«ΟΧΙ» ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ! – ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

s5ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Μετά το αποτέλεσμα, την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και το τελεσίγραφο των δανειστών για συμφωνία μέχρι την Κυριακή υπό το φόβητρο της αποπομπής από την ευρωζώνη, βρισκόμαστε σε ένα νέο κρίσιμο σταυροδρόμι. Κερδίσαμε μια μάχη, παρότι στο πεδίο μιας αστικής διαδικασίας, που είναι το δημοψήφισμα. Τώρα πρέπει να συνταχθούμε για να κερδίσουμε τον πόλεμο που μαίνεται εναντίον μας εδώ και πέντε χρόνια και που δεν πρόκειται να τελειώσει για τις δυνάμεις της διεθνούς και ντόπιας κεφαλαιοκρατίας έως την ολοκληρωτική μας υποταγή και την μετατροπή της χώρας σε κινεζικού τύπου «ζώνη ελεύθερης αγοράς» μέσα στην ένωση του συνασπισμένου ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Πρέπει να έχουμε καλά στον νου μας ότι όποιος κερδίζει μισές μάχες σκάβει τον λάκκο του, ειδικά όταν αναμετριέται στο εκλογικό πεδίο του συστήματος. Εμείς πρέπει να δώσουμε τον δικό μας πόλεμο στον δικό μας χώρο, με τα δικά μας μέσα και τα δικά μας όπλα: στο πεδίο της ταξικής πάλης, με μέσα την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη και όπλα την διαδήλωση και την απεργία.

Advertisements

ΣΑΛΠΙΣΜΑ Νο. 4 – «ΟΧΙ» ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!

salpisma4ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ασφαλώς θα πρέπει να καταψηφίσουμε μαζικά και απερίφραστα την πρόταση-οδοστρωτήρα των τροϊκανών. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι τυχόν επικράτηση του ΝΑΙ ισοδυναμεί με θρίαμβο των διεθνών τραπεζιτών και της εγχώριας μεγαλοαστικής τάξης, που ανεμίζοντας το λάβαρο της «λαϊκής ετυμηγορίας» θα εφορμήσουν για να σαρώσουν τα πάντα στο διάβα τους και να βάλουν μια βαριά ταφόπλακα σε κάθε απόπειρα εργατικής αντίστασης. Μια τέτοια άμεση προοπτική γίνεται ακόμη πιο ζοφερή μέσα σε συνθήκες πιστωτικού γεγονότος, τραπεζικής ασφυξίας, επαπειλούμενης χρεωκοπίας, οξύτατης πολιτικής κρίσης και βαθιάς κοινωνικής πόλωσης, που απαιτούν ανάληψη της κυβερνητικής διαχείρισης από τις πιο αντιδραστικές τροϊκανές δυνάμεις μέσα σε ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης και μάλιστα ύστερα από τρία χρόνια αλλεπάλληλων ηττών και κινηματικής άπνοιας, που θα βρει τον κόσμου που αγωνίστηκε όλα αυτά τα χρόνια σε κατάσταση ψυχρολουσίας.

Όμως το ΟΧΙ των ψηφοφόρων που εύλογα θα σπεύσουν να καταψηφίσουν την επαπειλούμενη τροϊκανή λαίλαπα θα πρέπει να είναι ένα συνολικό, κατηγορηματικό και ανυποχώρητο ΟΧΙ μέχρι τέλους σε κάθε μνημονιακή συμφωνία με τους τροϊκανούς, σε κάθε πακέτο μέτρων λιτότητας, σε κάθε νέα δανειακή σύμβαση με τους διεθνείς πιστωτές. Αυτό το ΟΧΙ δεν πρέπει να μείνει στην κάλπη. Γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι αν αυτό το ΟΧΙ μείνει στην κάλπη θα στραφεί εναντίον μας. Σε περίπτωση νίκης, αν εναποθέσουμε το ΟΧΙ στην κυβέρνηση γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι πάμε σε νέο μνημόνιο, αμέσως ή λίγο μετά, με την βούλα ή χωρίς την βούλα της σημερινής κυβέρνησης. Αλλά πάντως αν μείνουμε άπραγοι εκεί σίγουρα θα πάμε.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Αυτό το ΟΧΙ πρέπει να εκφραστεί δυναμικά από την επόμενη κιόλας μέρα και να διατρανώσει την σθεναρή μας αντίθεση σε κάθε μνημονιακό κατασκεύασμα, όπως κι αν το βαφτίσουν, όπως και να το χρυσώσουν, ελληνική κυβέρνηση και τροϊκανοί. Πρέπει να μεταφραστεί στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς σε διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις, μορφές εργατικής αυτοοργάνωσης, που θα βάλουν φραγμό στην συνέχιση της μνημονιακής λαίλαπας. Πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο μιας μαζικής και δυναμικής εργατικής αντεπίθεσης στο σύστημα που γεννά κρίσεις και φορτώνει τις ολέθριες συνέπειές τους στις πλάτες της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων που μπορούν να ζήσουν μονάχα από την δουλειά τους, εργαζομένων και ανέργων. Πρέπει να γίνει σάλπισμα ενός διεθνιστικού και διεθνούς ταξικού αγώνα ενάντια στο μέτωπο του πανευρωπαϊκού και διεθνούς κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του.

ΑΓΙΣ ΣΤΙΝΑΣ: Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

imagesΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το έθνος είναι κι αυτό δημιούργημα της Ιστορίας όπως η φυλή, το γένος, το άστυ. Εκπληρώνει μία ιστορική αναγκαιότητα και θα πρέπει να εξαφανιστεί αφού την εκπληρώσει.

Ο ταξικός φορέας αυτής της κοινωνικής Οργάνωσης είναι η αστική τάξη. Το εθνικό κράτος είναι το αστικό κράτος. Το ιστορικά προοδευτικό έργο του έθνους είναι αυτό το ίδιο το ιστορικά προοδευτικό έργο του καπιταλισμού: η δημιουργία με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων των υλικών προϋποθέσεων για τον Σοσιαλισμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

1921: Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ;

 

ISVESTIAΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

«Σήμερα είμαστε μάρτυρες της τραγωδίας μιας κοινωνικής επανάστασης που περιορίστηκε εντός εθνικών συνόρων εξαιτίας της παθητικότητας των λαών της Ευρώπης, που είχαν απέναντί τους ευφυείς και καλά εξοπλισμένες αντιδραστικές δυνάμεις. Έτσι, αυτή περιήλθε σε κατάσταση ασφυξίας και ήταν αναγκασμένη να προσπαθεί να κερδίσει χρόνο απέναντι στον εχθρό, τόσο τον εσωτερικό όσο και τον εξωτερικό. Έχουμε δει πολλά λάθη να διαπράττονται, πολλά σφάλματα να αποκαλύπτονται και, από μια ελευθεριακή σκοπιά, πολλές πολύτιμες αλήθειες να επιβεβαιώνονται». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

TEN THESES ON THE COMMUNIST PROJECT TODAY

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1. Only the proletariat’s conscious struggle for its own emancipation can lead to the overthrow of capitalism and to the creation of a communist society. Communism is a radical project that emerges as a necessity from the real social relations and it draws its force from a rational and ethical liberating dictate: the constitution of the human species in a community, the creation of a universal society governed by the principle of justice, conceived as a universal relationship of equality and collectivity among people.

 

2. Proletarian revolution is not a spontaneous process that is caused automatically by the living conditions experienced by the working class under capitalism, which unfolds just as spontaneously towards aclassless society through its own objective logic of things, regardless of the intention of the actions of the social subjects who are animated by the selfish desire to promote their own social position. Social development is not a mechanical process; revolution is not the work of the ‘invisible hand’ and social liberation is not a selfish affair. The proletariat is not, of course, a purely moral subject and it cannot exceed the empirical determination of its will. However, this will, in order to be a liberating will, must be universal; it must stem from the need for a radical overcoming of bourgeois society and to raise the issue of creating a society of human species. Communist liberation cannot be accomplished if its protagonists, the hundred of millions of proletarians, don’t have a high degree of awareness of the purpose of their activity. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ!

περιοδικόΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

Το ένζυμο

Θέσεις για μια κοινωνία χωρίς τάξεις

Περιοδική Έκδοση, Τεύχος 1,

Οκτώβριος 2013

Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

 

Περιεχόμενα

 

–         Ποιοι είμαστε (εισαγωγικό σημείωμα)

–         Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, η κρίση και οι συνέπειές της

–         Η Γερμανία και η κρίση στην ευρωζώνη: Τα όρια ενός επεκτατικού σχεδίου

–         Μια μαρξιστική κριτική του «μαρξισμού|

–         1921: Η απαρχή της αντεπανάστασης;

–         Γκραντίσο Μούνις (1912 – 1989): Οι θέσεις και η διαδρομή ενός επαναστάτη

–         Δέκα θέσεις για το κομμουνιστικό πρόταγμα σήμερα

–         Ορισμένες βασικές προγραμματικές θέσεις

–         Μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων της Διεθνούς Κομμουνιστικής Τάσης (ICT)

–         Θεμελιώδεις παρατηρήσεις επί του Ν. 4229 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος»

–         Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «κοινοβουλευτισμός ή φασισμός» αλλά «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»

–         Παρουσίαση του βιβλίου «Les années terribles (1926 -1945)»

–         Επί του πιεστηρίου: Από την κοινοβουλευτική στην κυβερνητική δημοκρατία

Die Alternative ist nicht “Faschismus oder Parlamentarismus“ sondern „Sozialismus oder Barbarei“

puppetsΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Die neonazistischen Banden der Goldenen Morgenröte sind die inoffiziellen Erfüllungsgehilfen der repressiven Herrschaft des parlamentarischen Staates. Sie führen einen regelrechten Klassenkrieg gegen die ArbeiterInnenklasse. Dies war von jeher die historische Aufgabe des Nazismus.

In Anbetracht der derzeitigen Lage in Griechenland sind die Neonazis zu einem Bestandteil der neoliberalen Krisenverwaltung des Kapitalismus geworden. Trotz ihrer gegen das System gerichteten Demagogie drücken sie in der extremsten Form eine arbeiterInnenfeindliche Haltung aus. Sie entspringen den Gedärmen einer krisengeschüttelten bürgerlichen Gesellschaft. Ihr Nährboden ist die rapide Abwertung der Arbeitskraft, die Unterdrückung der schwächsten Teile der ArbeiterInnenklasse sowie eine rassistische und nationalistische Propaganda, die bereits fester Bestandteil der Politik der konservativen und sozialdemokratischen Regierungen war. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ Ή ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΑΛΛΑ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ»

antifascismΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δημοσιεύουμε προκήρυξη που μοιράσαμε σε 1.000 αντίτυπα στην κεντρική αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αθήνα, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013.

 

Οι νεοναζιστικές χρυσαυγίτικες ομάδες κρούσης αποτελούν άτυπο επικουρικό βραχίονα του επίσημου κατασταλτικού μηχανισμού του κοινοβουλευτικού κράτους πλαισιώνοντας την εφαρμογή του ταξικού πολέμου του κεφαλαίου κατά της εργασίας. Αυτός ήταν, άλλωστε, ο ιστορικός ρόλος του ναζισμού κατά τη γέννησή του.

 

Στη σύγχρονη συγκυρία οι έλληνες νεοναζιστές έχουν αναδειχθεί σε συστατικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της βαθιάς κρίσης του εγχώριου καπιταλισμού και εκφράζουν την αντεργατική του αιχμή με τη συνήθη δήθεν αντισυστημική τους δημαγωγία. Αναδείχθηκαν από τα σπλάχνα μιας αστικής κοινωνίας σε βαθιά κρίση. Τράφηκαν από την πολιτική ραγδαίας υποτίμησης της εργασίας και καταστολής των πιο αδύνατων μερίδων, τη ρατσιστική και εθνικιστική προπαγάνδα που αποτελούσαν διαδεδομένη πολιτική των συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων.

 

Εξέφρασαν τη ραγδαία απόγνωση κατεστραμμένων αντιδραστικών μικροϊδιοκτητών και αποκτηνωμένων ανέργων, ανεβάζοντας στην πολιτική τον βούρκο της κοινωνίας.  Συγκρότησαν πολιτικά μια κανιβαλική μάζα που αποτελεί εφεδρεία στην υπηρεσία των πιο επιθετικών μερίδων του μεγάλου κεφαλαίου. Οι ναζιστές, όπως πάντα, είναι τα γνήσια τέκνα της καπιταλιστικής παρακμής που τρέφει στον κόρφο του το κοινοβουλευτικό καθεστώς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΤΑ «ΑΠΑΝΤΑ» ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΤΙΣΟ ΜΟΥΝΙΣ

munist2ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

tomo-i-munis-stalinismo-y-rusia

tomo-ii-munis-teorc3ada-y-prc3a1ctica-de-la-lucha-de-clases

tomo-iii-munis-internacionalismo-sindicalismo-y-organizacic3b3n-de-clase

g-munis-jalones-de-derrota

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα τα «Άπαντα» του επαναστάτη κομμουνιστή Γκραντίσο Μούνις (Grandizo Munis) σε τέσσερις τόμους στην ισπανική γλώσσα. Δημοσιεύουμε εδώ τα «Άπαντα» σε μορφή PDF έχοντας ως πηγή το blog La Bataille Socialiste:

http://bataillesocialiste.wordpress.com/2013/08/20/obras-completas-de-g-munis/

> Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Barricade18March1871ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

1. Μονάχα η συνειδητή χειραφετητική δραστηριότητα του προλεταριάτου μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού και στη δημιουργία της κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο κομμουνισμός είναι το ριζοσπαστικό πρόταγμα που αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις και αντλεί την ισχύ του από μια ορθολογική και ηθική χειραφετητική επιταγή: τη συγκρότηση του ανθρώπινου είδους σε κοινότητα, τη δημιουργία μιας πανανθρώπινης κοινωνίας που διέπεται από την αρχή της δικαιοσύνης, νοούμενης ως μια καθολική σχέση ισοτιμίας και συλλογικότητας μεταξύ των ανθρώπων.

2. Η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι μια αυθόρμητη διαδικασία που προκαλείται αυτόματα από τις συνθήκες ζωής που βιώνει η εργατική τάξη μέσα στον καπιταλισμό και η οποία εκτυλίσσεται εξίσου αυθόρμητα προς την αταξική κοινωνία μέσω της ίδιας της αντικειμενικής λογικής των πραγμάτων, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δρώντων κοινωνικών υποκειμένων τα οποία εμφορούνται από την εγωιστική επιθυμία να προαγάγουν τη δική τους κοινωνική θέση. Η κοινωνική εξέλιξη δεν είναι μια μηχανική διαδικασία, η επανάσταση δεν είναι έργο της «αόρατης χειρός» και η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι μια εγωιστική υπόθεση. Το προλεταριάτου δεν είναι, ασφαλώς, ένα καθαρά ηθικό υποκείμενο και δεν μπορεί να υπερβεί τον εμπειρικό καθορισμό της βούλησής του. Ωστόσο, αυτή η βούληση για να είναι βούληση απελευθερωτική πρέπει να είναι βούληση καθολική, πρέπει να πηγάζει από την ανάγκη ριζικής υπέρβασης της αστικής κοινωνίας και να θέτει το ζήτημα της δημιουργίας μιας κοινωνίας του ανθρώπινου είδους. Η κομμουνιστική απελευθέρωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν οι πρωταγωνιστές της, οι εκατοντάδες εκατομμύρια προλετάριοι, δεν έχουν υψηλή συνείδηση του σκοπού της δράσης τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Δημόσια ιδιοκτησία και Κοινοκτημοσύνη

community

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πηγή:http://sites.google.com/site/syrizaorizontia/in-the-news/ademosieutastaellenikaarthratouantonpanekouk

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Western Socialist, τον Νοέμβριο του 1947)

Όλοι παραδέχονται ότι στόχος του σοσιαλισμού είναι να πάρει τα μέσα παραγωγής από τα χέρια της καπιταλιστικής τάξης και να τα παραδώσει στους εργαζόμενους. Μιλώντας γι’ αυτόν τον στόχο, χρησιμοποιούνται αδιακρίτως – σα να ήταν ταυτόσημες – οι εκφράσεις «δημόσια ιδιοκτησία» και «κοινοκτημοσύνη» των μέσων παραγωγής. Κι όμως, υπάρχει σαφής και θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των δύο εκφράσεων.

Δημόσια ιδιοκτησία είναι το δικαίωμα ιδιοκτησίας, δηλαδή το δικαίωμα διάθεσης, που ασκείται από ένα δημόσιο σώμα το οποίο εκπροσωπεί την κοινωνία, δηλαδή από μια κυβέρνηση, από την κρατική εξουσία ή από κάποιο άλλο πολιτικό σώμα. Τα πρόσωπα που αποτελούν αυτό το σώμα, οι υπουργοί, οι πολιτικοί, οι αξιωματούχοι, οι διοικητές, οι διαχειριστές, είναι οι άμεσοι κύριοι των μέσων παραγωγής· αυτοί διευθύνουν και ρυθμίζουν την παραγωγική διαδικασία και διοικούν τους εργαζόμενους. Από την άλλη πλευρά, η κοινοκτημοσύνη είναι το δικαίωμα διάθεσης που ασκείται από τους ίδιους τους εργαζόμενους· η ίδια η εργατική τάξη – με την ευρύτερη δυνατή σημασία του όρου, δηλαδή του συνόλου όσων συμμετέχουν στην καθαρά παραγωγική εργασία, συμπεριλαμβανομένων των εργατών, των υπαλλήλων, των αγροτών και των επιστημόνων-, οι εργαζόμενοι είναι οι άμεσοι κύριοι των μέσων παραγωγής, διαχειρίζονται, διευθύνουν και ρυθμίζουν οι ίδιοι την παραγωγική διαδικασία, η οποία είναι στην πραγματικότητα η κοινή τους εργασία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Άντον Πάνεκουκ – Η Εργασία στο Σοσιαλισμό

collaborationΗ Εργασία στο Σοσιαλισμό -PDF

Πηγή: http://coghnorti.wordpress.com/

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Funken 5, Nr. 11.[1], 1954

Ο σύντροφος Πάνεκουκ μαζί με το άρθρο του έστειλε και ένα συνοδευτικό γράμμα, από το οποίο παραθέτουμε ένα τμήμα ως εισαγωγή.

“Διάβασα διάφορα άρθρα του περιοδικού Funken με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά όχι πάντα με χαρά. Πρέπει να δώσω βέβαια δίκιο στη θέση πολλών συνεργατών σας, ότι δηλαδή λείπει η μαρξιστική βάση μιας ορθής σοσιαλιστικής πρακτικής. Καθώς στα νιάτα μου συμμετείχα στο γερμανικό σοσιαλιστικό κίνημα (από το 1900, πρώτα στην Ολλανδία, και αργότερα στην ίδια τη Γερμανία), μου φαίνεται εντονότατη η διαφορά με το σήμερα. Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, καθώς από τότε οι γερμανοί εργάτες είχαν να υποφέρουν πρώτα το ρεφορμισμό και τον παγκόσμιο πόλεμο, έπειτα τα 15 χρόνια κοινοβουλευτισμού, και τέλος το πνευματικό κενό με τον Χίτλερ. Ταυ-τόχρονα, η παλαιότερη γενιά φενακιζόταν όλο και περισσότερο από τη μπολσεβίκικη διαστρέβλωση του μαρξισμού. Κατά συνέπεια οι τωρινοί γερμανοί σοσιαλιστές που επιθυμούν να δημιουργήσουν νέες βάσεις μέσα από μια ριζική θεωρητική ανάπτυξη έχουν δυο βήματα να κάνουν: πρώτα, έχουν να φτάσουν το επίπεδο της θεωρητικής συνείδησης που είχε το SPD[2] στα 1900• έπειτα, να ξαναπιάσουν και να προχωρή-σουν παραπέρα τις κατοπινές αναπτύξεις στη θεωρία και την τακτική που αναδύθη-καν από το 1903 μέχρι το 1914 στις κομματικές συζητήσεις, και μέχρι το 1920 μέσα στον πρακτικό αγώνα (ιμπεριαλισμός, συζήτηση γύρω από τη μαζική απεργία[3], δράση των μαζών). Τότε, καθώς και στη δεκαετία του ’20 αναπτύχθηκαν διάφορες αξιόλογες και γόνιμες νέες ιδέες, που όμως αφορούσαν μόνο μικρές ομάδες• τώρα πια βρίσκονται διασκορπισμένες σε δυσεύρετες εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Και αυτό που σήμερα φέρει την επωνυμία SPD, δεν είναι παρά ένα κοινοβουλευτικό, ολότερα αστικό κόμμα, που επιδίωξή του είναι να ξεπεράσει το χριστιανικό κόμμα σε εθνικιστική πλειοδοσία.” Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΡΩΣΙΑ: Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

stalinator

Αν σήμερα είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι τριάντα χρόνια «ευημερίας» και αχαλίνωτης συσσώρευσης έχουν απλώς οδηγήσει το δυτικό καπιταλισμό για μια ακόμη φορά στο δαιμονισμένο κύκλο των κρίσεων, οι μεταπτώσεις του καπιταλισμού στην ανατολική και τη ρωσική του μορφή καλύπτονται ακόμη από το μύθο της απουσίας κρίσης στην Ανατολή, το μύθο του «σοσιαλιστικού σχεδιασμού» και της εγγυημένης ανάπτυξης.

Το θλιβερό θέαμα της αποτυχίας της ρωσικής γεωργίας -μιας αποτυχίας που δεν οφείλεται ούτε στον «κομμουνισμό», όπως θέλoυν να μας πείσουν οι αστοί της Δύσης, ούτε στις «κλιματικές συνθήκες», όπως διατείνονται οι Ρώσοι ομόλογοί τους, αλλά αποκλειστικά στην καπιταλιστική καθυστέρηση της κολχόζνικης γεωργίας- είναι αρκετό για να δειχθεί ότι η σοβιετική οικονομία δεν μπόρεσε να γλυτώσει από την κρίση. Και πράγματι χάρη στον αμερικανικό καπιταλισμό -που η γεωργία του ήταν αφάνταστα αναπτυγμένη ακόμη και αν η βιομηχανία του είναι χτυπημένη κατακέφαλα από την κρίση- η Ρωσία μπόρεσε να τραφεί, παρ’ όλο που σύμφωνα με την ίδια  υποτίθεται ότι είναι μια πλήρως σοσιαλιστική κοινωνία… «που έχει οικοδομήσει τις υλικές βάσεις του κομμουνισμού»! Αλλά ο μύθος παραμένει ζωντανός, ο μύθος του «σοσιαλιστικού σχεδιασμού» στη βιομηχανία, ο μύθος των υψηλών ποσοστών ανάπτυξης που ο ίδιος επιτρέπει την πραγματοποίησή τους και ο μύθος της εξίσωσης που βρίσκεται στη βάση της προπαγάνδας του σταλινισμού και των επιγόνων του ότι, δηλαδή, σοσιαλισμός ίσον σχεδιασμός συν φρενήρης ανάπτυξη. Ακόμη και μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος εκείνων που αναγνωρίζουν το ψεύδος της κοινωνικής ειρήνης και της δυτικής «ευημερίας» δεν το κάνουν δίχως να ξαναπέσουν σε μια άλλη αστική παγίδα, διεκδικώντας όχι το τέλος αυτής της κτηνώδους εποχής φρενήρους συσσώρευσης, αλλά τη «σχεδιοποίησή» της με στόχο την επίτευξη ποσοστών συσσώρευσης…ακόμη υψηλότερων! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

stalinbaby

Μια διπλή επανάσταση

Στις αρχές του αιώνα η κατάσταση στη Ρωσία ήταν εξαιρετικά επαναστατική και όλοι οι μαρξιστές ήταν σύμφωνοι πάνω σ’ αυτό: η επανάσταση που ήταν στην ημερήσια διάταξη στη Ρωσία ήταν η αστικοδημοκρατική επανάσταση.

Η τσαρική απόλυτη μοναρχία ήταν αναγκασμένη για να κρατηθεί στην εξουσία να επιτρέπει, και μάλιστα να προωθήσει, μια σχετική ανάπτυξη του καπιταλισμού μόνο σ’ αυτόν τον ίδιο τον κρατικό φεουδαρχισμό.

Κι αυτό επειδή στον αγροτικό τομέα οι κοινοτικές μορφές του μιρ είχαν ναρκοθετηθεί με την κατάργηση της δουλοπαροικίας και την ανάπτυξη της παραγωγής για την αγορά και επειδή, όπως το δείχνει ο Λένιν στα 1894, η εισαγωγή της ιδιοκτησίας, του εμπορευματισμού και της διαφοροποίησης της αγροτιάς σε τάξεις ήταν πλέον αναπότρεπτη. Αυτή, όμως, η ανάπτυξη παρέμεινε κομματιαστή, διότι ενοχλούνταν από το φεουδαρχικό δίκαιο, από τις παλιές μορφές ιδιοκτησίας και ευθύνης και από τον παρασιτισμό των ιδιοκτητών γης κλπ. Η ρώσικη αγροτιά είχε ανάγκη να τινάξει στον αέρα όλα αυτά τα εμπόδια που κρατιόντουσαν γερά στη θέση τους από την απόλυτη μοναρχία.

Στη βιομηχανία αυτό το ίδιο το τσαρικό κράτος ευνόησε μια μερική ανάπτυξη, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την παραγωγή όπλων. Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όμως, περιοριζόντουσαν σε μερικά μεγάλα αστικά κέντρα. Αν, λοιπόν, η μπουρζουαζία επωφελούνταν από την καταπίεση των εργατών από το φεουδαρχικό κράτος, απ’ την άλλη, όμως, υπέφερε, με τη σειρά της, από έλλειψη ελευθερίας κίνησης, από έλλειψη αυτονομίας και ελέγχου πάνω στην εξουσία και τη διοίκηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου