ME ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

1923, χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι της Συρίας

1923, χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι της Συρίας

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Εμείς οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος,
που κατάφερε τα σύνορα να δρασκελίσει.
Μ. Μπρεχτ

Κάθε χρόνο πληθαίνουν σε όλο τον κόσμο τα μέρη από τα οποία άνθρωποι εγκαταλείπουν τις εστίες τους.
Κάθε χρόνο χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους. Διασχίζουν ερήμους με στόχο να φθάσουν στις ακτές και στη συνέχεια εναποθέτουν τις αποταμιεύσεις και την ίδια τους τη ζωή σε δουλεμπόρους και παράνομους διακινητές, στοιβάζονται σε βάρκες και σαπιοκάραβα στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ευρώπη, για να γλιτώσουν από βίαιες συγκρούσεις ή διώξεις ή αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ενδεικτικά, κάθε λεπτό που περνά, τρεις άνθρωποι από τη Συρία εγκαταλείπουν τις εστίες τους για να σωθούν, ανεβάζοντας τον αριθμό των Σύριων προσφύγων στα 2,5 εκατομμύρια από την έναρξη του πολέμου. Τα κράτη της ΕΕ που δέχονται τον μεγαλύτερο αριθμό αφίξεων δια θαλάσσης είναι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Μάλτα. Από τις αρχές του 2015 μέχρι σήμερα περισσότεροι από 225.000 πρόσφυγες και μετανάστες διέσχισαν τη Μεσόγειο.

Και ποια είναι η τύχη που τους περιμένει;
Πολλοί χάνουν τη ζωή τους στη διαδρομή χωρίς ποτέ να φθάνουν στον προορισμό τους, όπως μαρτυρούν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και όπως τεκμηριώνεται από πλήθος εκθέσεων. Άλλοι συλλαμβάνονται και επιστρέφονται πίσω στις πατρίδες τους. Όσοι κατορθώνουν να φθάσουν στον προορισμό τους μπορεί να τελούν υπό κράτηση έως ότου αποσαφηνισθεί το νομικό τους καθεστώς. Το «έπαθλο» που περιμένει τους «νικητές» είναι μια χαμηλά αμειβόμενη, επισφαλής διαβίωση και οι ρατσιστικές επιθέσεις. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που ευθύνονται για τη δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων όχι μόνο δεν βάζουν τέλος στη λεηλασία και στον βομβαρδισμό των χωρών τους, αλλά επιπλέον κάνουν τη ζωή δυσκολότερη για όσους θελήσουν να φύγουν από αυτές.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΡΟΖΑΒΑ: Ο ΛΑΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

kobaneΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

«Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση ότι όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται σα να λέμε δυο φορές. Ξέχασε όμως να προσθέσει: τη μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα. Ο Κοσιντιέρ[1] αντί του Δαντόν, ο Λουί Μπλαν αντί του Ροβεσπιέρου, οι ορεινοί του 1848-1851 αντί των ορεινών του 1793-1795, ο ανεψιός αντί του θείου. Και η ίδια γελοιογραφία διαπιστώνεται και στις συνθήκες που γίνεται η δεύτερη έκδοση της 18ης Μπρυμαίρ!

Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται σαν ν’ ασχολούνται ν’ ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να δημιουργήσουν κάτι που δεν έχει προϋπάρξει, σ’ αυτές ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή σεβάσμια μεταμφίεση και μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας. Έτσι ο Λούθηρος φόρεσε τη μάσκα του αποστόλου Παύλου, η επανάσταση του 1789-1814 ντύθηκε διαδοχικά τη στολή της ρωμαϊκής δημοκρατίας και της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και η επανάσταση του 1848 δε βρήκε να κάνει τίποτα καλύτερο από το να παρωδήσει πότε το 1789 και πότε την επαναστατική παράδοση του 1793-1795. Έτσι κι ο αρχάριος που έμαθε μια ξένη γλώσσα τη μεταφράζει πάντα στη μητρική του και μόνον όταν αρχίσει να χειρίζεται την ξένη γλώσσα χωρίς να θυμάται τη μητρική του και μάλιστα να ξεχνά τη μητρική του γλώσσα, θα μπορέσει να αφομοιώσει το πνεύμα της καινούργιας γλώσσας και να δημιουργήσει σ’ αυτήν».

Καρλ Μαρξ, «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη»

href=»#_ftn2″ name=»_ftnref2″>[2]

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΙΡΑΚ: ΤΟ ΝΕΟ ΧΑΛΙΦΑΤΟ, ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΕΛΙΓΜΟΙ

φρανκεστάινΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Παράλληλα με την συνεχιζόμενη κρίση στην Συρία ένα άλλο μέτωπο έχει ανοίξει στην σπαρασσόμενη από τον πόλεμο Μέση Ανατολή: το μέτωπο του Ιράκ. Μετά την Μοσούλη τα στρατεύματα του Αμπού Μπακρ Ιμπραήμ αλ-Μπαγκντάντι -του αυτοαποκαλούμενου «χαλίφη», βετεράνου τζιχαντιστή και αδιαμφισβήτητου ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΣΚΙΛ)- έχουν προωθηθεί σε νέες θέσεις στο Βόρειο Ιράκ. Έχουν προχωρήσει πέραν της Ζουμάρ και έχουν καταλάβει την πόλη Σιντζάρ και τις παλαιές πετρελαιοπηγές του Αΐν Σαλάχ και της Μπάτμα, που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με την Συρία, εντός της οποίας ήδη ελέγχει το ανατολικό μέρος της χώρας. Στο εσωτερικό της Συρίας έχει βάλει χέρι στα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην περιοχή αλ-Σαέρ και στις πετρελαιοπηγές της πόλης Ράκα. Η προέλαση και οι εύκολες νίκες του έχουν παρακινήσει τον «Μαύρο Χαλίφη» να ανακηρύξει την ίδρυση του Ισλαμικού Κράτος (ΙΚ) του Ιράκ και της Συρίας. Η επικράτεια αυτή έχει ανακηρυχθεί «ιερή» και κυβερνάται με βάση τις πιο ακραίες εκδοχές της σαρία. Ταυτόχρονα, είναι άκρως εχθρικό έναντι των γειτονικών σιιτικών κυβερνήσεων. Η δημιουργία του ΙΚ είναι το πρώτο βήμα για την συγκρότηση του Χαλιφάτου, του οποίου τα σύνορα θα απλώνονται από την Μέση Ανατολή μέχρι την Ινδία και θα περιλαμβάνουν ορισμένα τμήματα της Ευρωπαϊκής Ασίας. Οι εδαφικές κατακτήσεις πραγματοποιήθηκαν με τέτοια ευκολία ώστε δεν εξεπλάγη μονάχα η κυβέρνηση του Νουρί αλ-Μαλίκι (του σιίτη πρώην προέδρου του Ιράκ, ο οποίος αναγκάσθηκε να παραιτηθεί μετά την ήττα του στρατού του και κάτω από διεθνή πολιτική πίεση), αλλά επίσης και η κυβέρνηση του κουρδικού βορείου τμήματος της χώρας, όπως ακριβώς είχε εκπλαγεί προηγουμένως και ο Σύρος πρόεδρος αλ-Άσσαντ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου