ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΕΝΤΕ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

https://engymo.files.wordpress.com/2013

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησαν τα ακόλουθα πέντε βιβλία:

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

Άντον Πάνεκουκ

–          Παγκόσμια Επανάσταση και Κομμουνιστική Τακτική

pagosmiaCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF pagosmiaK cov

–          Η Θεωρία της κατάρρευσης του καπιταλισμού

katarefsiCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF katarefsiK cov

–          Σοσιαλδημοκρατία και κομμουνισμός

sociademocracyCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF sosialdemocracy cov

Αμαντέο Μπορντίγκα

–          Κόμμα και Τάξη – Κόμμα και ταξική δράση

bordigaCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF bordigak cov

Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση (ICT)

–          Τα συνδικάτα, η ταξική πάλη και οι κομμουνιστές

syndikataCov

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF syndikata covK

Advertisements

Ή ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ Ή ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ

bordiga5ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Αμαντέο Μπορντίγκα

Ή προετοιμασία επαναστατική ή προετοιμασία εκλογική

Θεωρούμε ότι έχουμε εισέλθει σε μια ιστορική επαναστατική περίοδο στην οποία το προλεταριάτο κατορθώνει να καταβάλει την αστική εξουσία, δεδομένου ότι αυτό το αποτέλεσμα έχει επιτευχθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στις άλλες οι κομμουνιστές πρέπει να ενώσουν όλες τους τις δυνάμεις για να επιτύχουν τον ίδιο σκοπό.

Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει, επομένως, να αφιερωθούν στην επαναστατική προετοιμασία, προετοιμάζοντας το προλεταριάτο όχι μόνο για την κατάκτηση αλλά επίσης και για την άσκηση της πολιτικής του δικτατορίας, φροντίζοντας να συγκροτηθούν μέσα στους κόλπους της εργατικής τάξης οι κατάλληλοι οργανισμοί για τη διεύθυνση της κοινωνίας.

Η προετοιμασία αυτή πρέπει να πραγματοποιηθεί στο προγραμματικό πεδίο, διαμορφώνοντας στις μάζες τη επίγνωση  της πολύπλοκης ιστορικής διαδικασίας διαμέσου της οποίας η εποχή του καπιταλισμού θα δώσει τη θέση της στον κομμουνισμό. Επίσης, η προετοιμασία αυτή πρέπει να πραγματοποιηθεί σε επίπεδο τακτικής, με τη συγκρότηση προσωρινών σοβιέτ που προετοιμάζονται να αναλάβουν τις κεντρικές και τοπικές εξουσίες, και την επιστράτευση όλων των μορφών πάλης που είναι απαραίτητες για την ανατροπή της αστικής τάξης.

Στην περίοδο στην οποία επικεντρώνεται αυτή η προετοιμασία όλες οι δυνάμεις του κομμουνιστικού κόμματος επικεντρώνονται στη δημιουργία του περιβάλλοντος της προλεταριακής δικτατορίας υποστηρίζοντας με την προπαγάνδα, όχι μονάχα στα λόγια, αλλά, πάνω απ’ όλα, με τα έργα, την κύρια αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου, δηλαδή τη διακυβέρνηση της κοινωνίας από την εργατική τάξη και την άρση κάθε συμμετοχής και όλων των πολιτικών δικαιωμάτων της αστικής μειοψηφίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΑΠΟΧΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΔΙΕΘΝΗ

comintern2ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ομιλία του Αμαντέο Μπορντίγκα,εκπροσώπου της Αριστερής Αποχικής Φράξιαςτου Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος,στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς

 

Η Αριστερή Φράξια του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι αντικοινοβουλευτική ως προς τις απόψεις της κι αυτό για λόγους που δεν ισχύουν μονάχα για την Ιταλία, αλλά οι οποίες έχουν έναν γενικό χαρακτήρα.

Μήπως ασχολούμαστε εδώ μονάχα με ένα ζήτημα αρχής; Ασφαλώς, όχι. Από θέση αρχής είμαστε όλοι, στο κάτω-κάτω, αντίπαλοι του κοινοβουλευτισμού, επειδή τον απορρίπτουμε ως μέσο απελευθέρωσης του προλεταριάτου και ως πολιτική μορφή του προλεταριακού κράτους. Οι αναρχικοί είναι αντικοινοβουλευτικοί από θέση αρχής, αφού δηλώνουν ότι είναι ενάντια σε κάθε εκπροσώπηση της εξουσίας. Οι συνδικαλιστές που είναι πολέμιοι της πολιτικής δράσης του κόμματος, και οι οποίοι έχουν μια εντελώς διαφορετική αντίληψη της διαδικασίας απελευθέρωσης του προλεταριάτου, είναι επίσης εναντίον του. Σε ό,τι μας αφορά, ο αντικοινοβουλευτισμός μας βασίζεται στη μαρξιστική κριτική της αστικής δημοκρατίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ

workersmashingΤρίτη (Κομμουνιστική) Διεθνής

Δεύτερο Συνέδριο

1920

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ PDF

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ

Κομμουνιστική Αποχική Φράξια του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος

 

1. Ο κοινοβουλευτισμός είναι η μορφή πολιτικής εκπροσώπησης που χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό καθεστώς. Από άποψη αρχής, η κριτική των μαρξιστών κομμουνιστών αναφορικά με τον κοινοβουλευτισμό και την αστική δημοκρατία γενικά καταδεικνύει ότι το δικαίωμα ψήφου που δόθηκε σε όλους τους πολίτες όλων των κοινωνικών τάξεων στις εκλογές για τα αντιπροσωπευτικά όργανα του κράτους δεν μπορεί να εμποδίσει τον κυβερνητικό μηχανισμό του κράτους να συγκροτηθεί σε επιτροπή υπεράσπισης των συμφερόντων της άρχουσας αστικής τάξης ούτε μπορεί να εμποδίσει το κράτος να οργανωθεί ως το ιστορικό όργανο της αστικής τάξης στην πάλη κατά της προλεταριακής επανάστασης.

2. Οι κομμουνιστές απορρίπτουν κατηγορηματικά τη δυνατότητα να καταλάβει η εργατική τάξη την εξουσία κερδίζοντας την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο αντί να την αποκτήσει με τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα. Η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο, η οποία είναι το σημείο αφετηρίας του έργου της κομμουνιστικής οικονομικής οικοδόμησης, συνεπάγεται τη βίαιη και άμεση κατάργηση των δημοκρατικών οργάνων, τα οποία θα αντικατασταθούν από τα όργανα της προλεταριακής εξουσίας, τα εργατικά συμβούλια. Με τη στέρηση, έτσι, των πολιτικών δικαιωμάτων της τάξης των εκμεταλλευτών θα πραγματοποιηθεί η δικτατορία του προλεταριάτου, δηλαδή ένα σύστημα ταξικής κυβέρνησης και εκπροσώπησης. Η κατάργηση του κοινοβουλευτισμού είναι, επομένως, ένας ιστορικός στόχος του κομμουνιστικού κινήματος. Ακόμη περισσότερο, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ακριβώς η πρώτη δομή της αστικής κοινωνίας που πρέπει να ανατραπεί πριν από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, πριν ακόμη και από τον γραφειοκρατικό και κυβερνητικό κρατικό μηχανισμό.

3. Το ίδιο ισχύει και για τους δημοτικούς ή κοινοτικούς θεσμούς της αστικής τάξης, οι οποίοι ψευδώς θεωρούνται ότι θα ήταν δυνατόν να αντιπαρατεθούν στα κυβερνητικά όργανα. Στην πραγματικότητα, ο μηχανισμός τους είναι πανομοιότυπος με τον κρατικό μηχανισμό της αστικής τάξης. Αυτοί πρέπει, ομοίως, να καταστραφούν από το επαναστατικό προλεταριάτο και να αντικατασταθούν με τοπικά σοβιέτ εργατών εκπροσώπων.

4. Ενώ ο εκτελεστικός, στρατιωτικός και αστυνομικός μηχανισμός του αστικού κράτους οργανώνει την άμεση δράση κατά της προλεταριακής επανάστασης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποτελεί ένα μέσο έμμεσης υπεράσπισης που λειτουργεί διαδίδοντας στις μάζες την αυταπάτη ότι η απελευθέρωσή τους μπορεί να επιτευχθεί διαμέσου μιας ειρηνικής διαδικασίας και την αυταπάτη ότι η μορφή του προλεταριακού κράτους μπορεί επίσης να έχει μια κοινοβουλευτική βάση με το δικαίωμα εκπροσώπησης της αστικής μειοψηφίας. Το αποτέλεσμα αυτής της δημοκρατικής επιρροής πάνω στις προλεταριακές μάζες ήταν η διαφθορά του σοσιαλιστικού κινήματος της Δεύτερης Διεθνούς στο πεδίο της θεωρίας καθώς επίσης και της δράσης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πλατφόρμα του Διεθνούς Γραφείου για το Επαναστατικό Κόμμα (1997)

ict

Πλατφόρμα του Διεθνούς Γραφείου για το Επαναστατικό Κόμμα

Εισαγωγή

Η σημερινή περίοδος

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έθεσε τέλος στον ψυχρό πόλεμο. Όμως αυτό το γεγονός δεν έθεσε τέλος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, στον ιμπεριαλισμό και στην απειλή ενός παγκοσμίου πολέμου.

Αντιθέτως, η εξαφάνιση της ΕΣΣΔ οφείλεται σε βασικούς παράγοντες που συνδέονται με τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος σαν τέτοιου. Ο πρώτος λόγος είναι η κρίση της παγκόσμιας οικονομίας. Από την αρχή της δεκαετίας του ‘70, όλες οι μορφές καπιταλισμού, είτε οι κρατικές (δήθεν σοσιαλιστικές ή σχεδιαζόμενες οικονομίες) είτε οι λεγόμενες «μεικτές» οικονομίες του «ελεύθερου κόσμου», αναγκάστηκαν να έρθουν αντιμέτωπες με μια αυξανόμενη κρίση τελμάτωσης η οποία οφειλόταν στο γεγονός ότι ο καπιταλισμός έφτασε στο τέλος του κύκλου συσσώρευσής του. Ένα από τα πρώτα σημάδια ήταν η υποτίμηση του δολαρίου το 1971, και η συνακόλουθη κατάρρευση της συμφωνίας του Bretton Woods που είχε διαμορφώσει την οικονομική τάξη του ιμπεριαλισμού μεταπολεμικά. Ήταν μια προσπάθεια ώστε να πληρωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο η επιβράδυνση της αμερικανικής ανάπτυξης.

Ο δεύτερος λόγος είναι η τελμάτωση της οικονομίας της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης. Η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» όπως επέμεναν οι υποστηρικτές της, αλλά μια ιδιαίτερη μορφή καπιταλισμού όπου το κράτος είχε αναλάβει το ρόλο της κλασσικής αστικής τάξης. Δυνάμει του μονοπωλίου του στην κρατική εξουσία, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης είχε γίνει στην πραγματικότητα το όχημα της νέας κυρίαρχης τάξης, που μεταβίβασε τα προνόμια από τη μία γενιά στην άλλη.

Επιπλέον, πρέπει να προσθέσουμε και τη σχετική εξασθένιση της ΕΣΣΔ. Η τελμάτωση συνοδευόμενη από μια τεχνολογική καθυστέρηση σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το δυτικό κόσμο, είχε σαν συνέπεια να εξασθενίσει η οικονομική βάση, για να υποστηριχθεί η στρατιωτική προσπάθεια. Σε αυτή την χωρίς προηγούμενο κούρσα εξοπλισμών, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ‘70 και του ‘80, η σοβιετική οικονομία δεν ήταν με κανένα τρόπο ικανή να ισοφαρίσει τις δαπάνες του αμερικανικού κράτους. Οι απόπειρες του Γκορμπατσόφ να θέσει τέλος σε αυτή την κούρσα και να αναδιαρθρώσει την οικονομία προσέκρουσαν στο σαμποτάζ που προέρχονταν από το εσωτερικό της κυρίαρχης τάξης, και από το περιορισμένο πεδίο χειρισμών που είχε επιβάλλει η κρίση που προσπαθούσε να επιλύσει. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλλαν στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991.

Η ιστορία αυτής της περιόδου επιβεβαιώνει λοιπόν δύο πράγματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

rassegna_smallΚομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

 

Σε ένα προηγούμενο άρθρο στο οποίο αναπτύξαμε ορισμένες θεμελιώδεις θεωρητικές έννοιες, δείξαμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει καμία αντίφαση στο γεγονός του ότι το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, το απαραίτητο όργανο των αγώνων για την απελευθέρωση αυτής της τάξης, περιλαμβάνει στις γραμμές του μονάχα ένα μέρος, μια μειοψηφία, της τάξης, αλλά δείξαμε, επίσης, ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για μια τάξη ως ιστορικό κίνημα χωρίς την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει μια σαφή συνείδηση αυτού του κινήματος και των σκοπών του και το οποίο τίθεται στην πρωτοπορία αυτού του κινήματος μέσα στην πάλη.
Μια πιο λεπτομερής εξέταση των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης μέσα στην επαναστατική της πορεία, τόσο πριν όσο και μετά την ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών, δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώσει την επιτακτική αναγκαιότητα ενός πολιτικού κόμματος που πρέπει να κατευθύνει όλο τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Για να δώσουμε μια σαφή και χειροπιαστή ιδέα της τεχνικής αναγκαιότητας του κόμματος θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε -ακόμη κι αν αυτό φαίνεται παράλογο- τα καθήκοντα που το προλεταριάτο πρέπει να εκπληρώσει αφότου έρθει στην εξουσία και αφότου αποσπάσει βίαια τον έλεγχο της κοινωνικής μηχανής από την αστική τάξη.
Αφού αποκτήσει τον έλεγχο του κράτους, το προλεταριάτο πρέπει να αναλάβει σύνθετες λειτουργίες. Εκτός από το να αντικαταστήσει την αστική τάξη στη διεύθυνση και τη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων αυτό πρέπει να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο και διαφορετικό διοικητικό και κυβερνητικό μηχανισμό με πάρα πολύ πιο σύνθετους στόχους από αυτούς που περιλαμβάνει σήμερα η «τέχνη της διακυβέρνησης». Αυτές οι λειτουργίες απαιτούν την αυστηρή πειθαρχία των ατόμων που είναι ικανά να εκτελούν διάφορες λειτουργίες, να μελετούν ποικίλα προβλήματα και να εφαρμόζουν ορισμένα κριτήρια στους διαφόρους τομείς της συλλογικής ζωής: αυτά κριτήρια απορρέουν από τις γενικές επαναστατικές αρχές και αντιστοιχούν στην αναγκαιότητα που εξαναγκάζει την προλεταριακή τάξη να διαρρήξει τους δεσμούς της με το παλαιό καθεστώς για να δημιουργήσει νέες κοινωνικές σχέσεις. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΗ

bordiga1Οι «Θέσεις για τον ρόλο του κομμουνιστικού κόμματος στην προλεταριακή επανάσταση», που εγκρίθηκαν από το Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι γνήσια και βαθιά ριζωμένες στη μαρξιστική διδασκαλία. Οι θέσεις αυτές παίρνουν τον ορισμό των σχέσεων μεταξύ κόμματος και τάξης ως σημείο αφετηρίας και καταδεικνύουν ότι το ταξικό κόμμα δεν μπορεί ποτέ να περιλαμβάνει μέσα στις γραμμές του ολόκληρη την τάξη, παρά μόνο ένα μέρος της ίδιας της τάξης, ποτέ το σύνολό της και ίσως ούτε καν την πλειοψηφία της.

Αυτή η προφανής αλήθεια θα είχε υπογραμμιστεί ακόμη καλύτερα, αν είχε τονιστεί ότι δεν μπορεί κανείς ούτε καν να κάνει λόγο για μια τάξη, εκτός κι αν έχει εμφανιστεί μια μειοψηφία αυτής της τάξης που τείνει να οργανωθεί σε πολιτικό κόμμα.

Τι είναι, στην πραγματικότητα, μια κοινωνική τάξη σύμφωνα με τη δική μας κριτική μέθοδο; Μπορούμε μήπως να την αναγνωρίσουμε μέσω μιας καθαρά αντικειμενικής εξωτερικής αναγνώρισης των κοινών οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών ενός μεγάλου αριθμού ατόμων και από τις ανάλογες θέσεις τους σε σχέση με την παραγωγική διαδικασία; Αυτό δεν θα ήταν αρκετό. Η μέθοδός μας δεν ισοδυναμεί με μια απλή περιγραφή της δομής της κοινωνίας όπως αυτή υπάρχει σε μια δεδομένη στιγμή, ούτε απλά χαράσσει μια νοητή γραμμή διαιρώντας όλα τα άτομα που συνθέτουν την κοινωνία σε δύο ομάδες, όπως γίνεται στις σχολαστικές κατηγοριοποιήσεις των φυσιοδιφών. Η μαρξιστική κριτική βλέπει την ανθρώπινη κοινωνία στην κίνηση της, στην ανάπτυξη της μέσα στον χρόνο, και χρησιμοποιεί ένα θεμελιωδώς ιστορικό και διαλεκτικό κριτήριο, δηλαδή μελετά τη σύνδεση των γεγονότων μέσα στην αμοιβαία αλληλεπίδραση τους.

 Αντί να παίρνει ένα στιγμιότυπο της κοινωνίας σε μια δεδομένη στιγμή (όπως η παλιά μεταφυσική μέθοδος) και κατόπιν να την μελετά προκειμένου να διακρίνει τις διάφορες κατηγορίες στις οποίες πρέπει να ταξινομηθούν τα άτομα που την απαρτίζουν, η διαλεκτική μέθοδος βλέπει την ιστορία σαν ένα φιλμ που ξετυλίγει τις διαδοχικές του σκηνές. Πρέπει να αναζητήσουμε την τάξη και να την διακρίνουμε μέσα στα κυριότερα χαρακτηριστικά αυτής της κίνησης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ

distinguish

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Νο. 2, Μάρτης 1979

  • η διεκδίκηση της γραμμής που πάει από τον Μαρξ στον Λένιν, στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (Λιβόρνο 1921)

  • ο αγώνας της Κομμουνιστικής Αριστεράς ενάντια στον εκφυλισμό της Διεθνούς, ενάντια στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα» και τη σταλινική αντεπανάσταση.

  • η άρνηση των Λαϊκών Μετώπων και των μπλοκ της Αντίστασης

  • το δύσκολο έργο αποκατάστασης της επαναστατικής θεωρίας και οργάνωσης σε σύνδεση με την εργατική τάξη, ενάντια στην προσωπική και κοινοβουλευτική πολιτική

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Οι παραπάνω συνθετικές διακηρύξεις δίνουν έναν προσανατολισμό και δεν έχουν την αξίωση να δώσουν μια ολοκληρωτική εικόνα. Πάρ’ όλα αυτά, μια χαρακτηριστική γραμμή του κινήματός μας γίνεται αμέσως ολοφάνερη στα μάτια του αναγνώστη. Αντίθετα μ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν το μαρξισμό «επίκαιρο», υπάρχει μια συνεχής και αμετάβλητη γραμμή που ορίζει το κομμουνιστικό κόμμα, ακριβώς επειδή ξεπερνάει τα σκαμπανεβάσματα, τις υποχωρήσεις και τις επιτυχίες, τις σπάνιες αλλά ένδοξες νίκες και τις πολυάριθμες και καταστροφικές ήττες της εργατικής τάξης στο δύσκολο δρόμο του αγώνα χειραφέτησής της. Μονάχα χάρη στην αδιάκοπη συνέχεια αυτής της γραμμής το προλεταριάτο υπάρχει ως τάξη. Η γραμμή αυτή δεν αντικατοπτρίζει τη συγκυριακή και συχνά αντιφατική κατάσταση του προλεταριάτου σε κάθε στάδιο της πορείας του, στο χώρο και στο χρόνο, αλλά την κατεύθυνση που οφείλει υποχρεωτικά να πάρει, ξεκινώντας από την κατάστασή του ως εκμεταλλευόμενη κι υποχείρια τάξη, για να φτάσει σ’ εκείνη της κυρίαρχης τάξης και μετά, σ’ όλες τις χώρες, στην κατάργηση όλων των τάξεων, στον κομμουνισμό. Η μαρξιστική θεωρία προσδιορίζει τις αναγκαίες φάσεις και τα απαραίτητα μέσα, όπως και τον τελικό σκοπό αυτού του δρόμου, που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δημιουργεί από μόνος του τις υλικές προϋποθέσεις και που πρέπει να διανυθεί αγωνιστικά. Γι’ αυτό, παραφράζοντας ένα περίφημο κείμενο του Μαρξ, ο Λένιν λέει ότι δεν είναι μαρξιστής εκείνος που δεν ωθεί την αναγνώριση της πάλης των τάξεων μέχρι την αναγνώριση της διχτατορίας του προλεταριάτου ως αναγκαίο προϊόν αυτής της πάλης και ως αναγκαστικό σημείο μετάβασης «για την κατάργηση όλων των τάξεων και των κοινωνία χωρίς τάξεις». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου