ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ

αλεπούΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

 

Οι προλετάριοι, στην τάση τους να οργανωθούν ως αυτόνομη τάξη, χρειάζεται να έρχονται σε επαφή, να αναπτύσσουν τον Τύπο τους, να συνεταιρίζονται, να απεργούν, να καταλαμβάνουν εργοστάσια, να οργανώνουν άμεση δράση, να απελευθερώνουν φυλακισμένους συντρόφους, να οπλίζονται, κα. Αυτά τα καθήκοντα έχουν αναληφθεί με ποικίλα αποτελέσματα σε όλες τις περιόδους του ιστορικού αγώνα του προλεταριάτου, ανεξάρτητα από το είδος της αστικής κυριαρχίας: Βοναπαρτιστικής ή κοινοβουλευτικής, δημοκρατικής ή φασιστικής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΜΙΑ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ»

κατάλογοςΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Η κατανόηση της ιστορίας

 

Χρειαζόμαστε μια μαρξιστική κριτική του μαρξισμού, μια υλιστική κριτική του ιστορικού υλισμού όπως αυτός αναπτύχθηκε από τους θεωρητικούς της Δεύτερης Διεθνούς καθώς και από μια κριτική της δογματικής κωδικοποίησής του που πραγματοποίησε η Τρίτη Διεθνής και διαφύλαξε ευλαβικά ο Στάλιν.[1] Πρέπει να κατανοήσουμε τον μαρξισμό ως ένα τέκνο της εποχής του. Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λόγος, τουλάχιστον όχι από μαρξιστική σκοπιά, για τον οποίον αυτός δεν θα μπορούσε να διαφύγει από την επίδραση του τρόπου σκέψης και από την κοινωνική πρακτική της περιόδου κατά την οποία εμφανίστηκε. Δέχθηκε επιδράσεις από τον Διαφωτισμό, την ιδεολογία της προόδου, τον χριστιανικό μεσσιανισμό καθώς επίσης και από την σχεδόν θρησκευτική πίστη στην ικανότητα της επιστήμης να γνωρίζει, να εξηγεί και να επιλύει τα πάντα. Δέχθηκε επίσης επιδράσεις από τις αλλαγές που συντελούνταν στον τρόπο παραγωγής κατά τη μετάβασή του στην εκμηχανισμένη παραγωγή. Η ανάπτυξη της μηχανικής τεχνολογίας συνοδεύτηκε από μια μηχανιστική κοσμοθεώρηση, η οποία θεωρούσε την πραγματικότητα ως έναν σύνθετο μηχανισμό που διέπεται από τους νόμους της μηχανικής και εξίσωνε την πρόοδο με την τεχνολογία. Επίσης, εκείνη την περίοδο η οικονομία αναδείχθηκε πραγματικά σε κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης. Η αύξηση της παραγωγής κατέστη ο κυρίαρχος κοινωνικός στόχος, διαμορφώνοντας την ιδεολογία και την κοινωνική πρακτική. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την πεποίθηση ότι τα πράγματα ήταν πάντοτε έτσι. Όμως, η συνεχής έμφαση στην παραγωγικότητα ήταν, στην πραγματικότητα, μια έμφαση στη συσσώρευση αξίας[2], και, ως εκ τούτου, αφορούσε ειδικά τον τρόπο παραγωγής που βασίζεται στην αξία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΜΑΝΤΕΟ ΜΠΟΡΝΤΙΓΚΑ: ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΚΡΑΤΙΑ

einsteinΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Κοινή γνώμη: εύπλαστη ύλη

 

Οι γιγάντιοι μηχανισμοί της παγκόσμιας «ενημέρωσης», έτοιμοι ν’ αδράξουν κάθε ευκαιρία και να εκμεταλλευτούν σοφά την είδηση που σκηνογραφείται και σκηνοθετείται για να πουλήσει καλύτερα, τέθηκαν σε πλήρη ισχύ με την αναγγελία του θανάτου του μεγάλου επιστήμονα. Ο Αϊνστάιν, θύμα ενός σοβαρού ιατρικού διαγνωστικού λάθους, έφυγε ίσως πριν την ώρα του.

Το υλικό ήταν πρώτης τάξεως και πολλών  δυνατοτήτων. Τροφοδοτείται απ’ όλες τις πηγές με τους προβλεπόμενους τόνους και χρησιμοποιώντας τους κοινούς τόπους με τους οποίους αρέσει στο πλατύ σύγχρονο κοινό να γαλουχείται επ’ άπειρον. Η καημένη η κοινή γνώμη πιστεύει ότι είναι βασίλισσα του σύγχρονου κόσμου, αφού νομίζει ότι όποιος την ακολουθεί «σώζεται». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

μπροσούραΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα:

Για τον κομμουνισμό!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ (ICT)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος

Κεφάλαιο 1: Οι βασικές αντιφάσεις του συστήματος

–   Ιμπεριαλισμός

–   Κρατικός καπιταλισμός

–   Η Κρίση

–   Η κομμουνιστική προοπτική

Κεφάλαιο 2: Η ταξική πάλη του προλεταριάτου

–   Η οικονομική πάλη της εργατικής τάξης

–   Ταξική συνείδηση

–   Η Οργάνωση των Επαναστατών

Κεφάλαιο 3: Ο αγώνας για την ταξική αυτονομία

–   Ο εθνικισμός και ο μύθος της «εθνικής απελευθέρωσης»

–   Η καταπίεση των γυναικών

–   Ρατσισμός

–   Φασισμός

–   Το αδιέξοδο του αντιφασισμού – Ενάντια σε όλα τα Ενιαία και Λαϊκά Μέτωπα

Κεφάλαιο 4: Ψεύτικοι Φίλοι

–   Τα συνδικάτα

–   Σοσιαλδημοκρατία

–   Σταλινισμός

–   Οι κληρονόμοι της αντεπανάστασης – Η Αριστερά
     του κεφαλαίου

Κεφάλαιο 5: Τα καθήκοντα των επαναστατών

–   Η αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης

–   Απέναντι στην ανάθεση προτάσσουμε
     την άμεση συμμετοχή

–   Εργατική Δημοκρατία και όχι κομματική δικτατορία

–   Η Διεθνής διάσταση

–   Πέρα από το Κράτος, το Έθνος και το Κεφάλαιο…

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΤΑ «ΑΠΑΝΤΑ» ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΤΙΣΟ ΜΟΥΝΙΣ

munist2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

tomo-i-munis-stalinismo-y-rusia

tomo-ii-munis-teorc3ada-y-prc3a1ctica-de-la-lucha-de-clases

tomo-iii-munis-internacionalismo-sindicalismo-y-organizacic3b3n-de-clase

g-munis-jalones-de-derrota

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα τα «Άπαντα» του επαναστάτη κομμουνιστή Γκραντίσο Μούνις (Grandizo Munis) σε τέσσερις τόμους στην ισπανική γλώσσα. Δημοσιεύουμε εδώ τα «Άπαντα» σε μορφή PDF έχοντας ως πηγή το blog La Bataille Socialiste:

http://bataillesocialiste.wordpress.com/2013/08/20/obras-completas-de-g-munis/

> Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

spartacistuprising

Η υλιστική αντίληψη της πολιτικής σχηματίστηκε ιστορικά με το ξεπέρασμα και την κριτική της υποκειμενικής αντίληψης της πολιτικής. Ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξης της μαρξιστικής επιστήμης οφείλεται στην κριτική της υποκειμενικής θεωρίας της βίας. Μόνο με το μαρξισμό τέθηκε επιστημονικά ο ρόλος της βίας στην ιστορία. Μόνο με το μαρξισμό έγινε κατανοητή αυτή η πραγματική εκδήλωση της κοινωνικής ζωής που όλη η κουλτούρα πριν και μετά τον Μαρξ θέλησε να αποδώσει στη βιολογική φύση του ανθρώπινου είδους.

Ανακαλύπτοντας τις οικονομικές βάσεις της βίας, ο μαρξισμός αποκάλυψε ένα μυστήριο που επί χιλιετίες επισκίαζε το μυαλό των ανθρώπων, ακόμα και των πιο ελεύθερων από προκαταλήψεις. Αντλώντας από τις καλύτερες πηγές του Διαφωτισμού, ορθολογιστικού και υλιστικού, ο μαρξισμός συνέχισε τη μεγάλη μάχη ενάντια στα σκοτάδια, αυτή τη μάχη που η αστική τάξη καταλαμβάνοντας την εξουσία δεν είχε πια συμφέρον και δυνατότητα να συνεχίσει. Απόμεινε πια στο προλεταριάτο το ιστορικό καθήκον να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από τις αλυσίδες της βίας και της ιδεολογίας της βίας, δηλαδή από αυτές τις αλυσίδες που μόνο το προλεταριάτο μπορούσε να αποτινάξει. Κατεδαφίζοντας την αντίληψη του «πρωτεύοντος της πολιτικής», ο μαρξισμός κατεδάφισε και την αντίληψη του «πρωτεύοντος της βίας», τη στιγμή που κάθε αντίληψη περί «πρωτεύοντος της πολιτικής» είναι ταυτόχρονα αντίληψη του «πρωτεύοντος της βίας».

Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Αν θεωρηθεί ότι η πολιτική μπορεί να τροποποιήσει τους οικονομικούς νόμους, μπορεί να θεωρηθεί ταυτόχρονα ότι είναι σε θέση να εξασκήσει μια όχι οικονομική δύναμη στο φυσικοϊστορικό οικονομικό προτσές. Μ’ άλλα λόγια, αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να εξασκήσει βία, πράξη που θεωρείται υποκειμενική, σ’ ένα αντικειμενικό προτσές, ή ακόμα ότι μπορεί να δημιουργήσει με μια πράξη που θεωρείται υποκειμενική μια αντικειμενική πραγματικότητα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

rassegna_smallΚομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

 

Σε ένα προηγούμενο άρθρο στο οποίο αναπτύξαμε ορισμένες θεμελιώδεις θεωρητικές έννοιες, δείξαμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει καμία αντίφαση στο γεγονός του ότι το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, το απαραίτητο όργανο των αγώνων για την απελευθέρωση αυτής της τάξης, περιλαμβάνει στις γραμμές του μονάχα ένα μέρος, μια μειοψηφία, της τάξης, αλλά δείξαμε, επίσης, ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για μια τάξη ως ιστορικό κίνημα χωρίς την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει μια σαφή συνείδηση αυτού του κινήματος και των σκοπών του και το οποίο τίθεται στην πρωτοπορία αυτού του κινήματος μέσα στην πάλη.
Μια πιο λεπτομερής εξέταση των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης μέσα στην επαναστατική της πορεία, τόσο πριν όσο και μετά την ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών, δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώσει την επιτακτική αναγκαιότητα ενός πολιτικού κόμματος που πρέπει να κατευθύνει όλο τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Για να δώσουμε μια σαφή και χειροπιαστή ιδέα της τεχνικής αναγκαιότητας του κόμματος θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε -ακόμη κι αν αυτό φαίνεται παράλογο- τα καθήκοντα που το προλεταριάτο πρέπει να εκπληρώσει αφότου έρθει στην εξουσία και αφότου αποσπάσει βίαια τον έλεγχο της κοινωνικής μηχανής από την αστική τάξη.
Αφού αποκτήσει τον έλεγχο του κράτους, το προλεταριάτο πρέπει να αναλάβει σύνθετες λειτουργίες. Εκτός από το να αντικαταστήσει την αστική τάξη στη διεύθυνση και τη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων αυτό πρέπει να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο και διαφορετικό διοικητικό και κυβερνητικό μηχανισμό με πάρα πολύ πιο σύνθετους στόχους από αυτούς που περιλαμβάνει σήμερα η «τέχνη της διακυβέρνησης». Αυτές οι λειτουργίες απαιτούν την αυστηρή πειθαρχία των ατόμων που είναι ικανά να εκτελούν διάφορες λειτουργίες, να μελετούν ποικίλα προβλήματα και να εφαρμόζουν ορισμένα κριτήρια στους διαφόρους τομείς της συλλογικής ζωής: αυτά κριτήρια απορρέουν από τις γενικές επαναστατικές αρχές και αντιστοιχούν στην αναγκαιότητα που εξαναγκάζει την προλεταριακή τάξη να διαρρήξει τους δεσμούς της με το παλαιό καθεστώς για να δημιουργήσει νέες κοινωνικές σχέσεις. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΗ

bordiga1Οι «Θέσεις για τον ρόλο του κομμουνιστικού κόμματος στην προλεταριακή επανάσταση», που εγκρίθηκαν από το Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι γνήσια και βαθιά ριζωμένες στη μαρξιστική διδασκαλία. Οι θέσεις αυτές παίρνουν τον ορισμό των σχέσεων μεταξύ κόμματος και τάξης ως σημείο αφετηρίας και καταδεικνύουν ότι το ταξικό κόμμα δεν μπορεί ποτέ να περιλαμβάνει μέσα στις γραμμές του ολόκληρη την τάξη, παρά μόνο ένα μέρος της ίδιας της τάξης, ποτέ το σύνολό της και ίσως ούτε καν την πλειοψηφία της.

Αυτή η προφανής αλήθεια θα είχε υπογραμμιστεί ακόμη καλύτερα, αν είχε τονιστεί ότι δεν μπορεί κανείς ούτε καν να κάνει λόγο για μια τάξη, εκτός κι αν έχει εμφανιστεί μια μειοψηφία αυτής της τάξης που τείνει να οργανωθεί σε πολιτικό κόμμα.

Τι είναι, στην πραγματικότητα, μια κοινωνική τάξη σύμφωνα με τη δική μας κριτική μέθοδο; Μπορούμε μήπως να την αναγνωρίσουμε μέσω μιας καθαρά αντικειμενικής εξωτερικής αναγνώρισης των κοινών οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών ενός μεγάλου αριθμού ατόμων και από τις ανάλογες θέσεις τους σε σχέση με την παραγωγική διαδικασία; Αυτό δεν θα ήταν αρκετό. Η μέθοδός μας δεν ισοδυναμεί με μια απλή περιγραφή της δομής της κοινωνίας όπως αυτή υπάρχει σε μια δεδομένη στιγμή, ούτε απλά χαράσσει μια νοητή γραμμή διαιρώντας όλα τα άτομα που συνθέτουν την κοινωνία σε δύο ομάδες, όπως γίνεται στις σχολαστικές κατηγοριοποιήσεις των φυσιοδιφών. Η μαρξιστική κριτική βλέπει την ανθρώπινη κοινωνία στην κίνηση της, στην ανάπτυξη της μέσα στον χρόνο, και χρησιμοποιεί ένα θεμελιωδώς ιστορικό και διαλεκτικό κριτήριο, δηλαδή μελετά τη σύνδεση των γεγονότων μέσα στην αμοιβαία αλληλεπίδραση τους.

 Αντί να παίρνει ένα στιγμιότυπο της κοινωνίας σε μια δεδομένη στιγμή (όπως η παλιά μεταφυσική μέθοδος) και κατόπιν να την μελετά προκειμένου να διακρίνει τις διάφορες κατηγορίες στις οποίες πρέπει να ταξινομηθούν τα άτομα που την απαρτίζουν, η διαλεκτική μέθοδος βλέπει την ιστορία σαν ένα φιλμ που ξετυλίγει τις διαδοχικές του σκηνές. Πρέπει να αναζητήσουμε την τάξη και να την διακρίνουμε μέσα στα κυριότερα χαρακτηριστικά αυτής της κίνησης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

stalinbaby

Μια διπλή επανάσταση

Στις αρχές του αιώνα η κατάσταση στη Ρωσία ήταν εξαιρετικά επαναστατική και όλοι οι μαρξιστές ήταν σύμφωνοι πάνω σ’ αυτό: η επανάσταση που ήταν στην ημερήσια διάταξη στη Ρωσία ήταν η αστικοδημοκρατική επανάσταση.

Η τσαρική απόλυτη μοναρχία ήταν αναγκασμένη για να κρατηθεί στην εξουσία να επιτρέπει, και μάλιστα να προωθήσει, μια σχετική ανάπτυξη του καπιταλισμού μόνο σ’ αυτόν τον ίδιο τον κρατικό φεουδαρχισμό.

Κι αυτό επειδή στον αγροτικό τομέα οι κοινοτικές μορφές του μιρ είχαν ναρκοθετηθεί με την κατάργηση της δουλοπαροικίας και την ανάπτυξη της παραγωγής για την αγορά και επειδή, όπως το δείχνει ο Λένιν στα 1894, η εισαγωγή της ιδιοκτησίας, του εμπορευματισμού και της διαφοροποίησης της αγροτιάς σε τάξεις ήταν πλέον αναπότρεπτη. Αυτή, όμως, η ανάπτυξη παρέμεινε κομματιαστή, διότι ενοχλούνταν από το φεουδαρχικό δίκαιο, από τις παλιές μορφές ιδιοκτησίας και ευθύνης και από τον παρασιτισμό των ιδιοκτητών γης κλπ. Η ρώσικη αγροτιά είχε ανάγκη να τινάξει στον αέρα όλα αυτά τα εμπόδια που κρατιόντουσαν γερά στη θέση τους από την απόλυτη μοναρχία.

Στη βιομηχανία αυτό το ίδιο το τσαρικό κράτος ευνόησε μια μερική ανάπτυξη, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την παραγωγή όπλων. Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όμως, περιοριζόντουσαν σε μερικά μεγάλα αστικά κέντρα. Αν, λοιπόν, η μπουρζουαζία επωφελούνταν από την καταπίεση των εργατών από το φεουδαρχικό κράτος, απ’ την άλλη, όμως, υπέφερε, με τη σειρά της, από έλλειψη ελευθερίας κίνησης, από έλλειψη αυτονομίας και ελέγχου πάνω στην εξουσία και τη διοίκηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ

distinguish

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Νο. 2, Μάρτης 1979

  • η διεκδίκηση της γραμμής που πάει από τον Μαρξ στον Λένιν, στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (Λιβόρνο 1921)

  • ο αγώνας της Κομμουνιστικής Αριστεράς ενάντια στον εκφυλισμό της Διεθνούς, ενάντια στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα» και τη σταλινική αντεπανάσταση.

  • η άρνηση των Λαϊκών Μετώπων και των μπλοκ της Αντίστασης

  • το δύσκολο έργο αποκατάστασης της επαναστατικής θεωρίας και οργάνωσης σε σύνδεση με την εργατική τάξη, ενάντια στην προσωπική και κοινοβουλευτική πολιτική

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Οι παραπάνω συνθετικές διακηρύξεις δίνουν έναν προσανατολισμό και δεν έχουν την αξίωση να δώσουν μια ολοκληρωτική εικόνα. Πάρ’ όλα αυτά, μια χαρακτηριστική γραμμή του κινήματός μας γίνεται αμέσως ολοφάνερη στα μάτια του αναγνώστη. Αντίθετα μ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν το μαρξισμό «επίκαιρο», υπάρχει μια συνεχής και αμετάβλητη γραμμή που ορίζει το κομμουνιστικό κόμμα, ακριβώς επειδή ξεπερνάει τα σκαμπανεβάσματα, τις υποχωρήσεις και τις επιτυχίες, τις σπάνιες αλλά ένδοξες νίκες και τις πολυάριθμες και καταστροφικές ήττες της εργατικής τάξης στο δύσκολο δρόμο του αγώνα χειραφέτησής της. Μονάχα χάρη στην αδιάκοπη συνέχεια αυτής της γραμμής το προλεταριάτο υπάρχει ως τάξη. Η γραμμή αυτή δεν αντικατοπτρίζει τη συγκυριακή και συχνά αντιφατική κατάσταση του προλεταριάτου σε κάθε στάδιο της πορείας του, στο χώρο και στο χρόνο, αλλά την κατεύθυνση που οφείλει υποχρεωτικά να πάρει, ξεκινώντας από την κατάστασή του ως εκμεταλλευόμενη κι υποχείρια τάξη, για να φτάσει σ’ εκείνη της κυρίαρχης τάξης και μετά, σ’ όλες τις χώρες, στην κατάργηση όλων των τάξεων, στον κομμουνισμό. Η μαρξιστική θεωρία προσδιορίζει τις αναγκαίες φάσεις και τα απαραίτητα μέσα, όπως και τον τελικό σκοπό αυτού του δρόμου, που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δημιουργεί από μόνος του τις υλικές προϋποθέσεις και που πρέπει να διανυθεί αγωνιστικά. Γι’ αυτό, παραφράζοντας ένα περίφημο κείμενο του Μαρξ, ο Λένιν λέει ότι δεν είναι μαρξιστής εκείνος που δεν ωθεί την αναγνώριση της πάλης των τάξεων μέχρι την αναγνώριση της διχτατορίας του προλεταριάτου ως αναγκαίο προϊόν αυτής της πάλης και ως αναγκαστικό σημείο μετάβασης «για την κατάργηση όλων των τάξεων και των κοινωνία χωρίς τάξεις». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αμαντέο Μπορντίγκα: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ

bordiga7

Η χρήση ορισμένων όρων για την έκθεση των προβλημάτων του κομμουνισμού πολύ συχνά προκαλεί αμφισημίες, εξαιτίας των διαφορετικών νοημάτων που μπορούν να αποδοθούν σε αυτούς τους όρους. Αυτή είναι και η περίπτωση με τις λέξεις «δημοκρατία» και «δημοκρατικός». Κατά την έκθεση των αρχών του, ο μαρξιστικός κομμουνισμός παρουσιάζεται ως κριτική και ως άρνηση της δημοκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, οι κομμουνιστές συχνά υπερασπίζονται το δημοκρατικό χαρακτήρα των προλεταριακών οργανώσεων (τα εργατικά συμβούλια ως σύστημα κρατικής οργάνωσης, τα συνδικάτα και το Kόμμα) και την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό τους. Αυτό, ασφαλώς, δεν εμπεριέχει καμία αντίφαση και δεν μπορεί να προβληθεί καμία αντίρρηση στην προβολή του διλήμματος «αστική ή προλεταριακή δημοκρατία;» ως το απόλυτο ισοδύναμο στη διατύπωση «αστική δημοκρατία ή δικτατορία του προλεταριάτου;».

Η μαρξιστική κριτική των αξιωμάτων της αστικής δημοκρατίας στηρίζεται στον προσδιορισμό του ταξικού χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας. Καταδεικνύει τη θεωρητική ασυνέπεια και την πρακτική απάτη ενός συστήματος που διατείνεται ότι συμφιλιώνει την πολιτική ισότητα με τη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις, οι οποίες καθορίζονται από τη φύση του τρόπου παραγωγής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου