ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

scan-3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 6ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2016) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.
Το τρίτο αυτό κείμενο του θεματικού πλουραλιστικού αφιερώματος είναι του Μόντυ Τζώνστοουν και έχει τίτλο «Μαρξ, Μπλανκί και δημοκρατία». Με υποδειγματική συστηματικότητα και επιστημονική αντικειμενικότητα ο συγγραφέας παρουσιάζει τις αντίστοιχες απόψεις του Μπλανκί και των θεμελιωτών του μαρξισμού για το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας κατά την πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποκαθιστώντας ταυτόχρονα και το περιεχόμενο της περιβόητης (ή πλέον διαβόητης) «δικτατορίας του προλεταριάτου» στην σκέψη του Μαρξ και του Ένγκελς, που κατάντησε να σημαίνει την δικτατορική διακυβέρνηση μιας προνομιούχας «επαναστατικής μειονότητας», που υποτίθεται ότι κατέχει το copyright της αλήθειας. Ο Τζώνστοουν αποδεικνύει με σχολαστική φροντίδα ότι για τους ιδρυτές του μαρξισμού ο όρος αυτός είχε ακριβώς το αντίθετο περιεχόμενο από αυτόν που αργότερα απέκτησε και ότι μάλιστα ο Μαρξ τον επινόησε ακριβώς για να διαχωριστεί ρητά από τον Μπλανκί και τους οπαδούς του, που υποστήριζαν ότι η ανάληψη της εξουσίας πρέπει να πραγματοποιηθεί από μια επαναστατική ελίτ, ακόμα και παρά την θέληση της πλειοψηφίας του λαού (δηλαδή, «δικτατορία του προλεταριάτου» ως δημοκρατική διακυβέρνηση των λαϊκών μαζών σε αντίθεση με την «δικτατορία της επαναστατικής πρωτοπορίας»).

Μόντυ Τζώνστοουν

ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είναι απαραίτητη η υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Ή μήπως ένα επαναστατικό κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση μπορεί να αναλάβει την εξουσία δίχως αυτήν την υποστήριξη και να την διατηρήσει ακόμη και παρά την αντίθετη βούληση του μεγαλύτερου μέρους του λαού; Το ζήτημα αυτό -το οποίο υπήρξε βασικό στην συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο εσωτερικό του σοσιαλιστικού κινήματος σχετικά με την θεωρία και την πράξη της δημοκρατίας- δίχασε τους επαναστάτες επί εκατόν πενήντα χρόνια και εξακολουθεί και σήμερα να τους διχάζει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ 7ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ

enz7coverΚυκλοφόρησε το 7ο τεύχος του περιοδικού μας.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις
Τριμηνιαία Έκδοση, Τεύχος 7, Φθινόπωρο 2016
Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

-Καλωσόρισμα
-Όπλα μαζικής μεταναστεύσεως. Ο αναγκαστικός εκτοπισμός ως μέσον εξαναγκασμού, της Κέλυ Μ. Γκρήνχιλ
-Η σιωνιστική πλάνη, του Γ. Τ. Στέις
-Η συμμετοχή της Γερμανίας στη γενοκτονία των Αρμενίων, της Ομάδας Διεθνών Σοσιαλιστών
-Η νέα βρετανική εξωτερική πολιτική, του Τιερύ Μεϊσάν
-Το λυκόφως του ΝΑΤΟ, του Τιερύ Μεϊσάν

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

draperΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Φθινόπωρο 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

 

Χαλ Ντράπερ

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

 

Η μελέτη αυτή ασχολείται με την προέλευση και την ιστορία του όρου «δικτατορία του προλεταριάτου» στον Μαρξ και τον Ένγκελς. Τι σήμαινε για εκείνους ετούτος ο όρος;

Το θέμα αυτό εντάσσεται στο ευρύτερο αντικείμενο με τίτλο «Κράτος και δημοκρατία στα κείμενα του Μαρξ». Όμως η μελέτη αυτού του αντικειμένου επισκιάζεται από την πεποίθηση σύμφωνα με την οποία ο Μαρξ τασσόταν υπέρ της επιβολής μιας «δικτατορίας». Το γεγονός αυτό ενισχύεται από δύο είδη ερμηνευτών, που σήμερα διεξάγουν έναν ψυχρό πόλεμο πάνω στο σώμα του μαρξισμού: αφενός τους αστούς ιδεολόγους που πιστεύουν ότι πρέπει αποδείξουν ότι ο Μαρξ ήταν ένας θεωρητικός του ολοκληρωτισμού προκειμένου να νικήσουν την Μόσχα και αφετέρου τους Σοβιετικούς σχολαστικούς που έχουν επιφορτισθεί με το έργο να περιβάλλουν τον σταλινισμό με αποσπάσματα του Μαρξ. Και τα δύο στρατόπεδα ανυπομονούν να αποδείξουν το ίδιο πράγμα. Πράγματι, οι μαρξιστικές ερμηνείες, που κάποτε ήταν μονοπώλιο λιγοστών σοσιαλιστών εμβριθών μελετητών, προσφέρεται κάλλιστα για να αποτελέσει μια μικρή παγκόσμια βιομηχανία.

Το μεγάλο θέμα, λοιπόν, είναι η εικόνα του Μαρξ για τον σύγχρονο κόσμο. Για εμένα ο μαρξισμός είναι η πύλη για έναν επαναστατικό σοσιαλισμό που είναι πέρα για πέρα δημοκρατικός και ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι πέρα για επαναστατικός. Εξ ου και η ανάγκη για την έρευνα που ακολουθεί. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΘΡΗΝΟΥΜΕ, ΑΣ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Στις 25 του Οκτωβρίου 2015 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στην Πολωνία. Το αποτέλεσμα δεν προκαλεί καμία έκπληξη: Το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (Prawo i Sprawiedliwość – PiS) θα αναλάβει τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Είχε αρχίσει να φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι το κόμμα της Πλατφόρμας των Πολιτών (Platforma Obywatelska – PO), έπειτα από 8 χρόνια παραμονής στην εξουσία, δεν θα μπορούσε να παραμείνει για πολύ ακόμη. Προάγγελο αυτού αποτέλεσαν οι προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν νωρίτερα φέτος, στις οποίες ο υποψήφιος της Πλατφόρμας των Πολιτών και τότε πρόεδρος της χώρας Μπρόνισλαβ Κομορόφσκι έχασε και νικητής αναδείχθηκε ο υποψήφιος για το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη Αντρέι Ντούντα. Η αλαζονεία της κυβερνητικής κλίκας συνοψίζεται με τον καλύτερο τρόπο στα λόγια του ίδιου του Κομορόφσκι ο οποίος απέδωσε την ήττα του στο γεγονός ότι η «απαιτητική» νεολαία δεν μπορεί να εκτιμήσει την «ελευθερία» που κερδήθηκε σκληρά (από τον ίδιο, εννοείται, μεταξύ άλλων) και φοβάται να ριψοκινδυνέψει. Όχι, κάτι τέτοιο δεν ισχύει· όλα αυτά που μας σέρβιρε ο κ. Κομορόσφσκι και οι λοιποί ήρωες της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης» μετά το 1989 δεν ήταν ελευθερία, αλλά καινούργιες αλυσίδες και υποτέλεια!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ [Communism against Democracy]

KΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο από τη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα (ICG) και δημοσιεύτηκε στο 4ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

Επειδή το παρακάτω άρθρο είναι ιδιαίτερα εκτενές, για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, θεωρήσαμε προτιμότερο να το δημοσιεύσουμε χωρίς τις υποσημειώσεις του. Ωστόσο, το πλήρες κείμενο μπορεί να το βρει κανείς στην μορφή PDF που παραθέτουμε.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ

Τις περισσότερες φορές εντός του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος προκατασκευασμένες ιδέες που κληρονομήθηκαν από την κυρίαρχη ιδεολογία εμποδίζουν την πλήρη κατανόηση του επαναστατικού προγράμματος. Σε πολλά ουσιώδη ζητήματα αυτή που προβάλλεται δεν είναι η κομμουνιστική αντίληψη, που έχει επιβεβαιωθεί από αναρίθμητες εργατικές εξεγέρσεις, αλλά απεναντίας η σοσιαλδημοκρατική και λασσαλική «παράδοση» (σε ριζοσπαστική ή μη ριζοσπαστική μορφή διαμέσου της λενινιστικής ορολογίας), δηλαδή, αυτό που η ίδια η αστική τάξη αντιλαμβάνεται για το επαναστατικό κίνημα. Οπότε, ως προς το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας όλοι οι δήθεν μαρξιστές υποστηρίζουν πλήρως τους μεγάλους μύθους της Γαλλικής Επανάστασης -αυτό το αρχέτυπο όλων των αστικών επαναστάσεων, με το τρίπτυχο Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα- θεωρώντας ότι η αστική τάξη πρόδωσε τα ίδια της τα ιδεώδη και έτσι αναθέτουν το καθήκον της πραγμάτωσής τους στο προλεταριάτο!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ME ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

1923, χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι της Συρίας

1923, χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι της Συρίας

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Εμείς οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος,
που κατάφερε τα σύνορα να δρασκελίσει.
Μ. Μπρεχτ

Κάθε χρόνο πληθαίνουν σε όλο τον κόσμο τα μέρη από τα οποία άνθρωποι εγκαταλείπουν τις εστίες τους.
Κάθε χρόνο χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους. Διασχίζουν ερήμους με στόχο να φθάσουν στις ακτές και στη συνέχεια εναποθέτουν τις αποταμιεύσεις και την ίδια τους τη ζωή σε δουλεμπόρους και παράνομους διακινητές, στοιβάζονται σε βάρκες και σαπιοκάραβα στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ευρώπη, για να γλιτώσουν από βίαιες συγκρούσεις ή διώξεις ή αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ενδεικτικά, κάθε λεπτό που περνά, τρεις άνθρωποι από τη Συρία εγκαταλείπουν τις εστίες τους για να σωθούν, ανεβάζοντας τον αριθμό των Σύριων προσφύγων στα 2,5 εκατομμύρια από την έναρξη του πολέμου. Τα κράτη της ΕΕ που δέχονται τον μεγαλύτερο αριθμό αφίξεων δια θαλάσσης είναι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Μάλτα. Από τις αρχές του 2015 μέχρι σήμερα περισσότεροι από 225.000 πρόσφυγες και μετανάστες διέσχισαν τη Μεσόγειο.

Και ποια είναι η τύχη που τους περιμένει;
Πολλοί χάνουν τη ζωή τους στη διαδρομή χωρίς ποτέ να φθάνουν στον προορισμό τους, όπως μαρτυρούν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και όπως τεκμηριώνεται από πλήθος εκθέσεων. Άλλοι συλλαμβάνονται και επιστρέφονται πίσω στις πατρίδες τους. Όσοι κατορθώνουν να φθάσουν στον προορισμό τους μπορεί να τελούν υπό κράτηση έως ότου αποσαφηνισθεί το νομικό τους καθεστώς. Το «έπαθλο» που περιμένει τους «νικητές» είναι μια χαμηλά αμειβόμενη, επισφαλής διαβίωση και οι ρατσιστικές επιθέσεις. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που ευθύνονται για τη δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων όχι μόνο δεν βάζουν τέλος στη λεηλασία και στον βομβαρδισμό των χωρών τους, αλλά επιπλέον κάνουν τη ζωή δυσκολότερη για όσους θελήσουν να φύγουν από αυτές.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Σύμφωνα με τον Μαρξ, στην αταξική κολεκτιβιστική κοινωνία θα επικρατεί πλήρης υλική αφθονία, ικανή να εγγυηθεί την ικανοποίηση των εκάστοτε ατομικών υποκειμενικών αναγκών ώστε η υλική απόλαυση των μελών της να επιτυγχάνεται αυθόρμητα δίχως να απαιτείται η καθιέρωση γενικών κοινωνικών κανόνων διανομής, τους οποίους όλοι είναι υποχρεωμένοι να τηρούν.

Ο Μαρξ πίστευε ακράδαντα ότι η υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η πλήρης εξάλειψη της υλικής σπάνης είναι απολύτως αναγκαίοι όροι για τον κομμουνισμό.

Για τον Μαρξ η ουσία του κοινωνικού προβλήματος δεν έγκειται στο ότι ο εργάτης δεν λαμβάνει εξ ολοκλήρου το προϊόν της εργασίας του. Με το ίδιο σκεπτικό απέρριπτε κατηγορηματικά τις ιδέες περί «ίσου δικαιώματος» στις υλικές απολαβές ή «δίκαιης διανομής» του κοινωνικού πλούτου με βάση την αρχή της εργασιακής συνεισφοράς των οικονομικά ενεργών μελών της κοινωνίας. Τουναντίον, υποστηρίζει ότι μια τέτοια αρχή («ίση αμοιβή για ίσο χρόνο εργασίας») καθιερώνει μεν ένα «ίσο δικαίωμα», το οποίο, στην πραγματικότητα, είναι ένα «άνισο δικαίωμα για άνιση εργασία», αφού καθένας αποτιμάται με κοινό και στενό κριτήριο την εργασία, και έτσι παραβλέπονται ο ιδιαίτερος φυσικός προικισμός και οι υποκειμενικές ανάγκες των ανθρώπων.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Συμπληρωματική σημείωση
σχετικά με την δομή της επιχειρηματολογίας της

To πλήρες κείμενο μαζί με τις υποσημειώσεις του μπορεί να το δει κανείς στην μορφή PDF

Η παρακάτω σημείωση αποτελεί παράρτημα του κειμένου «Η περίοδος μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και οι επικριτές της», που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νο. 4 του περιοδικού Revolutionary Perspectives. [Δημοσιεύτηκε στα ελληνικά στο τρίτο τεύχος του περιοδικού μας και αναδημοσιεύτηκε στο blog μας στις 11/4/2015.] Είναι μια προσπάθεια να αναλυθεί η δομή των επιχειρημάτων που προβάλλουν οι υποστηρικτές της κομμουνιστικοποίησης. Στο παραπάνω άρθρο αναφερθήκαμε συνοπτικά στην θεωρία τους για το τέλος του κομμουνισμού ως πολιτικού προγράμματος και στις απόψεις τους σύμφωνα με τις οποίες στο σημερινό στάδιο του καπιταλισμού η εργατική τάξη δεν μπορεί να αγωνιστεί για την υπεράσπιση των συμφερόντων της. Οι θέσεις αυτές τους οδηγούν στο να θεωρούν ουτοπικές τις προσπάθειες για την συγκρότηση του κόμματος της εργατικής τάξης ή για την δημιουργία εργατικών συμβουλίων, αφού κατά την άποψή τους δεν στηρίζονται στην κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι απορρίπτουν τον «αριστερό κομμουνισμό» ως αταβιστικό και παρωχημένο. Παρακάτω θα εξετάσουμε που οδηγούν λογικά αυτά τα συμπεράσματα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ «ΣΑΛΠΙΣΜΑ» ΝΟ-3 -ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Περιεχόμενα:

-Ενάντια στον καπιταλιστικό πόλεμο, ενάντια σε κάθε μορφή εθνικισμού, μοναδική προοπτική ο διεθνής ταξικός αγώνας (Ανακοίνωση της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Τάσης για την Πρωτομαγιά 2015)

-Ο κύριος εχθρός βρίσκεται στη χώρα μας (*)

-Ο μαρξισμός και το έθνος, του Α.Στίνα

-Τιμή στους εκτελεσμένους διεθνιστές της Καισαριανής

(*) READ THE ARTICLE «THE MAIN ENEMY IS IN OUR COUNTRY» TRANSLATED IN ENGLISH

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

ΑΜΑΝΤΕΟ ΜΠΟΡΝΤΙΓΚΑ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Σύμφωνα με τον συγγραφέα «η αρχή της δημοκρατίας δεν έχει καμιά εγγενή αξία. Δεν αποτελεί μια αρχή, αλλά μάλλον έναν απλό οργανωτικό μηχανισμό που βασίζεται στην απλή και χονδροειδή αριθμητική υπόθεση ότι η πλειοψηφία έχει δίκιο και η μειοψηφία άδικο». Στο κείμενό του o Μπορντίγκα εξετάζει το περιεχόμενο της δημοκρατικής αρχής, τόσο από γενικής απόψεως όσο και αν και σε ποιο βαθμό αυτός ο μηχανισμός είναι χρήσιμος και αρκετός για τη λειτουργία των οργανώσεων που περιλαμβάνουν πιο στενές συλλογικότητες που δεν διχάζονται από οικονομικούς ανταγωνισμούς. Επίσης εξετάζει το κατά πόσο μπορεί αυτός ο δημοκρατικός μηχανισμός να εφαρμοστεί στη δικτατορία του προλεταριάτου, δηλ. στην κρατική μορφή που γεννιέται από την επαναστατική νίκη της τάξης που εξεγείρεται κατά της εξουσίας του αστικού κράτους, δηλαδή αν μπορεί αυτή η μορφή κράτους, χάρη στον εσωτερικό μηχανισμό ανάθεσης των εξουσιών και σχηματισμού των ιεραρχιών, να χαρακτηριστεί ως «προλεταριακή δημοκρατία».

Η ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

To πλήρες κείμενο μαζί με τις υποσημειώσεις του μπορεί να το δει κανείς στην μορφή PDF

Εισαγωγή

Η καπιταλιστική κοινωνία, όπως η δουλοκτητική και η φεουδαλική πριν από αυτήν, είναι μια ταξική κοινωνία, στην οποία η άρχουσα τάξη ζει από την εργασία της υποτελούς τάξης. Η ανθρωπότητα ζει σε ταξικές κοινωνίες για μια εξαιρετικά μικρή περίοδο της ιστορίας της, ενώ στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ζούσε σε κοινωνίες που μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ένα είδος πρωτόγονου κομμουνισμού. Σε αυτές τις κοινωνίες η εργασία ήταν συλλογική κοινωνική εργασία με δωρεάν διανομή των προϊόντων σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες, ενώ ήταν άγνωστη η ατομική ιδιοκτησία επί της γης ή επί των μέσων παραγωγής.
Οι ταξικές κοινωνίες είναι ιστορικά περιορισμένες και ο καπιταλισμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, παρότι οι αστοί ιδεολόγοι διατείνονται ότι αποτελούν την κορύφωση ολόκληρης της ιστορίας της ανθρωπότητας, είναι κατά παρόμοιο τρόπο ιστορικά περιορισμένες. Αυτό μπορεί να φανεί καθαρά στις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού και στην μονίμως παρούσα ταξική πάλη. Οι μαρξιστές υποστηρίζουν ότι οι αντιφάσεις των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής δημιουργούν τις ιστορικές δυνάμεις που αρνούνται και τελικά ανατρέπουν το καπιταλιστικό σύστημα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΝΤΗ ΓΙΟΡΤΗ! ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

KATEΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Κυριακή κοντή γιορτή!
Εκτιμήσεις και σκέψεις για σκέψη με αφορμή τις εκλογές.

 

Θα ‘ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή –άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή, άνθρωποι που ‘διελύθησαν ησύχως’.
Βύρων Λεοντάρης, «Ομίχλη του μεσημεριού» (1959)

 

Για όσους ήδη μας γνωρίζουν καλά δεν αποτελεί ασφαλώς έκπληξη ότι η θέση μας και γι’ αυτές τις εκλογές είναι, για άλλη μια φορά, ρητά αποχική, σαφώς αντιεκλογική και σθεναρά αντικοινοβουλευτική, ακριβώς επειδή η πολιτική μας είναι επαναστατική και η ιδεολογία μας κομμουνιστική. Ακριβώς, γιατί για ‘μας επαναστατική στάση σημαίνει πρωτίστως συνέπεια λόγων και έργων, κι οι εκλογές άλλωστε είναι το λιγότερο γι’ αυτό. Για όσους φίλους δεν γνωρίζουν τις θέσεις μας μπορούν να διαβάσουν την αναλυτική ανακοίνωση που είχαμε βγάλει για τις προηγούμενες εκλογές («Αποχή από την εκλογική και κοινοβουλευτική απάτη-Συμμετοχή στην ταξική αντεπίθεση για την ανατροπή του συστήματος», Απρίλιος 2012) καθώς και σειρά σχετικών κειμένων που δημοσιεύονται στον ιστότοπό μας (engymo.wordpress.com).

Σήμερα Κυριακή ψηφίζει ο «κυρίαρχος λαός», αλλά η τύχη του θα αποφασιστεί από Δευτέρα. Απόψε θα «μιλήσουν οι κάλπες» αλλά «ες αύριον τα σπουδαία». Στην κοινοβουλευτική μασκαράτα της «λαϊκής κυριαρχίας» και της εκλογικής εμποροπανήγυρης τις πραγματικές αποφάσεις, πριν και μετά τις εκλογές, τις παίρνουν πάντα αυτοί που έχουν τον πλούτο και την ισχύ και όχι την ψήφο. Όπως είπε ο Πωλ Λαφάργκ: «Ο κοινοβουλευτισμός είναι ένα κυβερνητικό σύστημα που δίνει στον λαό την αυταπάτη ότι διαχειρίζεται ο ίδιος τις υποθέσεις της χώρας, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, η αληθινή εξουσία είναι συγκεντρωμένη στα χέρια της αστικής τάξης». Ο κοινοβουλευτισμός είναι η δημοκρατική μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου και η σύγχρονη κρατική εξουσία είναι μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις των ισχυρότερων μερίδων της αστικής τάξης, δηλαδή εν προκειμένω της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

ΛΟΡΕΝ ΓΚΟΛΝΤΝΕΡ

ΠΑΡΕΛΘΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Πώς η εργατική τάξη αναλαμβάνει -ή δεν αναλαμβάνει-
την διοίκηση της κοινωνίας, χθες και σήμερα

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζουμε μια εκτενή ανάλυση της εμπειρίας της Ισπανικής Επανάστασης του 1936, της μεγάλης αναρχικής επανάστασης της σύγχρονης εποχής, από τον Λόρεν Γκόλντερ. Ο συγγραφέας καταπιάνεται εδώ με την απόπειρα των εργατών και των χωρικών της Ισπανίας να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία κατά την διάρκεια της επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου, καταδεικνύει τις μεγάλες δυνατότητες αλλά και τα προβλήματα που συνάντησαν στον δρόμο τους, επισημαίνει τις αντιφάσεις και τους περιορισμούς των ίδιων των αναρχοσυνδικαλιστών, και, αφορμώμενος από την πολύτιμη ισπανική εμπειρία, θέτει επί τάπητος το ζήτημα της διαμόρφωσης ενός σύγχρονου απελευθερωτικού προτάγματος.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ

αλεπούΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

 

Οι προλετάριοι, στην τάση τους να οργανωθούν ως αυτόνομη τάξη, χρειάζεται να έρχονται σε επαφή, να αναπτύσσουν τον Τύπο τους, να συνεταιρίζονται, να απεργούν, να καταλαμβάνουν εργοστάσια, να οργανώνουν άμεση δράση, να απελευθερώνουν φυλακισμένους συντρόφους, να οπλίζονται, κα. Αυτά τα καθήκοντα έχουν αναληφθεί με ποικίλα αποτελέσματα σε όλες τις περιόδους του ιστορικού αγώνα του προλεταριάτου, ανεξάρτητα από το είδος της αστικής κυριαρχίας: Βοναπαρτιστικής ή κοινοβουλευτικής, δημοκρατικής ή φασιστικής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ «ΣΑΛΠΙΣΜΑ» ΝΟ-2 -ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ

001ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Από εφέτος τον Ιανουάριο οι κρατούντες έχουν χαλάσει τον κόσμο με τις γιορτές για την επέτειο των 100 χρόνων από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Περιττό να λεχθεί ότι αυτό που λησμονείται περισσότερο είναι ότι ο ιμπεριαλισμός αποτελεί την ουσιαστική αιτία αυτής της μαζικής σφαγής. Απεναντίας, ο κλαυθμός και οδυρμός περί μιας γενικής και αόριστης «καταστροφής του αιώνα» συνοδεύεται από ένα πλήθος εθνικιστικών μύθων. Επ’ αυτού η αχαλίνωτη φαντασία δεν εξαντλείται μονάχα σε επίπεδο πολιτικής ιστορίας. Ταυτόχρονα, ακόμη και οι αστοί σχολιαστές έχουν αρχίσει να επισημαίνουν με αμηχανία τις ομοιότητες της ιστορίας με τους σημερινούς κλυδωνισμούς της παγκόσμιας πολιτικής. Πράγματι, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι το διεθνές παιχνίδι εξουσίας των κρατούντων για μια ακόμη φορά αποκτά μια μοιραία δυναμική. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πρώτη παγκόσμια διαμάχη από ενάρξεως του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΙΑ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ»

κατάλογοςΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Η κατανόηση της ιστορίας

 

Χρειαζόμαστε μια μαρξιστική κριτική του μαρξισμού, μια υλιστική κριτική του ιστορικού υλισμού όπως αυτός αναπτύχθηκε από τους θεωρητικούς της Δεύτερης Διεθνούς καθώς και από μια κριτική της δογματικής κωδικοποίησής του που πραγματοποίησε η Τρίτη Διεθνής και διαφύλαξε ευλαβικά ο Στάλιν.[1] Πρέπει να κατανοήσουμε τον μαρξισμό ως ένα τέκνο της εποχής του. Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λόγος, τουλάχιστον όχι από μαρξιστική σκοπιά, για τον οποίον αυτός δεν θα μπορούσε να διαφύγει από την επίδραση του τρόπου σκέψης και από την κοινωνική πρακτική της περιόδου κατά την οποία εμφανίστηκε. Δέχθηκε επιδράσεις από τον Διαφωτισμό, την ιδεολογία της προόδου, τον χριστιανικό μεσσιανισμό καθώς επίσης και από την σχεδόν θρησκευτική πίστη στην ικανότητα της επιστήμης να γνωρίζει, να εξηγεί και να επιλύει τα πάντα. Δέχθηκε επίσης επιδράσεις από τις αλλαγές που συντελούνταν στον τρόπο παραγωγής κατά τη μετάβασή του στην εκμηχανισμένη παραγωγή. Η ανάπτυξη της μηχανικής τεχνολογίας συνοδεύτηκε από μια μηχανιστική κοσμοθεώρηση, η οποία θεωρούσε την πραγματικότητα ως έναν σύνθετο μηχανισμό που διέπεται από τους νόμους της μηχανικής και εξίσωνε την πρόοδο με την τεχνολογία. Επίσης, εκείνη την περίοδο η οικονομία αναδείχθηκε πραγματικά σε κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης. Η αύξηση της παραγωγής κατέστη ο κυρίαρχος κοινωνικός στόχος, διαμορφώνοντας την ιδεολογία και την κοινωνική πρακτική. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την πεποίθηση ότι τα πράγματα ήταν πάντοτε έτσι. Όμως, η συνεχής έμφαση στην παραγωγικότητα ήταν, στην πραγματικότητα, μια έμφαση στη συσσώρευση αξίας[2], και, ως εκ τούτου, αφορούσε ειδικά τον τρόπο παραγωγής που βασίζεται στην αξία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

TEN THESES ON THE COMMUNIST PROJECT TODAY

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1. Only the proletariat’s conscious struggle for its own emancipation can lead to the overthrow of capitalism and to the creation of a communist society. Communism is a radical project that emerges as a necessity from the real social relations and it draws its force from a rational and ethical liberating dictate: the constitution of the human species in a community, the creation of a universal society governed by the principle of justice, conceived as a universal relationship of equality and collectivity among people.

 

2. Proletarian revolution is not a spontaneous process that is caused automatically by the living conditions experienced by the working class under capitalism, which unfolds just as spontaneously towards aclassless society through its own objective logic of things, regardless of the intention of the actions of the social subjects who are animated by the selfish desire to promote their own social position. Social development is not a mechanical process; revolution is not the work of the ‘invisible hand’ and social liberation is not a selfish affair. The proletariat is not, of course, a purely moral subject and it cannot exceed the empirical determination of its will. However, this will, in order to be a liberating will, must be universal; it must stem from the need for a radical overcoming of bourgeois society and to raise the issue of creating a society of human species. Communist liberation cannot be accomplished if its protagonists, the hundred of millions of proletarians, don’t have a high degree of awareness of the purpose of their activity. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΑΝΤΕΛΑ: ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF 

Σήμερα στο Γιοχάνεσμπουργκ πραγματοποιείται η μεγαλύτερη συγκέντρωση ηγετών του παγκόσμιου καπιταλισμού για να τιμήσουν τον Νέλσον Μαντέλα. Τον χώρο έχουν ήδη κατακλύσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να κολακέψουν εν χορώ τον ίδιο και τα επιτεύγματά του. Νυν και πρώην πολιτικοί ηγέτες έχουν σπεύσει για να τον γεμίσουν με επαίνους και να τον επιδείξουν ως πρότυπο για τις επόμενες γενεές. Η μπόχα της υποκρισίας βρίσκεται φυσικά παντού, αλλά αυτή την αποπνέει εντονότερα ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον. Το 1985 ήταν ηγετικό μέλος της Ομοσπονδίας Συντηρητικών Σπουδαστών, η οποία λάνσαρε αφίσες και μπλουζάκια προς υποστήριξη του απαρτχάιντ με το σύνθημα «Κρεμάλα στον Μαντέλα». Ο ίδιος το 1989 γιόρτασε τα 26 χρόνια του Μαντέλα στη φυλακή ταξιδεύοντας στη Νότιο Αφρική ύστερα από πρόσκληση της κυβέρνησης Μπότα[1] για να συζητήσει μαζί της το πώς θα μπορούσαν να αρθούν οι κυρώσεις εις βάρος του απαρτχάιντ.[2] Σε συνέντευξή του σήμερα το πρωί στο Ράδιο 4 του Γιοχάνεσμπουργκ δεν τον αποκάλεσε αυτή τη φορά «τρομοκράτη» αλλά «Μαντίμπα»[3]. Είναι πράγματι να σου έρχεται εμετός.[4]

Ο Μαντέλα υπήρξε ένας ξεχωριστός και, από πολλές απόψεις, αξιοθαύμαστος άνθρωπος, αν μη τι άλλο για τη γενναιότητά του, τη σταθερή προσήλωση στον αγώνα του τα 27 ολόκληρα χρόνια που ήταν φυλακισμένος και την οξεία πολιτική του διορατικότητα. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που πραγματικά εξυμνούν σήμερα σ’ αυτόν οι ηγέτες του κόσμου είναι ο ρόλος που έπαιξε στη διάσωση του νοτιοαφρικανικού καπιταλισμού από το αδιέξοδο του απαρτχάιντ, εμποδίζοντας την χώρα να κατρακυλήσει στο λουτρό αίματος του εμφυλίου πολέμου και συνεπώς για την υπηρεσία που πρόσφερε στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ!

περιοδικόΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

Το ένζυμο

Θέσεις για μια κοινωνία χωρίς τάξεις

Περιοδική Έκδοση, Τεύχος 1,

Οκτώβριος 2013

Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

 

Περιεχόμενα

 

–         Ποιοι είμαστε (εισαγωγικό σημείωμα)

–         Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, η κρίση και οι συνέπειές της

–         Η Γερμανία και η κρίση στην ευρωζώνη: Τα όρια ενός επεκτατικού σχεδίου

–         Μια μαρξιστική κριτική του «μαρξισμού|

–         1921: Η απαρχή της αντεπανάστασης;

–         Γκραντίσο Μούνις (1912 – 1989): Οι θέσεις και η διαδρομή ενός επαναστάτη

–         Δέκα θέσεις για το κομμουνιστικό πρόταγμα σήμερα

–         Ορισμένες βασικές προγραμματικές θέσεις

–         Μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων της Διεθνούς Κομμουνιστικής Τάσης (ICT)

–         Θεμελιώδεις παρατηρήσεις επί του Ν. 4229 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος»

–         Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «κοινοβουλευτισμός ή φασισμός» αλλά «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»

–         Παρουσίαση του βιβλίου «Les années terribles (1926 -1945)»

–         Επί του πιεστηρίου: Από την κοινοβουλευτική στην κυβερνητική δημοκρατία

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΤΑ «ΑΠΑΝΤΑ» ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΤΙΣΟ ΜΟΥΝΙΣ

munist2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

tomo-i-munis-stalinismo-y-rusia

tomo-ii-munis-teorc3ada-y-prc3a1ctica-de-la-lucha-de-clases

tomo-iii-munis-internacionalismo-sindicalismo-y-organizacic3b3n-de-clase

g-munis-jalones-de-derrota

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα τα «Άπαντα» του επαναστάτη κομμουνιστή Γκραντίσο Μούνις (Grandizo Munis) σε τέσσερις τόμους στην ισπανική γλώσσα. Δημοσιεύουμε εδώ τα «Άπαντα» σε μορφή PDF έχοντας ως πηγή το blog La Bataille Socialiste:

http://bataillesocialiste.wordpress.com/2013/08/20/obras-completas-de-g-munis/

> Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ ΟΛΑ; ή ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο «ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ», ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ ΚΤΛ;

sfyraΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πώς μπορεί ο χαμένος να τα πάρει όλα;

ή

Πώς μπορεί να σπάσει ο «κύκλος των χαμένων καθηγητών»,

των εργαζόμενων της ΕΡΤ κτλ.;[1]

 

Η επίθεση που δέχθηκαν οι καθηγητές λίγες μέρες πριν ξεκινήσει η διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων μόνο τυχαία δεν ήταν και είχε πολλαπλούς αποδέκτες. Το μήνυμα που εξέπεμπε στους εργαζόμενους η αστική τάξη είναι πως θα προστατεύσει τα κεκτημένα της με κάθε τρόπο. Η κυβέρνηση «βγάζει συνέχεια λαγούς απ’ το καπέλο», από τότε που άρχισε η κρίση του συστήματος. Το σύνταγμα ισχύει μόνον όσον αφορά τα άρθρα που προστατεύουν τους καπιταλιστές και τα κεφάλαιά τους.

Οι καθηγητές λοιπόν έχασαν μια μάχη που δεν δόθηκε καν. Από εδώ και στο εξής το παιχνίδι θα παίζεται με ποδοσφαιρικούς όρους (τιμωρείται η πρόθεση) και όπως είναι προφανές θα είναι στημένο μιας και η “διαιτησία” (δικαστές) είναι προσηλωμένοι στην εξυπηρέτηση της αστικής εξουσίας. Οι προτάσεις και οι προθέσεις των εκπαιδευτικών να απεργήσουν εν μέσω εξετάσεων που εκφράστηκε και ψηφίστηκε στις συνελεύσεις τους – οι οποίες παρεμπιπτόντως είχαν μεγάλη συμμετοχή – προσέκρουσε σε τρία δυνατά εμπόδια.

Το πρώτο, τους το έβαλε η κυβέρνηση ρίχνοντας το νομοσχέδιο την περίοδο των εξετάσεων και φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την “κοινωνία”- κοινή γνώμη. Μια “κοινή γνώμη” που διαμορφώνεται και καλλιεργείται μέσα στα χωράφια των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι σωματοφύλακες “δημοσιογράφοι” μας επιβάλλουν τη συμφέρουσα στην άρχουσα τάξη άποψη και η κοινωνία σαν ένα καλοοργωμένο ποτιστικό χωράφι τη δέχεται και την αναπαράγει πολλαπλώς, μιας και ο σπόρος του ιδίου συμφέροντος, αν και κοντόφθαλμος είναι πολύ παραγωγικός. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ…

egyptΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ

PDF

Ο καθένας, οτιδήποτε κι αν λέει, οτιδήποτε κι αν κάνει, παίρνει μέρος στην πάλη των τάξεων… Με ενεργητικό ή παθητικό τρόπο… Αναπτύσσοντας κι εμβαθαίνοντάς την ή ακόμα αρνούμενος ότι αυτή υπάρχει.. Ως υποκείμενο της ίδιας της ύπαρξής του είτε ως αντικείμενο της επιβίωσής του κάτω απ’ τη δικτατορία της αξίας… Με το μέρος του προλεταριάτου ή με της μπουρζουαζίας… Ως ανθρώπινο ον είτε ως χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου… “Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων” (Καρλ Μαρξ)

Σ’ αυτό το σύντομο κείμενο πάνω στους τρέχοντες αγώνες στην Αίγυπτο, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στη σημαντική κατάφαση της ιστορικής πάλης της τάξης μας ενάντια στην τυραννία της αξίας, ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο στόχος μας προφανώς δεν είναι μια ανάλυση των γεγονότων αυτών προκειμένου απλώς να τα κατανοήσουμε, αλλά ο μετασχηματισμός τους, η διακοπή της ιστορικής καθημερινής φύσης της προλεταριακής ζωής στην αθλιότητα που μας περιβάλλει, προκειμένου να ξεριζώσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική σχέση του κεφαλαίου από προσώπου γης. Δεν επιθυμούμε να ξοδέψουμε τον χρόνο μας περιγράφοντας γεμίζοντας σελίδες με τη φρίκη αυτής της κοινωνίας θανάτου και πόνου. Δεν έχουμε καμμία διάθεση να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από μια παθητική κι ακαδημαϊκή οπτική. Δεν μας ενδιαφέρει μια βιολογική περιγραφή του κεφαλαίου, και δεν έχουμε καμμία πρόθεση να το περιγράψουμε με έναν υποτιθέμενο αντικειμενικό τρόπο. Αντιθέτως ο στόχος μας είναι να λάβουμε άμεσα μέρος στην ολοκληρωτική καταστροφή του και να δράσουμε μέσα στην κίνηση της νεκρολογίας του… Κι αυτό σημαίνει να βρισκόμαστε σταθερά στην καρδιά των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, να έχουμε μια αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά ως ενεργός κι αποφασιστική δύναμη…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΖΑΚ ΚΑΜΑΤ: ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ;

clip_image002 ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Έχει συχνά θεωρηθεί και γραφτεί ότι ο κομμουνισμός θα ανθίσει μετά την καταστροφή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος θα υποσκαφτεί από τέτοιες αντιφάσεις ώστε το τέλος του θα είναι αναπόφευκτο. Όμως, πολυάριθμα γεγονότα αυτού του αιώνα έχουν, δυστυχώς, φέρει άλλες πιθανότητες στο προσκήνιο: την επιστροφή στη «βαρβαρότητα», όπως την ανέλυσαν η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ολόκληρη η αριστερή πτέρυγα του γερμανικού εργατικού κινήματος, ο Αντόρνο και η Σχολή της Φρανκφούρτης× την καταστροφή του ανθρώπινου είδους, όπως είναι εμφανής σήμερα στον καθένα και σε όλους μας× εν τέλει, μια κατάσταση αποτελμάτωσης μέσα στην οποία ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής επιβιώνει προσαρμόζοντας τον εαυτό του σε μια εκφυλισμένη ανθρωπότητα που δεν έχει τη δύναμη να τον καταστρέψει. Προκειμένου να κατανοήσουμε την αποτυχία ενός μέλλοντος που θεωρείτο αναπόφευκτο, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας την εξημέρωση[1] [domestication] των ανθρωπίνων όντων, την οποία εφαρμόζουν όλες οι ταξικές κοινωνίες, και κυρίως το κεφάλαιο, και πρέπει να αναλύσουμε την αυτονόμηση[2] [autonomization] του κεφαλαίου.<! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Barricade18March1871ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

1. Μονάχα η συνειδητή χειραφετητική δραστηριότητα του προλεταριάτου μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού και στη δημιουργία της κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο κομμουνισμός είναι το ριζοσπαστικό πρόταγμα που αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις και αντλεί την ισχύ του από μια ορθολογική και ηθική χειραφετητική επιταγή: τη συγκρότηση του ανθρώπινου είδους σε κοινότητα, τη δημιουργία μιας πανανθρώπινης κοινωνίας που διέπεται από την αρχή της δικαιοσύνης, νοούμενης ως μια καθολική σχέση ισοτιμίας και συλλογικότητας μεταξύ των ανθρώπων.

2. Η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι μια αυθόρμητη διαδικασία που προκαλείται αυτόματα από τις συνθήκες ζωής που βιώνει η εργατική τάξη μέσα στον καπιταλισμό και η οποία εκτυλίσσεται εξίσου αυθόρμητα προς την αταξική κοινωνία μέσω της ίδιας της αντικειμενικής λογικής των πραγμάτων, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δρώντων κοινωνικών υποκειμένων τα οποία εμφορούνται από την εγωιστική επιθυμία να προαγάγουν τη δική τους κοινωνική θέση. Η κοινωνική εξέλιξη δεν είναι μια μηχανική διαδικασία, η επανάσταση δεν είναι έργο της «αόρατης χειρός» και η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι μια εγωιστική υπόθεση. Το προλεταριάτου δεν είναι, ασφαλώς, ένα καθαρά ηθικό υποκείμενο και δεν μπορεί να υπερβεί τον εμπειρικό καθορισμό της βούλησής του. Ωστόσο, αυτή η βούληση για να είναι βούληση απελευθερωτική πρέπει να είναι βούληση καθολική, πρέπει να πηγάζει από την ανάγκη ριζικής υπέρβασης της αστικής κοινωνίας και να θέτει το ζήτημα της δημιουργίας μιας κοινωνίας του ανθρώπινου είδους. Η κομμουνιστική απελευθέρωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν οι πρωταγωνιστές της, οι εκατοντάδες εκατομμύρια προλετάριοι, δεν έχουν υψηλή συνείδηση του σκοπού της δράσης τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ

elections1ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Καμία αναμονή – καμία αυταπάτη

Στην «μάχη» που θα δοθεί στις κάλπες

ένας θα είναι ο νικητής: το κεφάλαιο

 

Αποχή από τη μάχη της κάλπης

Οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης

για την ανατροπή του συστήματος

 

Το πραγματικό και προαποφασισμένο αποτέλεσμα των αυριανών εκλογών, είναι ένα: η νέα κυβέρνηση που θα βγει από τις κάλπες να μπορέσει, με τη βούλα της «λαϊκής εντολής», να διαχειριστεί, με τον ευχερέστερο δυνατό τρόπο, τις ανάγκες ενός κεφαλαίου που βρίσκεται σε οξύτατη κρίση, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τη σημερινή κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των εργαζομένων.

Αυτό που έχουν να προτείνουν όλα τα κόμματα είναι μια διαφορετική διαχείριση του συστήματος. Αυτό ισχύει και για τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς, τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου.

Ακόμη κι αν σχηματιστεί μια κυβέρνηση της «Αριστεράς», θα κληθεί να διαχειριστεί την κρίση του συστήματος. Και η διαχείριση αυτής της κρίσης μόνο προς όφελος του συστήματος μπορεί να γίνει. Άλλωστε, όλα τα παραδείγματα τέτοιου είδους «αριστερών κυβερνήσεων» στην ιστορία επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Το δημαγωγικό και παραπλανητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που καλεί τον λαό να τον στηρίξει ψηφίζοντας μια πολιτική ενάντια στον φόβο, καλλιεργεί αυταπάτες. Με την καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων προσπαθεί να καταστείλει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Όμως η αστική τάξη είναι αποφασισμένη να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη, διότι δεν έχει άλλη επιλογή για να μπορέσει να επιβιώσει ως κυρίαρχη τάξη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

elections2

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ PDF

 

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ

ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ

 

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

 

«Η σύγχρονη κρατική εξουσία δεν είναι παρά μονάχα μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις της αστικής τάξης στο σύνολό της».

Κ. Μαρξ-Φρ. Ένγκελς, Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Η κρίση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, μέσα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης της καπιταλιστικής οικονομίας, οδήγησε στην προκήρυξη των σημερινών βουλευτικών εκλογών, με στόχο τη συγκρότηση ενός νέου αστικού κυβερνητικού σχήματος για τη διαχείριση αυτής της ύφεσης προς όφελος του κεφαλαίου. Ύστερα από τις αλλεπάλληλες αποτυχίες της κρατικής εξουσίας να διευθετήσει τη σοβαρή αδυναμία αναπαραγωγής του κεφαλαίου, που οδήγησε στον σχηματισμό δύο κυβερνήσεων μέσα σε τρία χρόνια, καταδεικνύεται η κραυγαλέα επιδείνωση της ανισορροπίας που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στην οικονομική δομή και το κρατικό εποικοδόμημα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Σοσιαλδημοκρατία και Κομμουνισμός

panekoek

PDF Σοσιαλδημοκρατία και Κομμουνισμός

Πηγή: http://coghnorti.wordpress.com/

Πρώτη δημοσίευση: Αμβούργο, 1920 (σύμφωνα με το marxists.org). Σύμφωνα με τον Serge Bricianer (Pannekoek and the Workers’ Councils, TELOS PRESS), το κείμενο γράφτηκε μάλλον το φθινόπωρο του 1919.

Ι.        Η πορεία του εργατικού κινήματος

Δεν είναι μόνο οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που μεταβλήθηκαν απίστευτα από τον πόλεμο· ο πόλεμος επέφερε μια ολοκληρωτική μεταβολή και σε αυτό που ονομάζουμε σοσιαλισμό. Κάποιος που μεγάλωσε με τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία και συμμετείχε από τις γραμμές της στον αγώνα της εργατικής τάξης, σήμερα ενδεχομένως να στέκεται αμήχανος μπροστά στα νέα φαινόμενα, και να διερωτάται αν όλα όσα έμαθε και έκανε ήταν λάθος, και συνεπώς τώρα οφείλει να διδαχτεί και να ακολουθήσει νέες θεωρήσεις. Απάντηση: δεν ήταν λάθος, αλλά μια ατελής, μεταβατική αλήθεια. Ο σοσιαλισμός δεν είναι μια ακλόνητη, αμετάβλητη θεωρία. Με την εξέλιξη του κόσμου αναπτύσσονται και οι αντιλήψεις των ανθρώπων, και με τις νέες συνθήκες εμφανίζονται νέες μέθοδοι για την επίτευξη του στόχου μας. Αυτό δείχνει ακόμα και μια εντελώς επιφανειακή εξέταση της εξέλιξης του σοσιαλισμού κατά τον τελευταίο αιώνα.

Στις αρχές του 19ου αιώνα κυριαρχούσε ο ουτοπικός σοσιαλισμός. Διορατικοί στοχαστές με καθαρή αίσθηση της ανυπόφορης φύσης του καπιταλισμού προχωρούσαν στην επεξεργασία προσχεδίων για μια καλύτερη κοινωνία, στην οποία η εργασία θα ήταν οργανωμένη σε κοοπερατίβες. Η τομή έρχεται το 1847, όταν οι Μαρξ και Ένγκελς δημοσιεύουν το κομμουνιστικό μανιφέστο. Εκεί κάνουν την εμφάνισή τους τα βασικά στοιχεία του κατοπινού σοσιαλισμού: η δύναμη που μετατρέπει τον καπιταλισμό σε σοσιαλιστική κοινωνία δημιουργείται από τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αυτή η δύναμη είναι η ταξική πάλη του προλεταριάτου. Οι φτωχοί, περιφρονημένοι, αστοιχείωτοι εργάτες είναι οι φορείς αυτής της ανατροπής. Παλεύοντας ενάντια στην αστική τάξη αποκτούν δύναμη και ικανότητες, και οργανώνονται ως τάξη· το προλεταριάτο κατακτά την πολιτική εξουσία μέσω της επανάστασης, και πραγματώνει τον οικονομικό μετασχηματισμό.

Πρέπει να τονίσουμε ότι οι Μαρξ και Ένγκελς δεν αποκαλούσαν τον στόχο τους σοσιαλισμό, ούτε τους εαυτούς τους σοσιαλιστές. Όπως εξήγησε αργότερα ο Ένγκελς, σε κάθε εποχή, ο όρος σοσιαλισμός χαρακτήριζε διάφορες τάσεις της αστικής τάξης, οι οποίες από συμπόνια για το προλεταριάτο ή άλλους λόγους, ήθελαν να μεταβάλουν την καπιταλιστική οργάνωση· συχνά είχαν αντιδραστικούς στόχους. Ο κομμουνισμός αντίθετα ήταν ένα προλεταριακό κίνημα. Κομμουνιστικές ονομάζονταν οι εργατικές οργανώσεις που πάλευαν ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Από την Κομμουνιστική Λίγκα προέκυψε το μανιφέστο, που έδωσε στο προλεταριάτο στόχο και κατεύθυνση στον αγώνα του.

Το 1848 ξεσπούν οι αστικές επαναστάσεις, ανοίγοντας το δρόμο για τον καπιταλισμό στην κεντρική Ευρώπη, και προετοιμάζοντας ταυτόχρονα το μετασχηματισμό των παραδοσιακών κρατιδίων σε ισχυρά έθνη-κράτη. Στις δεκαετίες του ’60 και ’70 η βιομηχανία αναπτύσσεται ραγδαία, και μέσα σε αυτή την ευημερία καταβυθίζεται το όλο επαναστατικό κίνημα σε τέτοιο βαθμό, που και ο ίδιος ο όρος “κομμουνισμός” πέφτει στην αφάνεια. Όταν στη δεκαετία του ’70 το επαναστατικό κίνημα επανακάμπτει σε έναν πιο αναπτυγμένο καπιταλισμό, η βάση του είναι αρκετά ευρύτερη από αυτή των κομμουνιστικών σεκτών του παρελθόντος, όμως οι στόχοι είναι πιο περιορισμένοι, πιο βραχυπρόθεσμοι: βελτίωση των άμεσων συνθηκών, σωματεία, δημοκρατική μεταρρύθμιση. Ο Λασάλ στη Γερμανία αναπτύσσει μια προπαγανδιστική δραστηριότητα υπέρ των κρατικά επιδοτούμενων κοοπερατίβων· το κράτος όφειλε να αποκτήσει συνείδηση των κοινωνικών καθηκόντων του ως προς την εργατική τάξη. Τον σκοπό αυτό θα εξυπηρετούσε η δημοκρατία, η κυριαρχία δηλαδή των μαζών επί του κράτους. Είναι λοιπόν κατανοητό το γιατί το κόμμα που ίδρυσε ο Λασάλ υιοθέτησε την ονομασία “σοσιαλδημοκρατία”· το όνομα αυτό δηλώνει ότι στόχος του κόμματος είναι μια δημοκρατία με κοινωνικό προσανατολισμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Παγκόσμια επανάσταση και κομμουνιστική τακτική

people

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Πηγή: http://coghnorti.wordpress.com/

Πρώτη δημοσίευση: De Neuwe Tijd[1], 15 Μαρτίου 1920. Μια επηυξημένη γερμανι-κή έκδοση δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Kommunismus, το θεωρητικό όργανο της 3ης Διεθνούς για την Ανατολική Ευρώπη (1η Αυγούστου 1920). Στη συνέχεια εκδό-θηκε ως αυτοτελής μπροσούρα με τον τίτλο Weltrevolution und kommunistische Taktik μαζί με το Παράρτημα, από τον εκδοτικό οίκο του Κομμουνιστικού Κόμματος Αυστρίας.

* * *

Και η θεωρία γίνεται υλική δύναμη, εφόσον κατακτήσει τις μάζες.

Η θεωρία είναι ικανή να κατακτήσει τις μάζες… εφόσον είναι ριζοσπαστική.

–Μαρξ

Ι

Δύο δυνάμεις, μια υλική και μια νοητική, με τη δεύτερη να πηγάζει από την πρώτη, επιφέρουν το μετασχηματισμό του καπιταλισμού σε κομμουνισμό. Η υλική ανάπτυξη της οικονομίας παράγει συνείδηση, και αυτή τη θέληση για επανάσταση. Από τις γε-νικές τάσεις ανάπτυξης του καπιταλισμού προέκυψε η μαρξιστική επιστήμη, η οποία αποτέλεσε τη θεωρία πρώτα των σοσιαλιστικών, και εν συνεχεία των κομμουνιστι-κών κομμάτων, παρέχοντας στο επαναστατικό κίνημα μια ισχυρή και ενιαία διανοη-τική ισχύ. Αυτή η θεωρία εισχωρεί σε τμήματα του προλεταριάτου με αργούς ρυθ-μούς, όμως οι μάζες αρχίζουν και αποκτούν από την ίδια τους την εμπειρία την πρα-κτική συνείδηση ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που έχει πια πάψει να είναι βιώσιμο. Ο παγκόσμιος πόλεμος και η ραγδαία οικονομική κατάρρευση κάνουν την επανάσταση αντικειμενική αναγκαιότητα προτού να συλλάβουν οι μάζες διανοητικά τον κομμουνισμό –αυτή η αντίφαση ορίζει τις [επιμέρους] αντιφάσεις, τα εμπόδια και τις οπισθοχωρήσεις που μετατρέπουν την επανάσταση σε μια μακρά και αγωνιώδη διαδικασία. Όμως τώρα και η θεωρία αποκτά νέα ορμή, και κατακτά γοργά τις μάζες• παραταύτα, σε σχέση με τα προβλήματα που έχουν γιγαντωθεί, και οι δυο διαδικασίες έχουν μείνει πίσω. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Δημόσια ιδιοκτησία και Κοινοκτημοσύνη

community

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πηγή:http://sites.google.com/site/syrizaorizontia/in-the-news/ademosieutastaellenikaarthratouantonpanekouk

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Western Socialist, τον Νοέμβριο του 1947)

Όλοι παραδέχονται ότι στόχος του σοσιαλισμού είναι να πάρει τα μέσα παραγωγής από τα χέρια της καπιταλιστικής τάξης και να τα παραδώσει στους εργαζόμενους. Μιλώντας γι’ αυτόν τον στόχο, χρησιμοποιούνται αδιακρίτως – σα να ήταν ταυτόσημες – οι εκφράσεις «δημόσια ιδιοκτησία» και «κοινοκτημοσύνη» των μέσων παραγωγής. Κι όμως, υπάρχει σαφής και θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των δύο εκφράσεων.

Δημόσια ιδιοκτησία είναι το δικαίωμα ιδιοκτησίας, δηλαδή το δικαίωμα διάθεσης, που ασκείται από ένα δημόσιο σώμα το οποίο εκπροσωπεί την κοινωνία, δηλαδή από μια κυβέρνηση, από την κρατική εξουσία ή από κάποιο άλλο πολιτικό σώμα. Τα πρόσωπα που αποτελούν αυτό το σώμα, οι υπουργοί, οι πολιτικοί, οι αξιωματούχοι, οι διοικητές, οι διαχειριστές, είναι οι άμεσοι κύριοι των μέσων παραγωγής· αυτοί διευθύνουν και ρυθμίζουν την παραγωγική διαδικασία και διοικούν τους εργαζόμενους. Από την άλλη πλευρά, η κοινοκτημοσύνη είναι το δικαίωμα διάθεσης που ασκείται από τους ίδιους τους εργαζόμενους· η ίδια η εργατική τάξη – με την ευρύτερη δυνατή σημασία του όρου, δηλαδή του συνόλου όσων συμμετέχουν στην καθαρά παραγωγική εργασία, συμπεριλαμβανομένων των εργατών, των υπαλλήλων, των αγροτών και των επιστημόνων-, οι εργαζόμενοι είναι οι άμεσοι κύριοι των μέσων παραγωγής, διαχειρίζονται, διευθύνουν και ρυθμίζουν οι ίδιοι την παραγωγική διαδικασία, η οποία είναι στην πραγματικότητα η κοινή τους εργασία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΡΩΣΙΑ: Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

stalinator

Αν σήμερα είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι τριάντα χρόνια «ευημερίας» και αχαλίνωτης συσσώρευσης έχουν απλώς οδηγήσει το δυτικό καπιταλισμό για μια ακόμη φορά στο δαιμονισμένο κύκλο των κρίσεων, οι μεταπτώσεις του καπιταλισμού στην ανατολική και τη ρωσική του μορφή καλύπτονται ακόμη από το μύθο της απουσίας κρίσης στην Ανατολή, το μύθο του «σοσιαλιστικού σχεδιασμού» και της εγγυημένης ανάπτυξης.

Το θλιβερό θέαμα της αποτυχίας της ρωσικής γεωργίας -μιας αποτυχίας που δεν οφείλεται ούτε στον «κομμουνισμό», όπως θέλoυν να μας πείσουν οι αστοί της Δύσης, ούτε στις «κλιματικές συνθήκες», όπως διατείνονται οι Ρώσοι ομόλογοί τους, αλλά αποκλειστικά στην καπιταλιστική καθυστέρηση της κολχόζνικης γεωργίας- είναι αρκετό για να δειχθεί ότι η σοβιετική οικονομία δεν μπόρεσε να γλυτώσει από την κρίση. Και πράγματι χάρη στον αμερικανικό καπιταλισμό -που η γεωργία του ήταν αφάνταστα αναπτυγμένη ακόμη και αν η βιομηχανία του είναι χτυπημένη κατακέφαλα από την κρίση- η Ρωσία μπόρεσε να τραφεί, παρ’ όλο που σύμφωνα με την ίδια  υποτίθεται ότι είναι μια πλήρως σοσιαλιστική κοινωνία… «που έχει οικοδομήσει τις υλικές βάσεις του κομμουνισμού»! Αλλά ο μύθος παραμένει ζωντανός, ο μύθος του «σοσιαλιστικού σχεδιασμού» στη βιομηχανία, ο μύθος των υψηλών ποσοστών ανάπτυξης που ο ίδιος επιτρέπει την πραγματοποίησή τους και ο μύθος της εξίσωσης που βρίσκεται στη βάση της προπαγάνδας του σταλινισμού και των επιγόνων του ότι, δηλαδή, σοσιαλισμός ίσον σχεδιασμός συν φρενήρης ανάπτυξη. Ακόμη και μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος εκείνων που αναγνωρίζουν το ψεύδος της κοινωνικής ειρήνης και της δυτικής «ευημερίας» δεν το κάνουν δίχως να ξαναπέσουν σε μια άλλη αστική παγίδα, διεκδικώντας όχι το τέλος αυτής της κτηνώδους εποχής φρενήρους συσσώρευσης, αλλά τη «σχεδιοποίησή» της με στόχο την επίτευξη ποσοστών συσσώρευσης…ακόμη υψηλότερων! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

stalinbaby

Μια διπλή επανάσταση

Στις αρχές του αιώνα η κατάσταση στη Ρωσία ήταν εξαιρετικά επαναστατική και όλοι οι μαρξιστές ήταν σύμφωνοι πάνω σ’ αυτό: η επανάσταση που ήταν στην ημερήσια διάταξη στη Ρωσία ήταν η αστικοδημοκρατική επανάσταση.

Η τσαρική απόλυτη μοναρχία ήταν αναγκασμένη για να κρατηθεί στην εξουσία να επιτρέπει, και μάλιστα να προωθήσει, μια σχετική ανάπτυξη του καπιταλισμού μόνο σ’ αυτόν τον ίδιο τον κρατικό φεουδαρχισμό.

Κι αυτό επειδή στον αγροτικό τομέα οι κοινοτικές μορφές του μιρ είχαν ναρκοθετηθεί με την κατάργηση της δουλοπαροικίας και την ανάπτυξη της παραγωγής για την αγορά και επειδή, όπως το δείχνει ο Λένιν στα 1894, η εισαγωγή της ιδιοκτησίας, του εμπορευματισμού και της διαφοροποίησης της αγροτιάς σε τάξεις ήταν πλέον αναπότρεπτη. Αυτή, όμως, η ανάπτυξη παρέμεινε κομματιαστή, διότι ενοχλούνταν από το φεουδαρχικό δίκαιο, από τις παλιές μορφές ιδιοκτησίας και ευθύνης και από τον παρασιτισμό των ιδιοκτητών γης κλπ. Η ρώσικη αγροτιά είχε ανάγκη να τινάξει στον αέρα όλα αυτά τα εμπόδια που κρατιόντουσαν γερά στη θέση τους από την απόλυτη μοναρχία.

Στη βιομηχανία αυτό το ίδιο το τσαρικό κράτος ευνόησε μια μερική ανάπτυξη, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την παραγωγή όπλων. Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όμως, περιοριζόντουσαν σε μερικά μεγάλα αστικά κέντρα. Αν, λοιπόν, η μπουρζουαζία επωφελούνταν από την καταπίεση των εργατών από το φεουδαρχικό κράτος, απ’ την άλλη, όμως, υπέφερε, με τη σειρά της, από έλλειψη ελευθερίας κίνησης, από έλλειψη αυτονομίας και ελέγχου πάνω στην εξουσία και τη διοίκηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ

distinguish

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Νο. 2, Μάρτης 1979

  • η διεκδίκηση της γραμμής που πάει από τον Μαρξ στον Λένιν, στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (Λιβόρνο 1921)

  • ο αγώνας της Κομμουνιστικής Αριστεράς ενάντια στον εκφυλισμό της Διεθνούς, ενάντια στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα» και τη σταλινική αντεπανάσταση.

  • η άρνηση των Λαϊκών Μετώπων και των μπλοκ της Αντίστασης

  • το δύσκολο έργο αποκατάστασης της επαναστατικής θεωρίας και οργάνωσης σε σύνδεση με την εργατική τάξη, ενάντια στην προσωπική και κοινοβουλευτική πολιτική

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Οι παραπάνω συνθετικές διακηρύξεις δίνουν έναν προσανατολισμό και δεν έχουν την αξίωση να δώσουν μια ολοκληρωτική εικόνα. Πάρ’ όλα αυτά, μια χαρακτηριστική γραμμή του κινήματός μας γίνεται αμέσως ολοφάνερη στα μάτια του αναγνώστη. Αντίθετα μ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν το μαρξισμό «επίκαιρο», υπάρχει μια συνεχής και αμετάβλητη γραμμή που ορίζει το κομμουνιστικό κόμμα, ακριβώς επειδή ξεπερνάει τα σκαμπανεβάσματα, τις υποχωρήσεις και τις επιτυχίες, τις σπάνιες αλλά ένδοξες νίκες και τις πολυάριθμες και καταστροφικές ήττες της εργατικής τάξης στο δύσκολο δρόμο του αγώνα χειραφέτησής της. Μονάχα χάρη στην αδιάκοπη συνέχεια αυτής της γραμμής το προλεταριάτο υπάρχει ως τάξη. Η γραμμή αυτή δεν αντικατοπτρίζει τη συγκυριακή και συχνά αντιφατική κατάσταση του προλεταριάτου σε κάθε στάδιο της πορείας του, στο χώρο και στο χρόνο, αλλά την κατεύθυνση που οφείλει υποχρεωτικά να πάρει, ξεκινώντας από την κατάστασή του ως εκμεταλλευόμενη κι υποχείρια τάξη, για να φτάσει σ’ εκείνη της κυρίαρχης τάξης και μετά, σ’ όλες τις χώρες, στην κατάργηση όλων των τάξεων, στον κομμουνισμό. Η μαρξιστική θεωρία προσδιορίζει τις αναγκαίες φάσεις και τα απαραίτητα μέσα, όπως και τον τελικό σκοπό αυτού του δρόμου, που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δημιουργεί από μόνος του τις υλικές προϋποθέσεις και που πρέπει να διανυθεί αγωνιστικά. Γι’ αυτό, παραφράζοντας ένα περίφημο κείμενο του Μαρξ, ο Λένιν λέει ότι δεν είναι μαρξιστής εκείνος που δεν ωθεί την αναγνώριση της πάλης των τάξεων μέχρι την αναγνώριση της διχτατορίας του προλεταριάτου ως αναγκαίο προϊόν αυτής της πάλης και ως αναγκαστικό σημείο μετάβασης «για την κατάργηση όλων των τάξεων και των κοινωνία χωρίς τάξεις». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αμαντέο Μπορντίγκα: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ

bordiga7

Η χρήση ορισμένων όρων για την έκθεση των προβλημάτων του κομμουνισμού πολύ συχνά προκαλεί αμφισημίες, εξαιτίας των διαφορετικών νοημάτων που μπορούν να αποδοθούν σε αυτούς τους όρους. Αυτή είναι και η περίπτωση με τις λέξεις «δημοκρατία» και «δημοκρατικός». Κατά την έκθεση των αρχών του, ο μαρξιστικός κομμουνισμός παρουσιάζεται ως κριτική και ως άρνηση της δημοκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, οι κομμουνιστές συχνά υπερασπίζονται το δημοκρατικό χαρακτήρα των προλεταριακών οργανώσεων (τα εργατικά συμβούλια ως σύστημα κρατικής οργάνωσης, τα συνδικάτα και το Kόμμα) και την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό τους. Αυτό, ασφαλώς, δεν εμπεριέχει καμία αντίφαση και δεν μπορεί να προβληθεί καμία αντίρρηση στην προβολή του διλήμματος «αστική ή προλεταριακή δημοκρατία;» ως το απόλυτο ισοδύναμο στη διατύπωση «αστική δημοκρατία ή δικτατορία του προλεταριάτου;».

Η μαρξιστική κριτική των αξιωμάτων της αστικής δημοκρατίας στηρίζεται στον προσδιορισμό του ταξικού χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας. Καταδεικνύει τη θεωρητική ασυνέπεια και την πρακτική απάτη ενός συστήματος που διατείνεται ότι συμφιλιώνει την πολιτική ισότητα με τη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις, οι οποίες καθορίζονται από τη φύση του τρόπου παραγωγής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου