ΓΙΑΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΤΕΡΡΙΨΕ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ;

vos guerresΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Ως συνήθως, τα γεγονότα είναι αμφισβητούμενα. Η Μόσχα κατηγορεί την Άγκυρα για ύπουλη επίθεση. Η Άγκυρα απαντά ότι το ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος, ύστερα από επανειλημμένες προειδοποιήσεις, παρέμεινε σε τουρκικό εναέριο χώρο και παραβίασε την τουρκική εθνική κυριαρχία, αλλά αυτό είναι άσχετο δεδομένου ότι ο ίδιος ο Τούρκος πρωθυπουργός ήταν αυτός που έδωσε εντολή για την κατάρριψη του αεροσκάφους για να πυροδοτήσει διεθνή κρίση. Μετά την υπογραφή της ιστορικής συμφωνίας με τον Πούτιν για την κατασκευή του Turkish Stream[1], που θα έφερνε κεφάλαια στην Τουρκία και θα ανέβαζε το κύρος της ως πετρελαϊκός κόμβος της Μεσογείου, γιατί ο Ερντογάν θέτει το όλο θέμα σε κίνδυνο; Γιατί πυροδοτεί μια διεθνή κρίση που η έκβασή της είναι αβέβαια και η οποία δεν υπόσχεται τίποτε θετικό στο στρατιωτικό μέτωπο ή από την άποψη της χαλάρωσης των ιμπεριαλιστικών εντάσεων; Μπορούμε να εντοπίσουμε μια σειρά λόγων.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Για τις επιθέσεις στο Παρίσι: ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

safe_image.phpΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η σφαγή στο Παρίσι προκαλεί κραυγές περί ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Η διεθνής αστική τάξη πλανάται μεταξύ απελπισίας και αγανάκτησης, μεταξύ φόβου και εκκλήσεων για εκδίκηση. Από όλες τις πλευρές ακούμε κραυγές περί ενός «δίκαιου πολέμου» για την αντιμετώπιση του «ιερού πολέμου». Δύση εναντίον Ανατολής, χριστιανική παράδοση εναντίον ισλαμικού φονταμενταλισμού και αντίστροφα. Η Γαλλία θέλει να εκδικηθεί τα θύματα καταφέροντας στρατηγικό πλήγμα στην καρδιά του ISIS. Το ISIS επιτίθεται στο Παρίσι για να εκδικηθεί την γαλλική κυβέρνηση για την απόφαση που έλαβε να συμμετάσχει κι αυτή στον πόλεμο στην Συρία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ των συμφερόντων ενός εκκολαπτόμενου ιμπεριαλισμού που αρχίζει να κάνει τα τραγικά του βήματα διεκδικώντας την κυριότητα της Μέσης Ανατολής και των συμφερόντων του δυτικού ιμπεριαλιστικού κόσμου, που επί χρόνια εποφθαλμιά το πετρέλαιο της περιοχής, το οποίο αποτελεί και το κίνητρο των στρατιωτικών του επεμβάσεων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ: Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

κατάλογοςΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δύση εναντίον Ανατολής; Σύγκρουση των πολιτισμών; Θρησκευτικοί πόλεμοι μεταξύ σουνιτών και σιιτών, σουνιτών εναντίον σουνιτών, μουσουλμάνων κατά σταυροφόρων; Είναι όντως έτσι τα πράγματα; Όχι, διόλου. Αυτοί που έχουν προκαλέσει τα τελευταία περιστατικά του ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι μονάχα μερικά συστατικά στοιχεία του σύγχρονου καπιταλισμού, ο οποίος συνταράσσεται από την οικονομική του κρίση. Η Υεμένη δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη παράδειγμα.

Εν μέσω της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που διαδέχθηκε την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη μερικές από τις τοπικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και της Σαουδικής Αραβίας, άρχισαν να εκδηλώνονται με μεγαλύτερη ένταση και αγριότητα. Στην πετρελαϊκή μοναρχία του Ριάντ -που επικρατεί ο ουαχαμπιτισμός[1], μια από τις αυστηρότερες μορφές σουνιτικού φονταμενταλισμού- μαζί με τους γηγενείς κατοίκους της χώρας ζουν και περί τα δέκα εκατομμύρια ξένοι εργάτες, οι οποίοι είναι πραγματικοί σκλάβοι για όλες τις δουλειές που δεν κάνουν οι πλούσιοι Σαουδάραβες πολίτες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΙΡΑΚ: ΤΟ ΝΕΟ ΧΑΛΙΦΑΤΟ, ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΕΛΙΓΜΟΙ

φρανκεστάινΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Παράλληλα με την συνεχιζόμενη κρίση στην Συρία ένα άλλο μέτωπο έχει ανοίξει στην σπαρασσόμενη από τον πόλεμο Μέση Ανατολή: το μέτωπο του Ιράκ. Μετά την Μοσούλη τα στρατεύματα του Αμπού Μπακρ Ιμπραήμ αλ-Μπαγκντάντι -του αυτοαποκαλούμενου «χαλίφη», βετεράνου τζιχαντιστή και αδιαμφισβήτητου ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΣΚΙΛ)- έχουν προωθηθεί σε νέες θέσεις στο Βόρειο Ιράκ. Έχουν προχωρήσει πέραν της Ζουμάρ και έχουν καταλάβει την πόλη Σιντζάρ και τις παλαιές πετρελαιοπηγές του Αΐν Σαλάχ και της Μπάτμα, που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με την Συρία, εντός της οποίας ήδη ελέγχει το ανατολικό μέρος της χώρας. Στο εσωτερικό της Συρίας έχει βάλει χέρι στα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην περιοχή αλ-Σαέρ και στις πετρελαιοπηγές της πόλης Ράκα. Η προέλαση και οι εύκολες νίκες του έχουν παρακινήσει τον «Μαύρο Χαλίφη» να ανακηρύξει την ίδρυση του Ισλαμικού Κράτος (ΙΚ) του Ιράκ και της Συρίας. Η επικράτεια αυτή έχει ανακηρυχθεί «ιερή» και κυβερνάται με βάση τις πιο ακραίες εκδοχές της σαρία. Ταυτόχρονα, είναι άκρως εχθρικό έναντι των γειτονικών σιιτικών κυβερνήσεων. Η δημιουργία του ΙΚ είναι το πρώτο βήμα για την συγκρότηση του Χαλιφάτου, του οποίου τα σύνορα θα απλώνονται από την Μέση Ανατολή μέχρι την Ινδία και θα περιλαμβάνουν ορισμένα τμήματα της Ευρωπαϊκής Ασίας. Οι εδαφικές κατακτήσεις πραγματοποιήθηκαν με τέτοια ευκολία ώστε δεν εξεπλάγη μονάχα η κυβέρνηση του Νουρί αλ-Μαλίκι (του σιίτη πρώην προέδρου του Ιράκ, ο οποίος αναγκάσθηκε να παραιτηθεί μετά την ήττα του στρατού του και κάτω από διεθνή πολιτική πίεση), αλλά επίσης και η κυβέρνηση του κουρδικού βορείου τμήματος της χώρας, όπως ακριβώς είχε εκπλαγεί προηγουμένως και ο Σύρος πρόεδρος αλ-Άσσαντ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

egypt3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Όσα διαδραματίζονται στην Αίγυπτο εκφράζουν με δραματικό τρόπο τον βαθύ πολιτικό αποπροσανατολισμό του παγκόσμιου προλεταριάτου καθώς επίσης και μία από τις χειρότερες κρίσεις στην ιστορία του καπιταλισμού.
Η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης του προλεταριάτου και των μη προνομιούχων μαζών ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες της περσινής εκλογικής νίκης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα αξιοποιώντας τεράστιους οικονομικούς πόρους που προέρχονταν από μια μερίδα της αιγυπτιακής αστικής τάξης καθώς και από ορισμένες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες, και ιδίως το Κατάρ, κατάφερε να στηρίξει ένα υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας υπό την μορφή «φιλανθρωπίας», το οποίο, φυσικά, δεν ήταν δυνατό να εξαλείψει τη δυστυχία εκατομμυρίων προλετάριων, ακόμη κι αν αυτό άμβλυνε κατά ένα μέρος τις πιο ακραίες της μορφές για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου