτησε εντός του εργατικού και σοσιαλιστικού-κομμουνιστικού κινήματος και εντοπίζει τις απαρχές της στην λασσαλική αντίληψη περί «λαϊκού κράτους», που υιοθέτησε από της ιδρύσεώς της η γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η διαδικασία «κρατικοποίησης» του σοσιαλιστικού εργατικού κινήματος, είτε στην μεταρρυθμιστική είτε στην ανατρεπτική της εκδοχή, είχε ως αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό της εργατικής τάξης και την ανάληψη της εξουσίας από μια «αντιπαραγωγική μεσαία τάξη» υπό την μορφή μιας πυραμιδωτής δημοσιοϋπαλληλίας, η οποία υποτίθεται ότι διασφάλιζε, ως τάξη των κρατικών λειτουργών, το «καθολικό συμφέρον», δηλαδή στην πραγματικότητα το δικό της συμφέρον. Εδώ θα σημειώναμε εμβόλιμα ότι στην Ελλάδα «σοσιαλισμός» σήμαινε τελικά να γίνουν όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Advertisements

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΣΣΑΛ ΕΩΣ ΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ- Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ.

crash_19291ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Παρουσιάζουμε το κείμενο του Λόρεν Γκόλντνερ με τίτλο «Σύντομη ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος» και με δηλωτικό υπότιτλο «Η παραμορφωτική ηγεμονία της αντιπαραγωγικής μεσαίας τάξης». Ο συγγραφέας εξετάζει την εξέλιξη του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος παρακολουθώντας τις γεωπολιτικές του μετατοπίσεις και τις πολιτικές και ιδεολογικές του μεταπλάσεις, από την αρχική διατύπωση του σοσιαλισμού ως αυθεντικό προλεταριακό πρόταγμα για μια κοινωνία των συνεταιρισμένων παραγωγών, την μετατροπή του σε αίτημα κατάληψης του κράτους και ανάληψης της εξουσίας από τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα έως την υιοθέτησή του από τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα για την συγκρότηση εθνικιστικών και βοναπαρτιστικών δικτατοριών. Ο συγγραφέας δίδει έμφαση στην ταύτιση του σοσιαλισμού με τον κρατισμό ως ερμηνεία που τελικώς επικράτησε εντός του εργατικού και σοσιαλιστικού-κομμουνιστικού κινήματος και εντοπίζει τις απαρχές της στην λασσαλική αντίληψη περί «λαϊκού κράτους», που υιοθέτησε από της ιδρύσεώς της η γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η διαδικασία «κρατικοποίησης» του σοσιαλιστικού εργατικού κινήματος, είτε στην μεταρρυθμιστική είτε στην ανατρεπτική της εκδοχή, είχε ως αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό της εργατικής τάξης και την ανάληψη της εξουσίας από μια «αντιπαραγωγική μεσαία τάξη» υπό την μορφή μιας πυραμιδωτής δημοσιοϋπαλληλίας, η οποία υποτίθεται ότι διασφάλιζε, ως τάξη των κρατικών λειτουργών, το «καθολικό συμφέρον», δηλαδή στην πραγματικότητα το δικό της συμφέρον. Εδώ θα σημειώναμε εμβόλιμα ότι στην Ελλάδα «σοσιαλισμός» σήμαινε τελικά να γίνουν όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Γκόλντνερ ασχολείται επίσης με την ιδεολογική αποστέωση του σοσιαλισμού ως αποτέλεσμα της υποκατάστασης του προλεταριάτου από εκείνα τα μεσαία στρώματα που έσπευσαν να εναγκαλισθούν τον σοσιαλισμό εν ονόματι των δικών τους κοινωνικών βλέψεων και την απομόνωση του σοσιαλιστικού κινήματος από κινήματα που θα μπορούσαν να ανανεώσουν το επαναστατικό του περιεχόμενο, όπως το καλλιτεχνικό κίνημα της αβάν γκαρντ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ή ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ;

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 1923 στo έντυπο Der Arbeitslose, όργανο των Επιτροπών Δράσης της Γερμανίας, που δημιουργήθηκαν από το KAPD (Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Γερμανίας) στο Βερολίνο.

boucemissaireΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Για όλα φταίνε οι Εβραίοι! Αυτή η διαπόμπευση, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε, μας τριβελίζει τα αυτιά. Οι Εβραίοι φταίνε για τον πόλεμο, για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, για την κατάληψη του Ρουρ, για την αύξηση των τιμών στα καταναλωτικά αγαθά, για την ανεργία, για τη διαφθορά των εργατικών κομμάτων και των συνδικάτων. Με λίγα λόγια, για κάθε κακοτυχία, για οποιαδήποτε αναποδιά, ξέρουμε σε ποιον να καταλογίσουμε την υπαιτιότητα: στον Εβραίο. Αν κάποιος γλιστρήσει και σπάσει το πόδι του, κανένα πρόβλημα, ο Εβραίος είναι ο φταίχτης! Παλαιότερα υπήρχε μια πολιτική ομάδα στην Γερμανία, κατά τα άλλα ασήμαντη, η οποία για να μπορέσει να κρύψει την ανοησία της έκανε τους Εβραίους αποδιοπομπαίους τράγους. Και σήμερα;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

trump1ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό που φαινόταν αδιανόητο κατέστη εντελώς πραγματικό. Είναι ό,τι ακριβώς προβλέψαμε στο κύριο άρθρο του τελευταίου τεύχους του περιοδικού μας[1], το οποίο προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να το διαβάσουν.

Η Χίλαρυ Κλίντον κατόρθωσε να κερδίσει την λαϊκή ψήφο με διαφορά πλέον των 2 εκατομμυρίων ψήφων από τον αντίπαλό της. Επομένως, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν συνιστά ακριβώς λαϊκή εντολή για τον Τραμπ. Η χώρα δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο διχασμένη απ’ ό,τι ήταν πριν από την ημέρα των εκλογών. Η εκλογή του Τραμπ θεωρείται νόθα από μια μεγάλη μάζα ανθρώπων, γεγονός το οποίο καταδεικνύουν οι διαμαρτυρίες που πραγματοποιούνται σε ολόκληρη την χώρα και η διάδοση διαφόρων ειδών σχεδίων λαϊκής άμυνας εκ μέρους των ατόμων που μπορούν να καταστούν τα πλέον ευάλωτα εάν πραγματοποιήσει ορισμένα από τα σχέδιά του.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Η μελέτη αυτή, η οποία γράφτηκε από την τουρκική ομάδα Enternasyonalist Komünist Sol (Διεθνιστική Κομμουνιστική Αριστερά) εξετάζει το κομμουνιστικό κίνημα και τον αγώνα κατά του εθνικισμού στην Ανατολία από το 1920 έως το 1927, αποσκοπεί να φέρει στο προσκήνιο μια ξεχασμένη ιστορία. Η σημασία της εμπειρίας της αριστερής πτέρυγας του κομμουνιστικού κινήματος στην Τουρκία έγκειται όχι στην θεωρητική της παρακαταθήκη αλλά στο γεγονός ότι ο αγώνας μεταξύ εθνικισμού και κομμουνισμού στην Ανατολή παίχτηκε στην Τουρκία μέχρι τέλους, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη, μέσα στην ταξική πάλη. Η μελέτη αυτή που ασχολείται με την αριστερή πτέρυγα του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του αγώνα εναντίον του κεμαλικού κινήματος, των δεξιών στοιχείων στο εσωτερικό του Κόμματος και των εσφαλμένων θέσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αποσκοπεί στην εξαγωγή των πολιτικών διδαγμάτων αυτού του αγώνα και στην επαναφορά στην επικαιρότητα των λόγων για τους οποίους αγωνίστηκε η αριστερή πτέρυγα.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Communist_Party_of_Turkey_founder_Mustafa_Suphi_(right)_and_general_secretary_Ethem_Nejat_(middle)ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δημοσιεύουμε το τρίτο μέρος του αφιερώματος στην ιστορία της Αριστερής Πτέρυγας του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος το οποίο εγκαινιάσαμε στο 3ο τεύχος του περιοδικού μας (Ένζυμο, Νο 3, Νοέμβριος 2014, σ.79-93) και συνεχίστηκε στο 4ο και 5ο τεύχος . Το πρώτο και το δεύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος μπορούν να βρουν οι αναγνώστες και στο μπλογκ μας, στα παρακάτω λινκ:

Α’ ΜΕΡΟΣ

https://engymo.wordpress.com/2014/09/14/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CF%80%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%85%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC/

Β’ ΜΕΡΟΣ

https://engymo.wordpress.com/2016/01/20/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CF%80%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%85%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC-2/

Θεωρούμε ότι η παρουσίαση της ιστορίας των Τούρκων επαναστατών του μεσοπολέμου, για πρώτη μάλιστα φορά, στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας αποτελεί μια συνεισφορά της ομάδας μας στην υπόθεση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης που ζει στις δύο μεριές του Αιγαίου.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

 ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

 

 

Αφύπνιση και αναδιοργάνωση

 

Η διαδικασία αφύπνισης των αγωνιστών του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Türkiye Komünist Partisi, TKP) ξεκίνησε μετά από τις επιθέσεις που εξαπέλυσε η κεμαλική αστική τάξη εναντίον του Κόμματος. Το 1921 στρατιωτικά στελέχη που είχαν παράσχει υποστήριξη στο ΤΚΡ είχαν πλέον αποστρατευθεί, η επιρροή του Κόμματος στην Εθνοσυνέλευση ήταν πλέον ανύπαρκτη, οι επικεφαλής του στην Ανατολία βρίσκονταν στη φυλακή και τα ιδρυτικά μέλη του που προέρχονταν από το Μπακού[1] είχαν δολοφονηθεί. Όλα τα παραπάνω είχαν συντείνει στη σημαντική αποδυνάμωση του Κόμματος· αυτό τουλάχιστον πίστευε η κεμαλική αστική τάξη θεωρώντας ότι το πρόβλημα είχε λυθεί. Ωστόσο, στην πραγματικότητα αφενός η στήριξη που το Κόμμα είχε λάβει προηγουμένως από τις αυτοαποκαλούμενες ισλαμικο-μπολσεβικο-εθνικιστικές συμμορίες και αφετέρου η έλλειψη επιρροής του στην Εθνοσυνέλευση, ουσιαστικά έδωσαν στο ΤΚΡ τη δυνατότητα να οργανώσει μια πραγματική και ισχυρή κομμουνιστική δραστηριότητα κατά του κεμαλικού κινήματος καθώς και κατά του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στην Ανατολία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΠΕΡΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ»

sorosmigrants1

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

κείμενο μεταναστευτικό ανταγωνισμός pdf

ενγκελς ανταγωνισμός pdf

 

Η πολιτική της μαζικής μετανάστευσης, της οποίας ακροτελεύτια απόρροια είναι τα «ανοικτά σύνορα», εν απουσία των απαραίτητων προϋποθέσεων που εξασφαλίζουν στους μετανάστες την νόμιμη υπόσταση, την αξιοπρεπή απασχόληση και την κοινωνική ένταξη στις χώρες υποδοχής, έχει ως αναπόφευκτες συνέπειες αφενός την ανομία, την υπερεκμετάλλευση και την περιθωριοποίηση των αλλοδαπών εργατών και αφετέρου την ανασφάλεια, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και την άρση των κατακτήσεων των ημεδαπών εργαζομένων.

Στην περίπτωση της απεριόριστης και αχαλιναγώγητης εισροής μεταναστών, και ειδικά υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης, ενεργοποιείται ο μηχανισμός της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά εργασίας που λειτουργεί εν προκειμένω εις βάρος τόσο των ξένων όσο και των ντόπιων εργατών και δρα αποκλειστικά προς όφελος των εργοδοτών. Το αποτέλεσμα είναι η ενεργοποίηση του ανταγωνισμού, όχι μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης, αλλά μεταξύ των ίδιων των εργαζομένων για την αναδιανομή των διαθέσιμων πόρων και την εξασφάλιση των προσφερόμενων μέσων διαβίωσης μετατρέποντάς τους από «εν τη τάξει αδελφούς» σε «εν πολέμω αδελφοκτόνους». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΟΙ ΝΕΟΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΤΗΣ «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ!

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κάποιες σημειώσεις περί «ανοικτών συνόρων» και διεθνισμού με αφορμή ένα περιστατικό

 

Χθες βράδυ (Κυριακής) στα Ταμπάκικα της Χίου διμοιρία των ΜΑΤ επιτέθηκε απρόκλητα και ξυλοφόρτωσε άγρια κατοίκους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά για την μεταφορά προς απέλαση λαθρομεταναστών με σκοπό την φυλάκισή τους σε κτήριο της περιοχής.

Οι συγκεκριμένοι μετανάστες, 78 τον αριθμό, ήσαν προηγουμένως έγκλειστοι στο hot spot του νησιού και αφού επιλέχθηκαν για απέλαση, μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμιοι και οδηγήθηκαν με κλούβες της αστυνομίας στο κτήριο στο οποίο προηγουμένως γινόταν η καταγραφή προσφύγων και μεταναστών. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μερικοί από τους εκατοντάδες χιλιάδες που οδηγήθηκαν στην Ελλάδα από τα δουλεμπορικά κυκλώματα που δρουν με την στήριξη της τουρκικής κυβέρνησης -η οποία, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διάλυση της Συρίας και στην ενδυνάμωση του Ισλαμικού Κράτους- και την αγαστή συνεργασία της «προοδευτικής» και «ανθρωπιστικής» κυβερνώσας Αριστεράς, που άνοιξε πρόθυμα τα σύνορα όταν η Μέρκελ, κατ’ επιταγήν των Γερμανών βιομηχάνων, κάλεσε στην Γερμανία ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες σε φθηνή εργατική δύναμη.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

oth2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στην ιστορία της Αριστερής Πτέρυγας του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος το οποίο εγκαινιάσαμε στο 3ο τεύχος του περιοδικού μας (Ένζυμο, Νο 3, Νοέμβριος 2014, σ.79-93). Το πρώτο μέρος αυτού του αφιερώματος μπορούν να βρουν οι αναγνώστες στο μπλογκ μας, στο παρακάτω λινκ:

https://engymo.wordpress.com/2014/09/14/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CF%80%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%85%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC/

Θεωρούμε ότι η παρουσίαση της ιστορίας των Τούρκων επαναστατών του μεσοπολέμου, για πρώτη μάλιστα φορά, στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας αποτελεί μια συνεισφορά της ομάδας μας στην υπόθεση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης που ζει στις δύο μεριές του Αιγαίου.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η μελέτη αυτή, η οποία εξετάζει το κομμουνιστικό κίνημα και τον αγώνα κατά του εθνικισμού στην Ανατολία από το 1920 έως το 1927, παραθέτοντας στοιχεία παρμένα από διαφορετικές πηγές που προηγουμένως παρέμεναν ασύνδετα μεταξύ τους, αποσκοπεί να φέρει στο προσκήνιο μια ξεχασμένη ιστορία. Ωστόσο, σκοπός μας εδώ δεν είναι η διερεύνηση ενός ιστορικού γεγονότος λόγω του ενδιαφέροντός του ούτε επειδή ουδέποτε αυτό μελετήθηκε σοβαρά. Η μελέτη αυτή που ασχολείται με την αριστερή πτέρυγα του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος (TKP), που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του αγώνα εναντίον του κεμαλικού κινήματος, των δεξιών στοιχείων στο εσωτερικό του Κόμματος και των εσφαλμένων θέσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αποσκοπεί στην εξαγωγή των πολιτικών διδαγμάτων αυτού του αγώνα και στην επαναφορά στην επικαιρότητα των λόγων για τους οποίους αγωνίστηκε η αριστερή πτέρυγα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ – Ο ΜΟΣΧΟΒΙΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

imagesΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δημοσιεύουμε το ενδιαφέρον άρθρο του Πάουλ Μάτικ την περίοδο της πτώσης της Βαρκελώνης τον Μάιο του 1937, όπου οι αναρχικοί έγιναν προπαγανδιστές του μοσχοβίτικου είδους φασισμού, μεταμφιεσμένου σε δημοκρατικό κίνημα για να βοηθήσουν δήθεν την συντριβή του φασισμού του Φράνκο, με αποτέλεσμα η επανάσταση να μετατραπεί σε πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, με τραγική έκβαση για την εργατική τάξη.

Πάουλ Μάτικ, 1937

ΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ

Ο ΜΟΣΧΟΒΙΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

(The Barricades Must Be Torn Down.Moscow-Fascism in Spain, Paul Mattick, 1937)

Στις 7 Μαΐου 1937 η CNT-FAI της Βαρκελώνης μετέδωσε ραδιοφωνικώς το ακόλουθο διάταγμα: «Τα οδοφράγματα πρέπει να διαλυθούν! Οι ώρες της κρίσης έχουν παρέλθει. Η ηρεμία πρέπει να αποκατασταθεί. Όμως, κυκλοφορούν φήμες σε ολόκληρη την πόλη που έρχονται σε αντίθεση με τις αναφορές περί επιστροφής στην ομαλότητα όπως ανακοινώνουμε τώρα. Τα οδοφράγματα είναι ένας παράγοντας που συμβάλλει στην δημιουργία αυτής της σύγχυσης. Δεν χρειαζόμαστε τα οδοφράγματα τώρα που οι μάχες έχουν σταματήσει. Τα οδοφράγματα τώρα δεν εξυπηρετούν κανέναν σκοπό και η συνέχιση της ύπαρξής τους μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι επιθυμούμε να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων –και αυτό δεν αληθεύει. Σύντροφοι, ας συνεργασθούμε για την πλήρη αποκατάσταση της ομαλότητας στην καθημερινή ζωή. Οτιδήποτε εμποδίζει μια τέτοια επιστροφή πρέπει να εξαφανισθεί».

Και έτσι άρχισε η κανονική ζωή, δηλαδή η τρομοκρατία των φασιστών της Μόσχας.[1]

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ «ΣΑΛΠΙΣΜΑ» ΝΟ-3 -ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Περιεχόμενα:

-Ενάντια στον καπιταλιστικό πόλεμο, ενάντια σε κάθε μορφή εθνικισμού, μοναδική προοπτική ο διεθνής ταξικός αγώνας (Ανακοίνωση της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Τάσης για την Πρωτομαγιά 2015)

-Ο κύριος εχθρός βρίσκεται στη χώρα μας (*)

-Ο μαρξισμός και το έθνος, του Α.Στίνα

-Τιμή στους εκτελεσμένους διεθνιστές της Καισαριανής

(*) READ THE ARTICLE «THE MAIN ENEMY IS IN OUR COUNTRY» TRANSLATED IN ENGLISH

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

ΛΟΡΕΝ ΓΚΟΛΝΤΝΕΡ

ΠΑΡΕΛΘΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Πώς η εργατική τάξη αναλαμβάνει -ή δεν αναλαμβάνει-
την διοίκηση της κοινωνίας, χθες και σήμερα

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζουμε μια εκτενή ανάλυση της εμπειρίας της Ισπανικής Επανάστασης του 1936, της μεγάλης αναρχικής επανάστασης της σύγχρονης εποχής, από τον Λόρεν Γκόλντερ. Ο συγγραφέας καταπιάνεται εδώ με την απόπειρα των εργατών και των χωρικών της Ισπανίας να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία κατά την διάρκεια της επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου, καταδεικνύει τις μεγάλες δυνατότητες αλλά και τα προβλήματα που συνάντησαν στον δρόμο τους, επισημαίνει τις αντιφάσεις και τους περιορισμούς των ίδιων των αναρχοσυνδικαλιστών, και, αφορμώμενος από την πολύτιμη ισπανική εμπειρία, θέτει επί τάπητος το ζήτημα της διαμόρφωσης ενός σύγχρονου απελευθερωτικού προτάγματος.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ «ΣΑΛΠΙΣΜΑ» ΝΟ-2 -ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ

001ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Από εφέτος τον Ιανουάριο οι κρατούντες έχουν χαλάσει τον κόσμο με τις γιορτές για την επέτειο των 100 χρόνων από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Περιττό να λεχθεί ότι αυτό που λησμονείται περισσότερο είναι ότι ο ιμπεριαλισμός αποτελεί την ουσιαστική αιτία αυτής της μαζικής σφαγής. Απεναντίας, ο κλαυθμός και οδυρμός περί μιας γενικής και αόριστης «καταστροφής του αιώνα» συνοδεύεται από ένα πλήθος εθνικιστικών μύθων. Επ’ αυτού η αχαλίνωτη φαντασία δεν εξαντλείται μονάχα σε επίπεδο πολιτικής ιστορίας. Ταυτόχρονα, ακόμη και οι αστοί σχολιαστές έχουν αρχίσει να επισημαίνουν με αμηχανία τις ομοιότητες της ιστορίας με τους σημερινούς κλυδωνισμούς της παγκόσμιας πολιτικής. Πράγματι, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι το διεθνές παιχνίδι εξουσίας των κρατούντων για μια ακόμη φορά αποκτά μια μοιραία δυναμική. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πρώτη παγκόσμια διαμάχη από ενάρξεως του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΙΑ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ»

κατάλογοςΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Η κατανόηση της ιστορίας

 

Χρειαζόμαστε μια μαρξιστική κριτική του μαρξισμού, μια υλιστική κριτική του ιστορικού υλισμού όπως αυτός αναπτύχθηκε από τους θεωρητικούς της Δεύτερης Διεθνούς καθώς και από μια κριτική της δογματικής κωδικοποίησής του που πραγματοποίησε η Τρίτη Διεθνής και διαφύλαξε ευλαβικά ο Στάλιν.[1] Πρέπει να κατανοήσουμε τον μαρξισμό ως ένα τέκνο της εποχής του. Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λόγος, τουλάχιστον όχι από μαρξιστική σκοπιά, για τον οποίον αυτός δεν θα μπορούσε να διαφύγει από την επίδραση του τρόπου σκέψης και από την κοινωνική πρακτική της περιόδου κατά την οποία εμφανίστηκε. Δέχθηκε επιδράσεις από τον Διαφωτισμό, την ιδεολογία της προόδου, τον χριστιανικό μεσσιανισμό καθώς επίσης και από την σχεδόν θρησκευτική πίστη στην ικανότητα της επιστήμης να γνωρίζει, να εξηγεί και να επιλύει τα πάντα. Δέχθηκε επίσης επιδράσεις από τις αλλαγές που συντελούνταν στον τρόπο παραγωγής κατά τη μετάβασή του στην εκμηχανισμένη παραγωγή. Η ανάπτυξη της μηχανικής τεχνολογίας συνοδεύτηκε από μια μηχανιστική κοσμοθεώρηση, η οποία θεωρούσε την πραγματικότητα ως έναν σύνθετο μηχανισμό που διέπεται από τους νόμους της μηχανικής και εξίσωνε την πρόοδο με την τεχνολογία. Επίσης, εκείνη την περίοδο η οικονομία αναδείχθηκε πραγματικά σε κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης. Η αύξηση της παραγωγής κατέστη ο κυρίαρχος κοινωνικός στόχος, διαμορφώνοντας την ιδεολογία και την κοινωνική πρακτική. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την πεποίθηση ότι τα πράγματα ήταν πάντοτε έτσι. Όμως, η συνεχής έμφαση στην παραγωγικότητα ήταν, στην πραγματικότητα, μια έμφαση στη συσσώρευση αξίας[2], και, ως εκ τούτου, αφορούσε ειδικά τον τρόπο παραγωγής που βασίζεται στην αξία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΣΑΒΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΜΑΔΟΥΡΟ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η Βενεζουέλα, μία από τις αναδυόμενες καπιταλιστικές χώρες, βρίσκεται οικονομικώς και πολιτικώς στο χείλος της καταστροφής. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε κρίση, όλοι οι υπουργοί έχουν παραιτηθεί και η αντιπολίτευση επανέρχεται πιο ενισχυμένη σε ολόκληρη την χώρα. Για τους αστούς αναλυτές όλα είναι αποτέλεσμα της «τρέλας» του σοσιαλιστή Μαδούρο να συνεχίσει την πολιτική του προηγούμενου προέδρου Τσάβες, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Μάρτιο.[1] Με άλλα λόγια, πιστεύουν ότι η σοβαρή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα ανάγεται σε μια παράλογη οικονομική πολιτική, η οποία δίδει προτεραιότητα στο κράτος προνοίας και η οποία έχει σχεδόν σπαταλήσει πλήρως τα έσοδα που προέρχονται από το πετρέλαιο, «γονατίζοντας» την χώρα, πλήττοντας ακόμη και τους ίδιους τους αποδέκτες της κρατικής γενναιοδωρίας και εκμηδενίζοντας μικροαστούς επιχειρηματίες και εμπόρους. Το επιχείρημά τους είναι ότι ο ουτοπικός «μπολιβαριανός σοσιαλισμός» προκάλεσε ανυπολόγιστη ζημιά στην εθνική οικονομία κυνηγώντας το όνειρο της ισότητας, ένα όνειρο που δεν είναι βιώσιμο για καμία οικονομική πραγματικότητα, πολύ περισσότερο για την Βενεζουέλα. Τούτο προσδίδει αξιοπιστία στο διττό ψέμα κατά το οποίο αυτή η χώρα της Νοτίου Αμερικής αποτελεί πράγματι πεδίο εφαρμογής ενός σοσιαλιστικού πειράματος και ότι κάθε οικονομικό σύστημα που δεν είναι καπιταλιστικό δεν μπορεί να είναι εφικτό, επειδή αρνείται τα γεγονότα καθώς και ολόκληρη την οικονομική λογική.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Πρώτα απ’ όλα η Βενεζουέλα είναι μια καπιταλιστική χώρα με την μόνη διαφορά ότι το πετρέλαιο, ο πιο σημαντικός τομέας από οικονομικής απόψεως, βρίσκεται στα χέρια του κράτους, το οποίο δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της κρίσης, η οποία εξακολουθεί να προκαλεί καταστροφές διεθνώς σε κάθε μήκος και πλάτος του καπιταλιστικού πλέγματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

TEN THESES ON THE COMMUNIST PROJECT TODAY

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1. Only the proletariat’s conscious struggle for its own emancipation can lead to the overthrow of capitalism and to the creation of a communist society. Communism is a radical project that emerges as a necessity from the real social relations and it draws its force from a rational and ethical liberating dictate: the constitution of the human species in a community, the creation of a universal society governed by the principle of justice, conceived as a universal relationship of equality and collectivity among people.

 

2. Proletarian revolution is not a spontaneous process that is caused automatically by the living conditions experienced by the working class under capitalism, which unfolds just as spontaneously towards aclassless society through its own objective logic of things, regardless of the intention of the actions of the social subjects who are animated by the selfish desire to promote their own social position. Social development is not a mechanical process; revolution is not the work of the ‘invisible hand’ and social liberation is not a selfish affair. The proletariat is not, of course, a purely moral subject and it cannot exceed the empirical determination of its will. However, this will, in order to be a liberating will, must be universal; it must stem from the need for a radical overcoming of bourgeois society and to raise the issue of creating a society of human species. Communist liberation cannot be accomplished if its protagonists, the hundred of millions of proletarians, don’t have a high degree of awareness of the purpose of their activity. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΒΟΣΝΙΑ: ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

"Θάνατος στον εθνικισμό!” στον τοίχο του δημαρχείου της Τούζλα.

«Θάνατος στον εθνικισμό!” στον τοίχο του δημαρχείου της Τούζλα.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ανεξαρτήτως της ενδεχόμενης διάρκειας των αγώνων που ξεκίνησαν στη Βοσνία την περασμένη εβδομάδα υπάρχει κάτι θετικό σε αυτούς. Το αρχικό ζήτημα αφορούσε την ιδιωτικοποίηση πέντε εργοστασίων στο καντόνι της Τούζλα.[1] Οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν, έχουν οδηγήσει στο κλείσιμό τους. Ο παράγοντας που πυροδότησε την όλη κατάσταση  -κάτι το οποίο δεν αποτελεί κάτι ασυνήθιστο για την πρώην Γιουγκοσλαβία- ήταν η δολοφονική απάντηση εκ μέρους της αστυνομίας.

Η αστυνομική καταστολή ήταν πολύ έντονη και αποτέλεσε ένα από τα εναύσματα αυτών των ταραχών. Υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνουν την αστυνομία να χτυπά τον κόσμο, να τους πετάει πέτρες ή να τους ρίχνει στο ποτάμι.[2]

Για πολλούς αυτή ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΟΥΚΡΑΝΙΑ-ΕΝΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ukraine-protestsΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Είναι πάνω από δύο μήνες από τότε που ξέσπασε η πολιτική κρίση στην Ουκρανία. Πρόκειται για  μια εκδήλωση υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ούτε που θα το πίστευε ο Νάιτζελ Φάραζ[1] (όπως άλλωστε δύσκολα θα το πίστευαν και πολλοί στον ευρωπαϊκό νότο). Οι άνθρωποι είναι στους δρόμους και εξεγείρονται πράγματι επειδή η κυβέρνησή τους δεν κατάφερε να συνάψει μία συμφωνία εμπορικής συνεργασίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ενδεχομένως όλη αυτή η κατάσταση να ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για την αποτυχία του προέδρου Γιανούκοβιτς να επιτύχει μια συμφωνία που ήταν «στα σκαριά» εδώ και μια δεκαετία. Το θέμα όμως έχει αποκτήσει μεγαλύτερες διαστάσεις. Τούτο αποτελεί πλέον ένδειξη του γεγονότος ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σε μια Ουκρανία που μαστίζεται από την κρίση, στην οποία δεσπόζουν οι ολιγάρχες και επικρατεί διαφθορά. Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων βρήκε αφορμή και διέξοδο.

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΩΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

kosmos

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Από την 21η Νοεμβρίου η Ουκρανία έχει εισέλθει σε κατάσταση πολιτικής κρίσης η οποία ομοιάζει πολύ με την λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση» του 2004. Όπως και το 2004 η φιλορωσική παράταξη βρίσκεται «στα μαχαίρια» με την αντιπολίτευση, τον δεδηλωμένο υπέρμαχο του «ανοίγματος στην Δύση». Η ίδια όξυνση των διπλωματικών εντάσεων υπάρχει μεταξύ της Ρωσίας και των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ.

Ωστόσο, τούτη η νέα έκδοση δεν είναι ένα απλό αντίγραφο. Το 2004 η απόρριψη μιας καταφανούς εκλογικής νοθείας άναψε την θρυαλλίδα. Σήμερα η αιτία της κρίσης είναι η απόρριψη από τον πρόεδρο Βίκτορ Γιανούκοβιτς της συμφωνίας συνεργασίας που προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό το ζήτημα με την Ευρωπαϊκή Ένωση μία εβδομάδα πριν από την προβλεπόμενη υπογραφή της συμφωνίας προκάλεσε μια βίαιη επίθεση κατά της κυβέρνησης από διάφορες φιλοευρωπαϊκές μερίδες της ουκρανικής αστικής τάξης, που κραυγάζουν περί «εσχάτης προδοσίας» και απαιτούν την παραίτηση του προέδρου. Ανταποκρινόμενοι στις εκκλήσεις προς «τον λαό να απαντήσει σε αυτήν την ενέργεια σαν να επρόκειτο για απόπειρα πραξικοπήματος, δηλαδή για κάθοδο στους δρόμους»[1] οι διαδηλωτές κατέλαβαν το κέντρο του Κιέβου και κατασκήνωσαν στην Πλατεία Ανεξαρτησίας, το συμβολικό κέντρο της Πορτοκαλί Επανάστασης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΑΝΤΕΛΑ: ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF 

Σήμερα στο Γιοχάνεσμπουργκ πραγματοποιείται η μεγαλύτερη συγκέντρωση ηγετών του παγκόσμιου καπιταλισμού για να τιμήσουν τον Νέλσον Μαντέλα. Τον χώρο έχουν ήδη κατακλύσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να κολακέψουν εν χορώ τον ίδιο και τα επιτεύγματά του. Νυν και πρώην πολιτικοί ηγέτες έχουν σπεύσει για να τον γεμίσουν με επαίνους και να τον επιδείξουν ως πρότυπο για τις επόμενες γενεές. Η μπόχα της υποκρισίας βρίσκεται φυσικά παντού, αλλά αυτή την αποπνέει εντονότερα ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον. Το 1985 ήταν ηγετικό μέλος της Ομοσπονδίας Συντηρητικών Σπουδαστών, η οποία λάνσαρε αφίσες και μπλουζάκια προς υποστήριξη του απαρτχάιντ με το σύνθημα «Κρεμάλα στον Μαντέλα». Ο ίδιος το 1989 γιόρτασε τα 26 χρόνια του Μαντέλα στη φυλακή ταξιδεύοντας στη Νότιο Αφρική ύστερα από πρόσκληση της κυβέρνησης Μπότα[1] για να συζητήσει μαζί της το πώς θα μπορούσαν να αρθούν οι κυρώσεις εις βάρος του απαρτχάιντ.[2] Σε συνέντευξή του σήμερα το πρωί στο Ράδιο 4 του Γιοχάνεσμπουργκ δεν τον αποκάλεσε αυτή τη φορά «τρομοκράτη» αλλά «Μαντίμπα»[3]. Είναι πράγματι να σου έρχεται εμετός.[4]

Ο Μαντέλα υπήρξε ένας ξεχωριστός και, από πολλές απόψεις, αξιοθαύμαστος άνθρωπος, αν μη τι άλλο για τη γενναιότητά του, τη σταθερή προσήλωση στον αγώνα του τα 27 ολόκληρα χρόνια που ήταν φυλακισμένος και την οξεία πολιτική του διορατικότητα. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που πραγματικά εξυμνούν σήμερα σ’ αυτόν οι ηγέτες του κόσμου είναι ο ρόλος που έπαιξε στη διάσωση του νοτιοαφρικανικού καπιταλισμού από το αδιέξοδο του απαρτχάιντ, εμποδίζοντας την χώρα να κατρακυλήσει στο λουτρό αίματος του εμφυλίου πολέμου και συνεπώς για την υπηρεσία που πρόσφερε στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η μικροαστική τρομοκρατία των διανοουμένων, εκδηλώνεται σε μια ειδική στιγμή εξασθένισης του προλεταριάτου στη δυναμική του σχέση με το κεφάλαιο. Σε μια στιγμή που δέχεται χτυπήματα στις συνθήκες εργασίας του, στην αγοραστική του δύναμη, στην ικανότητα υπεράσπισής του. Ικανότητα που εξασθενίζει ακόμα περισσότερο από την αρνητική επίδραση του οπορτουνισμού. Σ’ αυτή τη στιγμή της μετωπικής επίθεσης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής ενάντια στους μισθούς, κάθε τρομοκρατική πράξη καταλήγει να χτυπάει στα πλευρά το εργατικό κίνημα και να το εξασθενίζει ακριβώς τη στιγμή που έχει ανάγκη να συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία.

Συχνά, σε μια κάμψη της προλεταριακής πάλης αντιστοιχεί ένα μικροαστικό τρομοκρατικό κύμα. Η ζημιά είναι διπλή. Αυτή τη φορά κινδυνεύει να είναι τριπλή γιατί προστίθεται η γενική ιδεολογική σύγχυση των άπειρων υποθέσεων και εξηγήσεων, οι οποίες έχουν τόση μεγαλύτερη δυνατότητα διάδοσης όσο πιο πλατιά είναι η αστική και η οπορτουνιστική επίδραση στο εργατικό κίνημα.

Κι όμως, για το προλεταριάτο η επίγνωση του μικροαστικού τρομοκρατικού φαινομένου, σημαίνει ότι κέρδισε την πρώτη μάχη στην κατάσταση της κάμψης. Είναι αυτό που έπραξαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς απέναντι στην ιταλική δημοκρατική τρομοκρατία. Από την ανάλυσή τους και τη σκληρή πάλη τους, καθοδηγήθηκε μια ολόκληρη γενιά από διεθνιστές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γένεση και ανάπτυξη του εργατισμού: Quaderni Rossi («Κόκκινα Τετράδια»)

1969-01-01-offensiva-operaiaΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Γένεση του εργατισμού

 

Ο εργατισμός (operaismo) είναι ένα πολιτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, στην Ιταλία απέκτησε σάρκα και οστά στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 με τη συνεργασία της ομάδας εργασίας του Ινστιτούτου Ροντόλφο Μοράντι[1] (που δραστηριοποιείτο σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο) και ορισμένων μελών του Τεχνικού Επιμελητηρίου του Τορίνο. Από αυτή τη συνεργασία προέκυψε ένα περιοδικό ανάλυσης και παρέμβασης, τα Κόκκινα Τετράδια. Εκδόθηκαν συνολικά έξι τεύχη και δύο τόμοι. Πρόκειται για τα Γράμματα και τις Σημειώσεις των «Τετραδίων». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΣΥΡΙΑ: Η ΑΓΩΝΙΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ – ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ;

SyriaΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες επικρατεί ιδιαίτερη αγωνία στα διάφορα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Μια χαμένη ψηφοφορία στο βρετανικό Κοινοβούλιο από την κυβέρνηση συνασπισμού[1], η υπαναχώρηση για άμεσα αντίποινα εκ μέρους του Λευκού Οίκου εν αναμονή του Κογκρέσου, η υποστήριξη της μη παρέμβασης εκ μέρους του Πάπα, οι δηλώσεις του Πούτιν ότι προμήθευσε με ανταλλακτικά εξαρτήματα για το S-300 αντιπυραυλικό σύστημα το καθεστώς Άσαντ· όλα δείχνουν μια ασυνήθιστη σύγχυση μεταξύ των κυρίαρχων του κόσμου. Τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγωνία που υπέστη ο πληθυσμός της Συρίας για δυόμισι και πλέον χρόνια. Περισσότεροι από 100.000 νεκροί, πάνω από 6 εκατομμύρια πρόσφυγες, 2 εκατομμύρια εκ των οποίων βρίσκονται σε στρατόπεδα του Ο.Η.Ε. σε Τουρκία, Ιορδανία, Ιράκ και Λίβανο. Το τελευταίο καθιστά την «κόκκινη γραμμή» του Ομπάμα για τη χρήση δηλητηριώδους χημικού αερίου όλο και πιο αυθαίρετη. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία 1.400 άτομα έχασαν τη ζωή τους με αυτόν τον φρικτό τρόπο (οι πιο έγκυρες πηγές λένε περίπου 400). Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά είναι πολύ μικρά αν συγκριθούν με την ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει τη Συρία από τον Μάρτιο του 2011.

 Και ας μας επιτραπεί να μην εξαπατηθούμε από τα υποτιθέμενα «ανθρωπιστικά κίνητρα» εκείνων που καλούν σε χτυπήματα κατά του καθεστώτος Άσαντ. Οι ΗΠΑ, η μοναδική μέχρι σήμερα δύναμη που έχει προκαλέσει την καταστροφή ολόκληρων πόλεων με πυρηνικές βόμβες, γνώριζαν τι εστί χημικός πόλεμος στο Βιετνάμ (όπου παραμένουν ακόμα τα σημάδια από τις βόμβες ναπάλμ και τον «Agent Orange»[2]). Πιο πρόσφατα, με τη συνενοχή της Αμερικής, έγινε χρήση αερίου σαρίν από τον Σαντάμ Χουσεΐν εναντίον Ιρανών κληρωτών, ύστερα από αμερικανική προειδοποίηση για επικείμενη επίθεση εκ μέρους τους. Το Πεντάγωνο γνώριζε ότι βοηθούσε και υποκινούσε την επίθεση αερίου εναντίον των Ιρανών. Όπως είπε ένας αμερικανός στρατιωτικός: «Δεν χρειαζόταν να μας πει ότι θα έκανε χρήση αερίου, το ξέραμε ήδη»[3]. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΤΑ «ΑΠΑΝΤΑ» ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΤΙΣΟ ΜΟΥΝΙΣ

munist2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

tomo-i-munis-stalinismo-y-rusia

tomo-ii-munis-teorc3ada-y-prc3a1ctica-de-la-lucha-de-clases

tomo-iii-munis-internacionalismo-sindicalismo-y-organizacic3b3n-de-clase

g-munis-jalones-de-derrota

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα τα «Άπαντα» του επαναστάτη κομμουνιστή Γκραντίσο Μούνις (Grandizo Munis) σε τέσσερις τόμους στην ισπανική γλώσσα. Δημοσιεύουμε εδώ τα «Άπαντα» σε μορφή PDF έχοντας ως πηγή το blog La Bataille Socialiste:

http://bataillesocialiste.wordpress.com/2013/08/20/obras-completas-de-g-munis/

> Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

egypt3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Όσα διαδραματίζονται στην Αίγυπτο εκφράζουν με δραματικό τρόπο τον βαθύ πολιτικό αποπροσανατολισμό του παγκόσμιου προλεταριάτου καθώς επίσης και μία από τις χειρότερες κρίσεις στην ιστορία του καπιταλισμού.
Η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης του προλεταριάτου και των μη προνομιούχων μαζών ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες της περσινής εκλογικής νίκης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα αξιοποιώντας τεράστιους οικονομικούς πόρους που προέρχονταν από μια μερίδα της αιγυπτιακής αστικής τάξης καθώς και από ορισμένες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες, και ιδίως το Κατάρ, κατάφερε να στηρίξει ένα υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας υπό την μορφή «φιλανθρωπίας», το οποίο, φυσικά, δεν ήταν δυνατό να εξαλείψει τη δυστυχία εκατομμυρίων προλετάριων, ακόμη κι αν αυτό άμβλυνε κατά ένα μέρος τις πιο ακραίες της μορφές για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟ 1953

Germany1953ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πριν από 60 χρόνια οι εργάτες της Ανατολικής Γερμανίας ξεσηκώθηκαν ενάντια στους σταλινικούς εκμεταλλευτές τους. Για να τιμήσουμε αυτή την επέτειο παρουσιάζουμε τη μετάφραση ενός κειμένου των συντρόφων μας από την Ομάδα Διεθνών Σοσιαλιστών (GIS) στη Γερμανία, το οποίο καταδεικνύει όχι μόνο τη δυνατότητα αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης αλλά και τα όρια του εργατικού αυθορμητισμού ο οποίος στερούνταν τόσο από μια σαφή αντίληψη του καπιταλιστικού χαρακτήρα του λεγόμενου «κομμουνισμού» όσο και της σημασίας που παίζουν η επαναστατική οργάνωση και η στρατηγική. Όπως καταδεικνύει το άρθρο της GIS πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός από το οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ;

skepsiΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Λάβαμε το παρακάτω κείμενο και το δημοσιεύουμε. Πρόκειται για μια πολύ καλή ανάλυση των σύγχρονων συνεργατικών προσπαθειών, η οποία, ως επί το πλείστον, μας βρίσκει σύμφωνους.

 

Μια κριτική προσέγγιση στα αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα

 

Ανεξάρτητα από το τι είναι η αλληλέγγυα οικονομία και το πώς μπορεί να πραγματωθεί μέσα σε συνθήκες γενικευμένης οικονομικής επίθεσης, πέρα δηλ. από το αφαιρετικό πεδίο της θεωρίας, υπάρχουν (και βγαίνουν να μας φωνάζουν από τα κεραμίδια, όπως θα έλεγε ο Oscar Wilde) οι καθημερινές μας επιλογές και οι αντιφάσεις της εφαρμογής των ιδεών μας. Και αυτό ισχύει για όλους μας. Η κουβέντα για τα συνεργατικά εγχειρήματα και τις κολεκτίβες έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και έχει διπλό χαρακτήρα. Από τη μια υπάρχει μεγάλος θεωρητικός προβληματισμός που κατατίθεται με ποικίλους τρόπους και που η καπιταλιστική κρίση τους καθιστά απόλυτα επίκαιρους τώρα που το παραγωγικό μοντέλο του καπιταλισμού παράγει τη φτώχεια και αναζητείται η φόρμουλα που θα το ξεπεράσει. Από την άλλη η δοκιμή στην πράξη που όλο και περισσότερο επιχειρείται και η σύσταση πολλών συνεργατικών δομών (βλ. Παγκάκι, Collective courier, Εκδόσεις των Συναδέλφων κ.ά.) ανοίγουν de facto την συζήτηση γύρω από το θέμα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΚΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

sakasΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ο αναρχικός κρατούμενος Κώστας Σακκάς έχει κατέλθει σε απεργία πείνας από τις 4 Ιουνίου διεκδικώντας την άμεση αποφυλάκισή του, καθώς βρίσκεται προφυλακισμένος επί 2,5 χρόνια χωρίς δίκη.

Ενώ η πολυήμερη απεργία πείνας του βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και ήδη νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας, η επιβλέπουσα ιατρός επισημαίνει τον κίνδυνο του απεργού να υποστεί αιφνίδιο θάνατο ή μόνιμες βλάβες στην υγεία του.

Ο Κώστας Σακκάς συνελήφθη στις 4 Δεκεμβρίου του 2010 μαζί με άλλους αναρχικούς με την κατηγορία της συμμετοχής σε ανώνυμη τρομοκρατική οργάνωση (;). Το ανώτατο όριο της προφυλάκισής του (18 μήνες) συμπληρώθηκε χωρίς η δίκη του να έχει ξεκινήσει. Δύο μήνες πριν από τη συμπλήρωση του 18μηνου, του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη, αυτή τη φορά με την κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», την οποία αρνείται, υπερασπιζόμενος, ωστόσο, την αναρχική του πολιτική ταυτότητα. Ο ανώτατος χρόνος της δεύτερης προφυλάκισής του (12 μήνες) συμπληρώθηκε, ενώ η πρώτη δίκη δεν έχει ολοκληρωθεί και η δεύτερη, για την οποία κρατείται, μόλις έχει ξεκινήσει. Έτσι, στις 4 Ιουνίου έληξε το μέγιστο όριο προφυλάκισης που μπορεί να επιβληθεί σε κρατούμενο που κατηγορείται για δύο υποθέσεις, το οποίο είναι 30 μήνες. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη ο πολιτικός κρατούμενος αποφάσισε να ξεκινήσει απεργία πείνας αξιώνοντας την αποφυλάκισή του, σύμφωνα με τη νομοθεσία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ ΟΛΑ; ή ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο «ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ», ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ ΚΤΛ;

sfyraΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πώς μπορεί ο χαμένος να τα πάρει όλα;

ή

Πώς μπορεί να σπάσει ο «κύκλος των χαμένων καθηγητών»,

των εργαζόμενων της ΕΡΤ κτλ.;[1]

 

Η επίθεση που δέχθηκαν οι καθηγητές λίγες μέρες πριν ξεκινήσει η διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων μόνο τυχαία δεν ήταν και είχε πολλαπλούς αποδέκτες. Το μήνυμα που εξέπεμπε στους εργαζόμενους η αστική τάξη είναι πως θα προστατεύσει τα κεκτημένα της με κάθε τρόπο. Η κυβέρνηση «βγάζει συνέχεια λαγούς απ’ το καπέλο», από τότε που άρχισε η κρίση του συστήματος. Το σύνταγμα ισχύει μόνον όσον αφορά τα άρθρα που προστατεύουν τους καπιταλιστές και τα κεφάλαιά τους.

Οι καθηγητές λοιπόν έχασαν μια μάχη που δεν δόθηκε καν. Από εδώ και στο εξής το παιχνίδι θα παίζεται με ποδοσφαιρικούς όρους (τιμωρείται η πρόθεση) και όπως είναι προφανές θα είναι στημένο μιας και η “διαιτησία” (δικαστές) είναι προσηλωμένοι στην εξυπηρέτηση της αστικής εξουσίας. Οι προτάσεις και οι προθέσεις των εκπαιδευτικών να απεργήσουν εν μέσω εξετάσεων που εκφράστηκε και ψηφίστηκε στις συνελεύσεις τους – οι οποίες παρεμπιπτόντως είχαν μεγάλη συμμετοχή – προσέκρουσε σε τρία δυνατά εμπόδια.

Το πρώτο, τους το έβαλε η κυβέρνηση ρίχνοντας το νομοσχέδιο την περίοδο των εξετάσεων και φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την “κοινωνία”- κοινή γνώμη. Μια “κοινή γνώμη” που διαμορφώνεται και καλλιεργείται μέσα στα χωράφια των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι σωματοφύλακες “δημοσιογράφοι” μας επιβάλλουν τη συμφέρουσα στην άρχουσα τάξη άποψη και η κοινωνία σαν ένα καλοοργωμένο ποτιστικό χωράφι τη δέχεται και την αναπαράγει πολλαπλώς, μιας και ο σπόρος του ιδίου συμφέροντος, αν και κοντόφθαλμος είναι πολύ παραγωγικός. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

work3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Αναδημοσιεύουμε ένα πολύ καλό κείμενο με τίτλο «ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ», με το οποίο συμφωνούμε.

ERG1

Schließung des Fernsehsenders ERT

ert2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η ανακοίνωσή μας για την ΕΡΤ κυκλοφορεί σε δίγλωσση  προκήρυξη (γερμανικά/ελληνικά) στην Γερμανία από τους συντρόφους μας της Ομάδας Διεθνών Σοσιαλιστών (GIS)

Schließung des Fernsehsenders ERT: Lasst uns nicht mehr Zuschauer sein! Nehmen wir unser Leben in die eigenen Hände!

 

Die Schließung des Senders ERT weckte bei vielen die Befürchtung, dass die demokratische Entwicklung des Landes infrage gestellt sei. Die Forderung nach einem „Griechischen Öffentlich Rechtlichen Fernsehsender“ dominiert und die zentrale Losung zielt auf die Verteidigung der Demokratie und des Rechts auf öffentlicher Information. Gleichzeitig werden Neuwahlen ins Spiel gebracht.
Dieser Angriff wird nicht von einer Junta sondern einer gewählten Regierung mit dem Segen des “Wählerwillens” und der verlogenen demokratischen parlamentarischen Verfassung durchgeführt. Eine Regierung, die einschneidende Kürzungsprogramme in die Wege leitet, um den Erfordernissen des Kapitals in einer akuten Krise Rechnung zu tragen. Was uns gegenübersteht, ist die unverhohlene Fratze eines Systems, welches sich in einer tiefen Krise befindet und nicht bereit ist auch nur die kleinsten Zugeständnisse zu machen. Die Bourgeoisie ist fest entschlossen die größten Verbrechen zu begehen, um ihre Profite zu verteidigen. Für sie ist es eine Frage des Überlebens, eine Frage von Leben und Tod. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ON THE CASE OF GREEK RADIO-TELEVISION (ERT)

ert1ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

On the occasion of the shut-down of the State broadcaster ERT …

Let’s stop being spectators! Let’s take life in our own hands!

 

Shutting down the signal of ERT, rang a bell that the country is well on the way of questioning democracy itself. The demand for ‘Greek public radio-television’ dominates and the big slogan that unites everyone is that of the defence of democracy and information as a public good. And scenarios for elections are firing up.

But what is unfolding in front of our eyes is nothing more than the escalation of the frontal attack on workers that we have experienced over the last three years. This attack is not unleashed by a military dictatorship but by elected governments, which with the seal of the «popular mandate», i.e. under the fake democratic parliamentary constitution, are passing successive austerity packages to try to manage the needs of a capitalism in acute crisis. What we have against us is the true face of a system that is not prepared to make the slightest concession precisely because it is immersed in deep crisis. The bourgeoisie is rigid and willing to commit the greatest crimes in order to protect its profits because it is a matter of survival, a matter of life and death. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ

ertΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ  PDF

 

Με αφορμή την ΕΡΤ…

Ας σταματήσουμε να είμαστε θεατές!
Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!

 

Με το κλείσιμο του σήματος της ΕΡΤ σήμανε για πολλούς το καμπανάκι του ότι η χώρα μπαίνει για τα καλά σε τροχιά αμφισβήτησης της ίδιας της δημοκρατίας.
Το αίτημα για ‘δημόσια ελληνική ραδιοτηλεόραση’ κυριαρχεί και το μεγάλο σύνθημα που ενώνει είναι η υπεράσπιση της δημοκρατίας και του αγαθού της ενημέρωσης. Και τα σενάρια για εκλογές φουντώνουν.

Όμως αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κλιμάκωση της κατά μέτωπο επίθεσης εναντίον των εργαζομένων που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια. Και η επίθεση αυτή δεν εξαπολύεται από μια Χούντα αλλά από εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες με τη βούλα της «λαϊκής εντολής», δηλ. στο πλαίσιο της κάλπικης δημοκρατίας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, περνάνε το ένα πακέτο μέτρων μετά το άλλο προσπαθώντας να διαχειριστούν τις ανάγκες ενός κεφαλαίου που βρίσκεται σε οξύτατη κρίση. Αυτό που έχουμε απέναντί μας είναι το πραγματικό πρόσωπο ενός συστήματος που δεν είναι διατεθειμένο να προβεί στην παραμικρή υποχώρηση ακριβώς επειδή είναι βυθισμένο σε βαθιά κρίση. Η αστική τάξη είναι άκαμπτη και διατεθειμένη να διαπράξει τα μεγαλύτερα εγκλήματα για να προασπίσει τα κέρδη της γιατί πρόκειται για ζήτημα επιβίωσής της, ζήτημα ζωής και θανάτου.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ ΦΛΕΓΕΤΑΙ – Μια προλεταριακή σημείωση

husbyΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η Στοκχόλμη είναι η μοναδική σκανδιναβική πόλη που βρίσκεται στο top-10 της λίστας των πλουσιότερων περιοχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη λίστα του Ευρωπαϊκού Στατιστικού Συστήματος (ESS της Eurostat), που βασίζεται στην αγοραστική δύναμη και είναι προσαρμοσμένο στο ΑΕΠ από το 2010 και ο δείκτης είναι ο μέσος όρος της ΕΕ – 24.500 ευρώ ή περίπου 200.000 σουηδικές κορώνες – η Στοκχόλμη βρίσκεται στην 9η θέση με 168%.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Economist δημοσίευσε πρόσφατα μια Ειδική Έκθεση: Οι σκανδιναβικές χώρες, Φώτα του Βορρά][1]. Εκεί εξυμνούσε την κοινωνικο-οικονομική λύση που προώθησε η σουηδική αστική τάξη σε σύγκριση με άλλες δυτικές χώρες και τα κοινωνικο-οικονομικά διαχειριστικά μέτρα που πήρε κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών: «Οι σκανδιναβικές χώρες ανακαλύπτουν εκ νέου το καπιταλιστικό μοντέλο τους … Το τελικό πρόκριμα είναι να μάθουμε από το σκανδιναβικό παράδειγμα… ». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΤΟΝΙΖΟΥΝ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ – ΜΟΝΟ Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!

St1ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Εκείνοι που έχουν περιθωριοποιηθεί από τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, που έχουν περιθωριοποιηθεί από το σουηδικό κεφάλαιο, στις ζωές των οποίων η ανεργία, η φτώχεια, η δυστυχία, ο ρατσισμός, ο συστηματικός εξευτελισμός και η καταπίεση αποτελούν καθημερινά στοιχεία, και για τους οποίους μια ζωή μεγαλύτερης διάρκειας σε τέτοιες συνθήκες κόλασης δεν σημαίνει τίποτα, στην απόγνωσή τους, επαναστατούν. Τα γεγονότα είναι τα ίδια όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες: η αστυνομία προκαλεί και αυτό οδηγεί σε μια κλιμάκωση της οργής που σιγοβράζει σε ξεσπάσματα βίας και εξέγερσης.

Το 2005, στη Γαλλία, το λίκνο της αστικής τάξης, αστυνομικοί κυνήγησαν νέους με βαναυσότητα. Δύο νέοι άνθρωποι, στην προσπάθειά τους να διαφύγουν κατέφυγαν σε έναν μετασχηματιστή ηλεκτρικού ρεύματος. Και μιας και η αστυνομία δεν ήταν υποχρεωμένη να τους βοηθήσει, πέθαναν. Το περιστατικό αυτό ήταν η αρχή μιας εξέγερσης που κράτησε τρεις εβδομάδες, κατά τη διάρκεια της οποίας δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα και δεκάδες καταστήματα, δημόσια κτίρια, σχολεία, κτλ. πυρπολήθηκαν. Για πρώτη φορά μετά από το Μάιο του 1968 κηρύχτηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Παρόμοια γεγονότα επαναλήφθηκαν τον Αύγουστο του 2011 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η αστυνομία σκότωσε ένα νεαρό μαύρο άνδρα που ονομαζόταν Μαρκ Ντάγκαν. Η δολοφονία του πυροδότησε την εξέγερση της νεολαίας που είχε ως αποτέλεσμα την πυρπόληση εκατοντάδων αυτοκινήτων και καταστημάτων.

Φέτος, στις 19 Μαΐου, τα ίδια γεγονότα επαναλήφθηκαν στη Σουηδία, σε μια φτωχή περιοχή που ονομάζεται «Χούσμπι», τόπος κατοικίας κυρίως μεταναστών, που βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Στοκχόλμης. Ένας 68χρονος άνδρας, ο οποίος μετά από πρόκληση που δέχθηκε από φρουρό ασφαλείας, έδειξε το μαχαίρι του από το μπαλκόνι του διαμερίσματός του. Λίγο αργότερα, η αστυνομία εισέβαλε βίαια στο διαμέρισμα, πέταξε δακρυγόνα μέσα στο σπίτι και πυροβόλησε τέσσερις φορές σκοτώνοντας τον 68χρονο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ…

egyptΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ

PDF

Ο καθένας, οτιδήποτε κι αν λέει, οτιδήποτε κι αν κάνει, παίρνει μέρος στην πάλη των τάξεων… Με ενεργητικό ή παθητικό τρόπο… Αναπτύσσοντας κι εμβαθαίνοντάς την ή ακόμα αρνούμενος ότι αυτή υπάρχει.. Ως υποκείμενο της ίδιας της ύπαρξής του είτε ως αντικείμενο της επιβίωσής του κάτω απ’ τη δικτατορία της αξίας… Με το μέρος του προλεταριάτου ή με της μπουρζουαζίας… Ως ανθρώπινο ον είτε ως χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου… “Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων” (Καρλ Μαρξ)

Σ’ αυτό το σύντομο κείμενο πάνω στους τρέχοντες αγώνες στην Αίγυπτο, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στη σημαντική κατάφαση της ιστορικής πάλης της τάξης μας ενάντια στην τυραννία της αξίας, ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο στόχος μας προφανώς δεν είναι μια ανάλυση των γεγονότων αυτών προκειμένου απλώς να τα κατανοήσουμε, αλλά ο μετασχηματισμός τους, η διακοπή της ιστορικής καθημερινής φύσης της προλεταριακής ζωής στην αθλιότητα που μας περιβάλλει, προκειμένου να ξεριζώσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική σχέση του κεφαλαίου από προσώπου γης. Δεν επιθυμούμε να ξοδέψουμε τον χρόνο μας περιγράφοντας γεμίζοντας σελίδες με τη φρίκη αυτής της κοινωνίας θανάτου και πόνου. Δεν έχουμε καμμία διάθεση να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από μια παθητική κι ακαδημαϊκή οπτική. Δεν μας ενδιαφέρει μια βιολογική περιγραφή του κεφαλαίου, και δεν έχουμε καμμία πρόθεση να το περιγράψουμε με έναν υποτιθέμενο αντικειμενικό τρόπο. Αντιθέτως ο στόχος μας είναι να λάβουμε άμεσα μέρος στην ολοκληρωτική καταστροφή του και να δράσουμε μέσα στην κίνηση της νεκρολογίας του… Κι αυτό σημαίνει να βρισκόμαστε σταθερά στην καρδιά των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, να έχουμε μια αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά ως ενεργός κι αποφασιστική δύναμη…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Barricade18March1871ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

1. Μονάχα η συνειδητή χειραφετητική δραστηριότητα του προλεταριάτου μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού και στη δημιουργία της κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο κομμουνισμός είναι το ριζοσπαστικό πρόταγμα που αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις και αντλεί την ισχύ του από μια ορθολογική και ηθική χειραφετητική επιταγή: τη συγκρότηση του ανθρώπινου είδους σε κοινότητα, τη δημιουργία μιας πανανθρώπινης κοινωνίας που διέπεται από την αρχή της δικαιοσύνης, νοούμενης ως μια καθολική σχέση ισοτιμίας και συλλογικότητας μεταξύ των ανθρώπων.

2. Η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι μια αυθόρμητη διαδικασία που προκαλείται αυτόματα από τις συνθήκες ζωής που βιώνει η εργατική τάξη μέσα στον καπιταλισμό και η οποία εκτυλίσσεται εξίσου αυθόρμητα προς την αταξική κοινωνία μέσω της ίδιας της αντικειμενικής λογικής των πραγμάτων, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δρώντων κοινωνικών υποκειμένων τα οποία εμφορούνται από την εγωιστική επιθυμία να προαγάγουν τη δική τους κοινωνική θέση. Η κοινωνική εξέλιξη δεν είναι μια μηχανική διαδικασία, η επανάσταση δεν είναι έργο της «αόρατης χειρός» και η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι μια εγωιστική υπόθεση. Το προλεταριάτου δεν είναι, ασφαλώς, ένα καθαρά ηθικό υποκείμενο και δεν μπορεί να υπερβεί τον εμπειρικό καθορισμό της βούλησής του. Ωστόσο, αυτή η βούληση για να είναι βούληση απελευθερωτική πρέπει να είναι βούληση καθολική, πρέπει να πηγάζει από την ανάγκη ριζικής υπέρβασης της αστικής κοινωνίας και να θέτει το ζήτημα της δημιουργίας μιας κοινωνίας του ανθρώπινου είδους. Η κομμουνιστική απελευθέρωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν οι πρωταγωνιστές της, οι εκατοντάδες εκατομμύρια προλετάριοι, δεν έχουν υψηλή συνείδηση του σκοπού της δράσης τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

granaziaΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Πραγματική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο[1] και ταξική συνείδηση

Σ’ αυτό το άρθρο θέλω να εστιάσω στο πώς η μετάβαση από την τυπική στην πραγματική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο –ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες- έχει οδηγήσει σε σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση της εργατικής τάξης, στην ιδεολογία της και στους τρόπους υποκειμενοποίησής[2] της καθώς επίσης και στην ανάδειξη ορισμένων ζητημάτων σχετικά με την εργατική  ταξική συνείδηση και τις προοπτικές του καπιταλισμού σε μια εποχή κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Το τέλος της φορντικής[3] περιόδου της καπιταλιστικής βιομηχανικής παραγωγής, με τον «εργάτη-μάζα»[4] συγκεντρωμένο σε τεράστια βιομηχανικά συγκροτήματα, όπως η FIAT Mirafiori, και η μετάβαση στο μεταφορντικό[5] αυτοματοποιημένο εργοστάσιο, ως σημείο κορύφωσης της επιτάχυνσης της τάσης αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, έχει αναδιαμορφώσει το ταξικό τοπίο του καπιταλισμού. Η μακραίωνη διαδικασία με την οποία οι αγρότες μετατράπηκαν σε βιομηχανικούς εργάτες έχει φθάσει κατά τη μεταφορντική παραγωγή στο τελικό της στάδιο. Ο μεταφορντισμός έχει επίσης συνεπιφέρει τόσο τη συνέχιση και την επιτάχυνση της ανασύνθεσης της εργατικής τάξης, κατά την οποία η εργατική δύναμη μετατοπίζεται όλο και περισσότερο από τον βιομηχανικό τομέα στον τομέα των υπηρεσιών, και έχει μετασχηματίσει την παραδοσιακή μαρξιστική διάκριση μεταξύ παραγωγικής και μη-παραγωγικής εργασίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

greekcrisis1[ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF]

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΙΑΣ

 

Τον Νοέμβριο του 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει την κυβέρνηση, ανακαλύπτει με έκπληξη τα καταστροφικά οικονομικά που άφησε η κυβέρνηση της Δεξιάς: το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν είναι πια στο 6% περίπου του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ), όπως άφηνε να πιστεύεται η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά της τάξης του 12,7%! Με ένα χρέος 129% του ΑΕΠ, το ΠΑΣΟΚ και μαζί του οι χρηματοπιστωτικές αγορές, δηλαδή, οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα «αντισταθμιστικά αμοιβαία κεφάλαια (υψηλού κινδύνου)» [hedge funds][1] κτλ, συνειδητοποιούν ότι το ελληνικό κράτος βρίσκεται σε κατάσταση δυνητικής χρεωκοπίας. Επιπλέον, αυτές οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι απρόθυμες να δανείσουν χρήματα, ακόμη και σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, παρόλο που η Ελλάδα αποτελεί μέρος ενός τεράστιου οικονομικού συνόλου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα επιτόκια αρχίζουν να ανεβαίνουν στα ύψη, μέχρι και πάνω από 7%!

Ο Παπανδρέου, λοιπόν, καλεί για βοήθεια τους «Ευρωπαίους αδερφούς» του, και ειδικά τους εκπροσώπους της γαλλικής και γερμανικής αστικής τάξης. Η Μέρκελ κωφεύει και απαντά με ένα Nein [«Όχι»]. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των ετών 2000-2007 οι γαλλικές, οι γερμανικές και οι αμερικανικές τράπεζες έσπευδαν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και να δανείσουν στον ελληνικό ιδιωτικό τομέα. Αυτά ήταν τα χρόνια της ευφορίας που ακολούθησαν τη διεθνή κρίση του 2001-2002, η οποία είδε, μεταξύ άλλων, τη χρεωκοπία του κράτους της Αργεντινής και την επιβολή στους δανειστές του μιας αναδιάρθρωσης χρέους με ένα σημαντικό ποσοστό διαγραφής (66%). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ

elections1ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Καμία αναμονή – καμία αυταπάτη

Στην «μάχη» που θα δοθεί στις κάλπες

ένας θα είναι ο νικητής: το κεφάλαιο

 

Αποχή από τη μάχη της κάλπης

Οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης

για την ανατροπή του συστήματος

 

Το πραγματικό και προαποφασισμένο αποτέλεσμα των αυριανών εκλογών, είναι ένα: η νέα κυβέρνηση που θα βγει από τις κάλπες να μπορέσει, με τη βούλα της «λαϊκής εντολής», να διαχειριστεί, με τον ευχερέστερο δυνατό τρόπο, τις ανάγκες ενός κεφαλαίου που βρίσκεται σε οξύτατη κρίση, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τη σημερινή κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των εργαζομένων.

Αυτό που έχουν να προτείνουν όλα τα κόμματα είναι μια διαφορετική διαχείριση του συστήματος. Αυτό ισχύει και για τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς, τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου.

Ακόμη κι αν σχηματιστεί μια κυβέρνηση της «Αριστεράς», θα κληθεί να διαχειριστεί την κρίση του συστήματος. Και η διαχείριση αυτής της κρίσης μόνο προς όφελος του συστήματος μπορεί να γίνει. Άλλωστε, όλα τα παραδείγματα τέτοιου είδους «αριστερών κυβερνήσεων» στην ιστορία επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Το δημαγωγικό και παραπλανητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που καλεί τον λαό να τον στηρίξει ψηφίζοντας μια πολιτική ενάντια στον φόβο, καλλιεργεί αυταπάτες. Με την καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων προσπαθεί να καταστείλει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Όμως η αστική τάξη είναι αποφασισμένη να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη, διότι δεν έχει άλλη επιλογή για να μπορέσει να επιβιώσει ως κυρίαρχη τάξη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

…και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, «για να ξεβρωμίσει ο τόπος»

racism1ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ PDF

Αναδημοσιεύουμε ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχουμε διαβάσει για το μεταναστευτικό ζήτημα και τον ρατσισμό.

Πηγή: http://www.clandestina.org

 

…και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, «για να ξεβρωμίσει ο τόπος»

Μια προσπάθεια ερμηνείας ενός στημένου παιχνιδιού
με περισσευάμενους, αναλώσιμους, μετανάστες και φασίστες

 

Στις 26 Μαρτίου ο υπουργός «προστασίας του πολίτη» Χρυσοχοΐδης ανακοινώνει την ίδρυση 30 κέντρων κράτησης μεταναστών, συνολικής χωρητικότητας 30.000 κρατουμένων (αριθμός υπερδιπλάσιος των φυλακισμένων στο ήδη υπερκορεσμένο «σωφρονιστικό» σύστημα στην Ελλάδα).
Στις 31 Μαρτίου ο υπουργός υγείας Λοβέρδος αναφέρεται σε υγειονομική βόμβα (η ίδια έκφραση που είχε χρησιμοποιήσει και στην απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών) και ανακοινώνει την κράτηση επ’ αόριστον των μεταναστών που αποτελούν «δημόσιο κίνδυνο». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

elections2

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ PDF

 

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ

ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ

 

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

 

«Η σύγχρονη κρατική εξουσία δεν είναι παρά μονάχα μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις της αστικής τάξης στο σύνολό της».

Κ. Μαρξ-Φρ. Ένγκελς, Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Η κρίση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, μέσα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης της καπιταλιστικής οικονομίας, οδήγησε στην προκήρυξη των σημερινών βουλευτικών εκλογών, με στόχο τη συγκρότηση ενός νέου αστικού κυβερνητικού σχήματος για τη διαχείριση αυτής της ύφεσης προς όφελος του κεφαλαίου. Ύστερα από τις αλλεπάλληλες αποτυχίες της κρατικής εξουσίας να διευθετήσει τη σοβαρή αδυναμία αναπαραγωγής του κεφαλαίου, που οδήγησε στον σχηματισμό δύο κυβερνήσεων μέσα σε τρία χρόνια, καταδεικνύεται η κραυγαλέα επιδείνωση της ανισορροπίας που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στην οικονομική δομή και το κρατικό εποικοδόμημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ

gseeΠαρουσιάζουμε μεταφρασμένο στα ελληνικά ένα κείμενο των συντρόφων της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Τάσης (Internationalist Communist Tendency), στο οποίο εκτίθενται με απλή και περιεκτική μορφή οι απόψεις τους για τον χαρακτήρα των συνδικάτων στη σύγχρονη εποχή και τη στάση των κομμουνιστών απέναντί τους. Η μετάφραση δημοσιεύεται επίσης στην ιστοσελίδα της οργάνωσης http://www.leftcom.org/el

Τα συνδικάτα ως «ιμάντες μεταβίβασης»

Η κομμουνιστική συνείδηση είναι μια αντανάκλαση της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης. Αυτή, ωστόσο, δεν προκύπτει άμεσα από αυτή την πάλη, αλλά στηρίζεται στις σκέψεις μιας μειοψηφίας της τάξης πάνω στα διδάγματα αυτής της πάλης. Αυτό δημιουργεί μια επαναστατική οργάνωση ή ένα επαναστατικό κόμμα που εκφράζει τον μακροπρόθεσμο στόχο της εργατικής τάξης υπό τη μορφή ενός κομμουνιστικού προγράμματος. Αυτό πρέπει να γίνει αντικείμενο πάλης μέσα στο εσωτερικό της ευρύτερης εργατικής τάξης και των αγώνων της. Μια μεγάλη συνεισφορά σε αυτή τη θεωρία πραγματοποιήθηκε με τα κείμενα του Λένιν και την πείρα της μπολσεβίκικης δράσης μέσα στην εργατική τάξη.

Έτσι, απορρέει το καθήκον της πραγματοποίησης αυτού που κλήθηκαν να κάνουν οι Ρώσοι σοσιαλδημοκράτες[1]:η μετάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών και της σοσιαλιστικής συνείδησης στις μάζες του προλεταριάτου και η δημιουργία ενός επαναστατικού κόμματος που συνδέεται απαραίτητα με το αυθόρμητο εργατικό κίνημα.[2]

Λαμβάνοντας υπόψη τις υλικές συνθήκες που το προλεταριάτο αντιμετωπίζει στη ζωή του κάτω από τον καπιταλισμό και την υλιστική αντίληψη για τη γένεση της συνείδησης και για το βάρος της κυρίαρχης ιδεολογίας, η τάξη –στην καλύτερη περίπτωση- ωθείται σε έναν «απλό» αγώνα για διεκδικήσεις. Η οργανωμένη πρωτοπορία της τάξης (το κόμμα) δημιουργείται, κατά μείζονα λόγο, από αυτούς που βλέπουν πέρα από την ιστορική περίοδο και από το επίπεδο της ταξικής πάλης και αναπτύσσουν επαναστατική συνείδηση. Το κόμμα συμμετέχει ενεργά στους αγώνες, αλλά δεν υποτάσσεται στον αυθορμητισμό της στιγμής. Πρέπει να αναλάβει δράση κάνοντας πολιτικό σημείο αναφοράς τον ίδιο τον κομμουνισμό και ωθώντας το προλεταριάτο να αποκτήσει επαναστατική συνείδηση. Το καθήκον των κομμουνιστών δεν είναι, για να παραφράσουμε τον Μαρξ, να τίθενται παθητικά στην υπηρεσία του εργατικού κινήματος, αλλά να εκπροσωπούν τα συμφέροντα του κινήματος συνολικά, να δείχνουν στο κίνημα τον τελικό του σκοπό, την ανατροπή του καπιταλισμού.[3] Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΙΤΑΛΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΧΙΚΗΣ ΦΡΑΞΙΑΣ Μάιος 1920

bordiga6Ι

1. Ο κομμουνισμός είναι η διδασκαλία των κοινωνικών και ιστορικών προϋποθέσεων για την απελευθέρωση του προλεταριάτου.

Η επεξεργασία αυτής της διδασκαλίας άρχισε την περίοδο των πρώτων προλεταριακών κινημάτων κατά των συνεπειών του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής. Διαμορφώθηκε με τη μαρξιστική κριτική της καπιταλιστικής οικονομίας, τη μέθοδο του ιστορικού υλισμού, τη θεωρία της πάλης των τάξεων και την αντίληψη για την εξέλιξη που θα λάβει το ιστορικό προτσές της πτώσης του καπιταλιστικού καθεστώτος και της προλεταριακής επανάστασης.

2. Σε αυτή τη διδασκαλία, που η πρώτη και θεμελιακή συστηματική της έκφραση είναι το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» του 1848, βασίζεται η δημιουργία του κομμουνιστικού κόμματος.

3. Στη σημερινή ιστορική περίοδο γίνεται όλο και πιο αφόρητη για το προλεταριάτο η κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις αστικές σχέσεις παραγωγής, που βασίζονται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, στην ατομική ιδιοποίηση των προϊόντων της συλλογικής εργασίας και στον ελεύθερο ανταγωνισμό στο ιδιωτικό εμπόριο των προϊόντων.

4. Σε αυτές τις οικονομικές σχέσεις αντιστοιχούν οι πολιτικοί θεσμοί που χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό: το κράτος που στηρίζεται στη δημοκρατική και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Σε μια κοινωνία διαιρεμένη σε τάξεις το κράτος είναι η οργάνωση της εξουσίας της οικονομικά προνομιούχας τάξης. Μολονότι η αστική τάξη είναι μειοψηφία μέσα στην κοινωνία, το δημοκρατικό κράτος αποτελεί το σύστημα της ένοπλης ισχύος που είναι οργανωμένη με σκοπό τη διατήρηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου